Democraten maken dezelfde vergissingen als Republikeinen in 1998

Het Democratische huis van verontwaardiging voelt comfortabel aan, maar kan een huis van verliezers worden, waarschuwt Bret Stephens.

Democraten in Alabama juichen als blijkt dat hun kandidaat, Doug Jones, is gekozen in de Senaat Beeld reuters

Laat me u meevoeren, geachte lezer, naar de binnenplaats, de straat in - om het even waar, als het maar ergens buiten ons huis van verontwaardiging is. Dat huis is groot, met plaats voor iedereen, van activistische progressievelingen tot gedesillusioneerde conservatieven. Het is een goed huis, tjokvol mensen verenigd voor een rechtvaardige zaak. Een harmonieus huis, waarin iedereen het helemaal met elkaar eens is.

En de laatste tijd begonnen we te geloven dat we... aan de winnende hand zijn.

Donderdag waren we zó opgelucht toen Roy Moore zijn welverdiende politieke dood stierf, net als Jack Nicholsons Joker aan het einde van Batman. We juichten toen Robert Mueller er in slaagde Michael Flynn schuld te laten bekennen en het leek alsof de strop van de onderzoekers zich strakker om Trumps hals sloot. We waren in de zevende hemel toen de Democraat Ralph Northam Ed Gillespie vernietigend versloeg nadat deze Republikein zich had verlaagd tot anti-immigratiedemagogie.

Het komt allemaal bij elkaar. De Democraten staan 11 punten voor op de Republikeinen in peilingen voor het Congres. Nauwelijks 37 procent van de Amerikanen vindt dat de president het goed doet. Bijna zes op de tien zeggen dat de Verenigde Staten 'op het verkeerde spoor' zitten. Begint de wraak in 2018 niet al zoet te smaken - en in 2020 nog zoeter?

Reken er niet op. Democraten maken dezelfde vergissingen als de Republikeinen deden toen zij in hun huis van verontwaardiging woonden, in 1998.

U herinnert het zich nog. Het jaar van de zwaaiende vinger en het bevlekte blauwe jurkje. Van een president die vrouwen misbruikte, erover loog, en zijn macht gebruikte om andere landen te bombarderen zodat hij het publiek kon afleiden van zijn eigen sores. Van een speciale aanklager wiens onderzoek verder ging dan aanvankelijk bedoeld. Van de sfeer waarin het halve land klaarstond om de president af te zetten - terwijl de andere helft vastbesloten was zijn seksuele onbetamelijkheden te negeren, een democratisch gekozen leider te verdedigen en gewoon verder te gaan.

O ja, en het jaar waarin de beurs 16 procent steeg, de werkloosheid het laagst was in 28 jaar en Democraten zetels wonnen in het Congres. Bill Clinton overleefde, zoals we weten, een afzettingsprocedure, verliet het Witte Huis met een sterke economie en 66 procent van de Amerikanen achter zich.

1998 liet de waarheid zien achter de officiëuze slogan waarmee Clinton begon aan zijn race naar het presidentschap: It's the economy, stupid. Welvaart is belangrijker dan moraal. Het effect van rijkdom is groter dan dat van de walging. Dat was wellicht niet het geval bij het verlies van Moore in Alabama, maar het gebeurt niet vaak dat een vermeend pedofiel gekozen wil worden. En nog bijna had gewonnen ook.

1998 liet ook zien dat, als het om seks gaat, Amerikanen snel vergeven. Dat, als het over vrouwen gaat, we niet altijd snel geloven; en dat, als het over presidenten gaat, we willen dat ze slagen. Hoe je ook over Mueller kunt denken, of over Kenneth Starr, niemand heeft ze gekozen.

Laat de Democraten even naar deze cijfers kijken. Het eerste is 3,3 procent, de groei van het laatste kwartaal, het hoogste in drie jaar. Dan 1,7 procent, de kerninflatie; 4,1 procent, de werkloosheid (dat is een half procent, oftewel 800 duizend werknemers, lager dan aan het begin van het jaar); en 24 procent, de stijging van de Dow Jones sinds Trump aan de macht kwam.

Democraten kunnen er terecht op wijzen dat deze cijfers niet echt zo goed zijn als ze lijken, maar politiek gesproken maakt dat niet veel uit. Trump gaat 2018 in met een robuuste economie die waarschijnlijk nog sterker zal groeien dankzij de belastingwetgeving.

Sommigen roepen Trump op om het bijltje erbij neer te gooien na nieuwe beschuldigingen van seksueel misbruik. Veel succes ermee. Afzettingsprocedure? Veel succes met de pogingen 67 Democraten in de Senaat verkozen te krijgen. En Mueller dan, met zijn onderzoek naar presidentiële banden met Rusland, machtsmisbruik, of wat dan ook? Het bewijs lijkt zo dichtbij, maar de wens is soms de vader van de gedachte. Alles wat minder zal blijken te zijn dan een complete overwinning voor onze kant, kan eruit gaan zien als een complete vernedering.

Beste lezer, ik woon ook in het huis van verontwaardiging, om al de voor de hand liggende redenen. Maar pas op dat het niet te comfortabel gaat aanvoelen. Net zoals in 1998 kan het uiteindelijk een huis van verliezers blijken te zijn.

© The New York Times

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.