Deerhunter boetseert van ellende weer prachtige plaat

De duistere lyriek ten spijt is dit het meest lichtvoetige en toegankelijke album van Deerhunter.

null Beeld x
Beeld x

Bradford Cox had dood kunnen zijn. In december 2014 was de frontman van Deerhunter uit Atlanta, Georgia, betrokken bij een ernstig auto-ongeluk. Hij kon geruime tijd niets anders dan nadenken - en zelfs dat was een bonus.

Toen hij er bovenop was, schreef Cox Fading Frontier, het zevende Deerhunter-album. Opmerkelijk: de duistere lyriek ten spijt is het het meest lichtvoetige en toegankelijke album van de groep, heel anders dan shoegaze-meesterstuk Halcyon Digest (2010) of het tegenvallende Monomania (2013). Lichtjes sprankelen de gitaren, soms haast zoals Real Estate dat kan. In Take Care neigt het synthesizersubstraat naar Beach House, terwijl Deerhunter in All the Same zelfs flirt met de Tom Petty-achtige kant van The War on Drugs.

Uiteraard is Fading Frontier tóch een sombere plaat, maar de muziek wrijft dat er minder in dan voorheen. Zo boetseerde Bradford Cox van zijn ellende toch weer een prachtige plaat.

Deerhunter komt 22/11 naar festival Le Guess Who? in Utrecht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden