Del Potro, de pols en de olympische finale

De lange weg naar de olympische tennisfinale

Ruim zes jaar kampte de Argentijn Juan Martín Del Potro met polsblessures, die de loop van zijn carrière sterk beïnvloeden. Op de Olympische Spelen in Rio de Janeiro doet hij voor het eerst in vier jaar weer mee voor de prijzen.

Del Potro na zijn winst tegen Nadal. Beeld getty

Juan Martín del Potro denkt aan stoppen. Even, in die elf maanden dat hij geen tenniswedstrijd speelt, maakt die gedachte zich meester van de Argentijnse tennisheld. Klaar, over, basta; geen vierde comeback na evenzoveel polsoperaties.

Weg glansrijke carrière, die zich zo groots aankondigde in 2009, toen hij als 20-jarige in de finale van de US Open nummer een van de wereld Roger Federer versloeg in een heroïsche vijfsetter.

Juan Martín Del Potro Beeld photo_news

Geen opgever

Maar Del Potro uit Tandil, een plaatsje in de provincie Beunos Aires, is geen opgever. De voormalig nummer vier van de wereld wil door. In februari speelt de teruggezette nummer 1.041 van de wereld zijn eerste wedstrijd, zaterdag versloeg hij in de halve finale van de Olympische Spelen Rafael Nadal - net zoals die ene keer in zijn carrière dat het hem lukte een Grand Slam te winnen.

In de eerste ronde van het olympisch toernooi laat Del Potro zien waartoe hij nog steeds in staat is. De overwinning op de nummer een van de wereld Novak Djokovic kondigt zijn comeback met veel bravoure aan. Tranen van verdriet bij Djokovic, olympische droom aan diggelen. Tranen van geluk bij 'Delpo', - 'ik kan het nog', moet hij hebben gedacht.

Hoopvol is zijn dubbelhandige backhand, die hij na drie operaties aan zijn linkerpols niet graag slaat. De pols houdt het dus, tegen Djokovic nog wel. Maar in de drie rondes erna is er weer de veel minder sterke slicebackhand, om zijn pols te ontzien. Toch weer last? Misschien, maar tegen Nadal legt hij zijn linkerhand weer om de grip van zijn racket en slaat voluit, wetende dat hij tegen de allergrootsten niet wegkomt met dat slicebackhandje.

Nog een lichtpuntje: zijn wapenarsenaal is nog in tact. Krijgt hij de kans om zijn backhand heen te lopen, dan is hij op zijn gevaarlijkst. Als hij links in het veld kan stappen en de bal cross de baan uit kan slaan. Weinigen in het tenniscircuit hebben een sterker wapen dan de forehand van Del Potro. Net als bij zijn service herinnert weinig aan de pijnlijke pols.

Del Potro slaat zijn sterkste wapen: forehand de baan uit. Beeld photo_news

Ini de voetsporen van Guillermo Vilas

In 2010 begint de ellende. Binnen zeven maanden nadat hij in de voetsporen treedt van zijn landgenoot Guillermo Vilas, die in 1977 de US Open won, gaat hij voor het eerst onder het mes voor zijn rechterpols. Hij komt dat jaar nauwelijks nog in actie. De problemen lijken voorbij in 2011 als hij het ATP-toernooi van Delray Beach wint. Hij wordt uitgeroepen tot ATP Comeback Player of the Year in 2011.

Zijn beste resultaat sinds de US Open 2009 komt op de Olympische Spelen van 2012 in Londen. Hij wint brons door in de troostfinale Djokovic te verslaan. Zondagavond speelt hij als nummer 141 van de wereld voor het eerst weer voor de allergrootste prijzen; het olympisch toernooi telt in de tenniswereld. Delpo, die in zijn carrière achttien toernooien won, neemt het op tegen titelverdediger en nummer twee van de wereld Andy Murray, van wie hij vijf keer verloor en twee keer won.

In maart 2013 spelen ze voor het laatst tegen elkaar. In Indian Wells wint Del Potro, een jaar voor de polsellende weer begint. Tussen maart 2014 en juli 2015 volgen drie operaties aan de linkerpols. Drie jaar lang speelt hij geen grand slam. Tot Wimbledon dit jaar, waar hij al een inkijkje geeft in zijn aanstaande succes door nummer vier van de wereld Stan Wawrinka te verslaan.

Hij had toen al voor de tweede keer zijn rentree gevierd in Delray Beach, het eerste toernooi dat hij won na de US Open in 2009 en zijn eerste lange revalidatie die volgde. Hij haalt ditmaal de halve finale nadat hij zijn eerste overwinning opdraagt aan de organisatie, omdat ze hem weer toelieten met een wildcard.

In The New York Times waarschuwt zijn Amerikaanse chirurg dat de pijn terug kan komen door zijn bijzondere, belastende backhandtechniek. Del Potro is voorzichtig positief: 'Misschien kan ik weer gevaarlijk worden'.

Argentijn Guillermo Vilas op Roland Garros in 1976. Een jaar later won hij het toernooi, net als de US Open. In 1978 en 1979 won hij ook nog de Australian Open. Beeld anp

De pijn blijft

Zo blijkt in Rio, maar de pijn van de verloren jaren, de succesvolle comeback en de dreigende terugkeer van de problemen blijft. Na iedere overwinning volgen de tranen, ook tegen de mindere goden. Na zijn overwinning tegen Nadal loopt hij huilend weg bij een televisie-interview met de Argentijnse televisie, maar niet voordat hij had benadrukt hoe belangrijk de steun van familie en vrienden was bij weer een comeback. Hij krijgt een kus van de interviewer.

Bij iedere wedstrijd groeit zijn fanschare in Rio. Dolenthousiaste Argentijnen die de boomlange tennisser (1,98 meter lang) naar de overwinning schreeuwen en die hij maar al te graag opzweept tussen de rivaliserende Brazilianen. Door zijn punten met oerkreten en gebalde vuisten te vieren. In de tweede ronde moest de wedstrijd even worden stilgelegd toen er klappen vielen bij een handgemeen tussen een Argentijn en een Braziliaan.

In Palermo, de wijk waar Del Potro woont in Buenos Aires, gaat het er rustiger aan toe. 'Ja, dit is de stamkroeg van Del Potro. En nee, ook voor de finale van het olympisch tennistoernooi hangen we hier geen televisies op.' Welkom in Voulez Bar, een uitspanning in de chique buurt waar 's lands beste tennisser zijn vrienden treft. Een rustige plek waar ze de nette, lezende heer in tweedjasje geen beeldscherm willen voorschotelen. Ze houden het hoofd koel en het enthousiasme nog even droog, tot Juan Martin zich met een medaille meldt aan de toog.

Goud of zilver, in beide gevallen komt Delpo thuis met zijn beste resultaat in bijna zeven jaar. Belangrijker dan de medaille is de pols die het heeft gehouden. Het is een hoopgevend startschot voor alsnog een imposante carrière. Juan Martín Del Potro is immers pas 27 jaar oud.

Del Potro met Argentijnse fans na zijn overwinning tegen Nadal. Beeld photo_news
Een nette heer leest een boek in Voulez Bar, in de wijk waar Del Potro woont in Buenos Aires. Beeld Pieter Hotse Smit
Del Potro viert zijn overwinning tegen Nadal met Argentijnse fans. Beeld afp
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.