defunkt ***

Bowie heeft met zijn zestig jaar niets aan charisma verloren.

Rotterdam, Lantaren Venster, 6/6, Defunkt


(Millennium)


'Here we're now, comin' to make you move'! De toon is gezet met de eerste woorden van Joe Bowie. Zijn Defunkt bestaat 35 jaar en zet de zalen nog steeds op hun kop. In Lantaren Venster zijn de statische rijen stoelen vervangen door meer informeel opgesteld meubilair. Op het einde gaat ook dat aan de kant. Ze deden het eind jaren zeventig al, funken tot je erbij neervalt, en in 2013 lijkt er weinig te zijn veranderd.


Maar meer moeite kost het wel. Niet alleen trombonist, percussionist en zanger Bowie moet na elk nummer naar adem happen, de swingbewegingen van het publiek missen de olie van voorheen. En dat is opvallend. Want hoewel de freefunk - beeld je James Brown met een stel vrije blazers in - in drieënhalve decennia nauwelijks is veranderd, klinkt de band nog steeds springlevend.


Dat is te danken aan Bowie, die met zijn 60 jaar werkelijk niets aan charisma heeft verloren. Zijn danspassen zijn om jaloers op te worden en werken superaanstekelijk. En nog veel belangrijker: zijn strot lijkt met de jaren rauwer te worden, om niet te spreken over de wild swingende trombonekreten. Het is jammer dat er weinig jeugd in de zaal is. Hier haal je inspiratie uit.


Defunkt speelt vanavond vooral klassiekers, waar de trouwe fans dan ook op rekenen. Hoewel knallers als Razor's Edge, Make Them Dance en Illusion nog altijd vermaken, vraag je je wel af waar in deze 'millennium' formatie de kenmerkende gitaren zijn gebleven.


De invloeden van Jimi Hendrix' onstuimige gitaarwerk in zijn soul-blues-rock amalgaam waren altijd onherroepelijk. Gitarist Vernon Reid plantte begin jaren tachtig in zijn Defunkt tijd de zaden voor zijn legendarische rockband Living Colour. En de Red Hot Chili Peppers noemt het gezelschap als grote stimulans. Maar in Rotterdam hebben de gitaren plaatsgemaakt voor een keyboard. Hoewel Adam Klipple veel uit zijn elektrisch aangestuurde toetsen haalt, missen we duidelijk de pittige, vinnige gitaarriffjes of de ordinaire bluesuithalen. Soms klinkt het wat plastisch.


Maar een feest is het nog steeds, mede dankzij bassiste Kim Clarke, naast Bowie het andere bandlid van het eerste uur. Ze kijkt en beweegt als een doezelige kalkoen, maar bespeelt de bas als een hitsige, opgejaagde kip. Clarke is inderdaad de meest funky bassiste ter wereld, zoals Bowie haar aankondigt.


'Is dit een theater, or shit?' daagt Bowie - bezweet hoofd - de nog wat stijve toeschouwers uit. 'Ik heb júllie nog niet zien dansen!' Dat laten we ons geen twee keer zeggen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden