Decorte brengt Hamlet rigoureus terug tot de kern

Het meest sympathieke aan de voorstelling Amlett van Het Toneelhuis is de duur ervan: één uur en één kwartier. De Vlaamse volkskomiek Jan Decorte jast Hamlet er in precies 75 minuten doorheen, terwijl hij tegelijk zijn imago van experimenteel theaterkunstenaar overeind houdt....

Het was een bizarre ervaring, deze Amlett in de barokke Bourla Schouwburg in Antwerpen waar Vlaamse intellectuelen, gezinnen met kinderen en de jeunesse dorée (die in Vlaanderen overigens meer grise is) dezer dagen voor uitverkochte zalen zorgen.

Jan Decorte zelf speelt Amlett, in een eigen bewerking en eigen regie, en precies zoals hij er de laatste jaren uitziet: als een verzopen straathond. Jan Decorte: controversieel theatermaker, ooit parlementslid voor de partij van Jean-Pierre Van Rossem, diepe inzinkingen gekend, en spirituele healings. Maar nu weer helemaal terug in Uw Theater, en zelfs ontdekt voor de grote zaal want niet alleen Het Toneelhuis in Antwerpen, min of meer zijn thuis, maar ook het RO Theater in Rotterdam heeft alle vertrouwen in hem. Na deze Amlett komt eind maart in Rotterdam zijn bewerking van Macbeth uit, onder de titel Macbeth & Bloetwollefduivel.

Amlett begint spectaculair: zes actrices en drie acteurs zitten op het immense podium rond een grote leestafel in leren fauteils, alsof ze verzonken zijn in diepe gedachten. Dan ineens slaan ze driftig met de handen op tafel onder het uitstoten van opgewonden klanken, één van hen komt naar voren, stoffeert een grote nepbaard onder zijn kin en is ineens de geest van Hamlets vader.

Decorte zelf gaat een dialoog met hem aan, in een volks dialect en krijgt meteen de lachers op zijn hand. Hij speelt toneel als de oprechte dilettant, op een manier die hier sinds de fameuze Sjef van Oekel niet meer is vertoond.

Dat zijn dan ook de pijlers waarop Amlett rust: de klassieke held wordt dicht bij het volk gebracht door de sterk vereenvoudigde tekst te zeggen in een dialect waar altijd (en makkelijk) om wordt gelachen. En dan gespeeld door een Bekende Vlaming, die het excentrieke met graagte koestert.

Het spreekt voor zich dat tal van scènes zijn geschrapt: de toneelspelersscène, de doodgraversscène en zo voort. Het drama van Hamlet, die de moord op zijn vader wil wreken op zijn overspelige moeder, is tot de kern teruggebracht, maar veel te rigoureus. De leegte wordt gevuld door twee huiveringwekkend-serieuze vormen van modern bewegingstheater.

De piepjonge choreografe Charlotte Vanden Eynde danst met Decorte een uitermate langgerekte wanhoopsdans, en kronkelt, opnieuw geheel in haar frêle blootje, als Ophélie indrukwekkend haar graf in. Intussen speelt zij in de beroemde Ophelia-monoloog de sterren van de hemel, in een ensemble dat gedreven speelt en nergens laat merken in wat voor merkwaardige voorstelling het staat.

Het taalexperiment dat 't Barre Land onlangs met Hamlet uithaalde was weliswaar deels mislukt, maar interessanter, want gedurfder. Naar Decorte's Amlett zit je toch vooral te kijken met de nodige twijfels: is hier nu een groot theatermaker aan het werk, of een gewiekste charlatan? Het antwoord moet binnen vijf kwartier worden gegeven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.