Deliverance, Safety Not Guaranteed, La vie d'Adèle

Iedere dag tipt de Volkskrant de beste films op televisie.

De beroemde banjo-scène uit Deliverance.Beeld .

Deliverance (John Boorman, 1972)

Canvas, 20.40-22.25 uur

Hoe doe je dat eigenlijk, als acteur overtuigend een muzikant spelen? Uit de filmgeschiedenis zijn diverse lessen te leren. Vaak volstaat het wanneer je overtuigend kunt doen alsof. De illusie dat beroemde acteurs zelf de muziek in hun films uitvoerden, werd door het klassieke Hollywood graag in stand gehouden. Zo deed violist Isaac Stern in Humoresque (Jean Negulesco, 1946) al het vingerwerk voor hoofdrolspeler John Garfield. De linkerhand die over de boog van de viool raast, is die van Stern; de strijkstok wordt bediend door een andere, onbekende violist. De camera filmt alles vanuit zo'n hoek dat de twee handen bij Garfield lijken te horen. Hij hoefde zich alleen te concentreren op de gezichtsuitdrukkingen van zijn personage.

De beroemde Dueling Banjos-scène uit John Boormans Deliverance (1972) werkt hetzelfde. Het is een kernmoment in de film, die draait om een stel stadse mannen dat tijdens een kanotocht door Georgia door agressieve rednecks wordt belaagd. De banjo-scène wijst al vooruit naar dat grimmige verloop: een van de personages wordt muzikaal gevloerd door de banjo-cascades van een zwakzinnige hillbilly-jongen. Met zijn gitaarspel kan hij de muzikale duivelskunsten van de jongen onmogelijk bijhouden.

Ook deze scène kwam met een schaduwmusicus tot stand: de handen die de banjo bespelen, horen bij een man die onzichtbaar achter de hillbilly- jongen zat. Musici die hun armen bijna letterlijk door de mouwen van acteurs steken: een absurde, maar blijkbaar betrouwbare wijze van werken, die één ding glashelder maakt. Een acteur moet geen musicus willen zijn, maar vooral doen alsof hij dat is. En daarbij kan hij niet zonder de hulp van anderen.

Safety Not Guaranteed (Colin Trevorrow, 2012)

RTL 5, 22.40-00.25 uur

De hoofdredactrice van Seattle Magazine vindt het wel een onderzoekje waard: journalist Jeff mag met twee stagiaires op pad om een contactadvertentie na te trekken, waarin een man een partner zoekt om mee naar het verleden te reizen. Breng je eigen wapens mee, staat er. En: safety not guaranteed. Bij aankomst in het dorpje laat Jeff stagiaires het werk doen. Een van hen, het tobbende meisje Darius (Aubrey Plaza), wint het vertrouwen van de mysterieuze man. In het speelfilmdebuut van Colin Trevorrow (Jurassic World) leveren de tijdreisscènes de leukste momenten op.

La vie d'Adèle (Abdellatif Kechiche, 2013)

Film 1 Premiere, 23.55-02.47 uur

Deze perfecte Gouden Palm-winnaar van de Frans-Tunesische meester Abdellatif Kechiche (La graine et le mulet) is de verfilming van Julie Marohs graphic novel Le bleu est une couleur chaude, over een meisje dat verliefd wordt op een ander meisje. Met in de hoofdrol de 18-jarige actrice Adèle Exarchopoulos, die een verpletterende indruk maakt en Léa Seydoux als volmaakte tegenspeelster. De drie uur speeltijd vliegen voorbij en doen verlangen naar meer liefde, feestjes, spaghetti, schilderijen, meer Adèle, meer Emma. Volgens sommige critici werd de lesbische seks te veel vanuit een mannelijk gezichtspunt getoond en volgens de actrices waren de opnamen haast onmenselijk zwaar. Hoe dan ook: La vie d'Adèle gaat net zozeer over seks en liefde als over ambities, vriendschap, sociale verschillen, familie, identiteit - over het hele leven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden