Deel II relatie-oorlog moddervet aangezet

THEATER..

Anna staat er een beetje beteuterd bij te kijken. Zij houdt zielsveel van haar man Frederik, maar dat is duidelijk niet wederzijds. Ook het echtpaar aan de andere kant van de heg vormt geen harmonieus koppel. Ger is een sul die per ongeluk in een mannenlichaam terecht is gekomen, en Emmy, zijn feministische kenau, heeft een hartgrondige hekel aan mannen in het algemeen en haar eigen man in het bijzonder.

Na vijf minuten is glashelder wie er tegenover elkaar staan. In puntige monologen worden de vier strijders in deze relatie-oorlog voorgesteld. Elke speler heeft een betere band met het publiek, dat rechtstreeks wordt toegesproken, dan met de drie anderen.

De kilheid wordt benadrukt door een sober decor: vier onaangenaam moderne stoelen en een paraplu die in de lucht hangt, tevergeefs wachtend op het tweetal dat daar gezellig onder komt schuilen.

Twee jaar geleden schreef Haye van der Heyden de eerste aflevering van Mussen en Zwanen. Ook toen zagen we twee zwaar gewonde stelletjes die er ten koste van anderen nog iets van probeerden te maken. Door vorm en scherpe tekst werd dat een heel aardig stuk. Maar zoals al vele malen is bewezen in film en theater: maak nooit deel twee als in deel één alles al is gezegd en gedaan. De hardheid van de ene man roept natuurlijk een wraakreactie van zijn vrouw op, en ook bij de buren barst de bom. Maar het is in deze sjablonen-komedie allemaal zo moddervet aangezet, dat het volkomen oninteressant wordt.

Van der Heyden en regisseur Christiaan Nortier beseften waarschijnlijk wel dat de troeven al in het eerste kwartier zijn uitgespeeld en dat alleen met grof geschut de spanning kan worden ingeroepen. Dus nog hardere grappen, die absoluut niet meer aankomen en nog gezwollener acteren. Dat is de spelers, die allemaal een soap-rol in de benen hebben (Frédérique Huydts, Hans Breetveld) of in cabaretgroep Purper hebben gestaan (Eric Corton) wel toevertrouwd. Maar als toeschouwer schiet je er niets mee op.

Als het publiek weer eens in een gewild koddige tussentekst in vertrouwen wordt genomen en tot bondgenoot wordt gemaakt, heb je de neiging om te roepen: laat ons erbuiten, het is al vervelend genoeg dat we het op afstand moeten aanhoren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.