Decadentie

Voor hij zelf films ging maken, schreef Paul Schrader het boek Transcendental Style in Film over de religieuze thematiek bij de filmers Carl Theodor Dreyer, Kenji Mizoguchi en Robert Bresson. Daarin besprak hij onder meer Bressons Pickpocket, waarin een zakkenroller nederigheid en gratie vindt. American Gigolo is een vrije bewerking van dat meesterwerk, waarbij Schrader van de hoofdpersoon, gespeeld door Richard Gere, een emotieloze gigolo maakte. Hij knoopt een relatie aan met Michelle (Lauren Hutton), de vrouw van een politicus, en komt in de problemen wanneer een van zijn klanten wordt vermoord. De verschillen tussen de films zijn opvallender dan de overeenkomsten: waar Bresson sober filmde en muziek van Jean-Baptiste Lully gebruikte, koos Schrader voor een gladde stijl. Met luxueuze decors, disco van Giorgio Moroder en een titelsong van Blondie (Call me). American Gigolo is geen meesterwerk, maar vooral audiovisueel schrééuwt de film jaren tachtig, en laat zich wat dat betreft kijken als Bret Easton Ellis avant la lettre, waarin oppervlakkige westerse decadentie tot kunst wordt verheven.


American Gigolo is het eerste deel van Paul Schraders zogenaamde Lonely Man Trilogy. In het tweede deel, Light Sleeper, speelt Willem Dafoe een gescheiden drugsdealer. In deel drie, The Walker, is Woody Harrelson ook een escort.

American Gigolo (Paul Schrader, 1980)


Eén, 23.20-1.10 uur.


Irina Palm

(Sam Garbarski, 2007) Op het lijf van de Britse zangeres Marianne Faithfull geschreven zoet, klein drama over een oma, gespeeld door Faithfull, die de kosten voor de dure operatie van haar ernstig ziek kleinzoontje bij elkaar verdient als animeerdame in een seksclub - tot afgrijzen van haar zoon en de rest van haar omgeving. Het sentiment en de oubolligheid liggen voortdurend op de loer, maar Faithfull weet gelukkig steeds de juiste toon te treffen.


Canvas, 21.10-22.50 uur.


Scarface

(Brian De Palma, 1983) Regisseur Brian De Palma heeft altijd gebruikgemaakt van zijn grote kennis van de filmgeschiedenis. Zijn films zitten vol eerbetoon, verwijzingen en citaten uit filmklassiekers, en vaak werd hij zelfs beschuldigd van plagiaat. Ook met Scarface grijpt De Palma terug naar het verleden: de film is een remake van de gelijknamige misdaadklassieker van Howard Hawks uit 1932. Scenarist Oliver Stone schreef de nodige aanpassingen. In het origineel is de hoofdpersoon, een extreem gewelddadige gangster die vanuit het niets carrière maakt, een Italiaanse drankhandelaar. In De Palma's indrukwekkende bewerking is hij een Cubaanse drugsdealer. Al Pacino speelt hem met ontembare energie: wild en bijna hysterisch. Meningen over de film vliegen ondertussen alle kanten op, van een epos met The Godfather-achtige allure tot een kitcherig melodrama.


RTL 7, 22.00-1.20 uur.


Vreemd bloed

(Johan Timmers, 2010) Het mildsurreële Vreemd bloed is duidelijk een debuutfilm: met scènes die net wat te lang of juist te kort duren en personages die soms al te gemotiveerd handelen, alsof de regisseur het observatievermogen van zijn publiek onderschat. Twee, drie keer moet slagerszoon Jere bijvoorbeeld in het decolleté van de vrouw van zijn grote broer turen, opdat we begrijpen dat hij gevoelens voor haar ontwikkelt. Die nadruk hindert hier en daar, maar wordt gecompenseerd door de uitstekende cast en krachtige fotografie. Dit maakt dat het coming-of-ageverhaal in het veranderende Nederland van de jaren zestig en zeventig toch beklijft.


Nederland 2, 22.55-0.20 uur.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden