Decadent dansen in een strafkamp

Het uitgaansleven in Moskou zou exclusiever zijn dan in andere wereldsteden. Een weekend stappen met de 23-jarige multimiljonair Jegor Lavrov....

Een lange rij jongeren in kleding van Gucci, Versace en Dolce & Gabbana staat te dringen voor Zima, Moskous populairste maar meest besloten nachtclub. De zenuwen zijn voelbaar, wie zou er langs de strenge face-control van de drie beruchte portiers komen? Na een meedogenloos 'njet' druipen de meesten teleurgesteld af. Zelfs arriveren in een peperdure Jaguar blijkt geen garantie op succes.

Voor de deur van de club steekt een mager meisje in spijkerrokje en naveltruitje een sigaret op. Het tumult lijkt haar te ontgaan, de kou deert haar niet.

We zijn een nacht op stap met de 23-jarige multimiljonair Jegor Lavrov en zijn 22-jarige vrouw Lourdes. Ze zijn htoonbeeld van de nieuwe generatie rijke Russen, de verwende kinderen van de eerste kapitalisten die vrijwel geen persoonlijke herinneringen hebben aan de Sovjet-Unie.

De joodse Rus Jegor is 'internetondernemer en pr-manager' en kreeg zijn beginkapitaal van zijn vader, een steenrijke zakenman. Jegor leerde de half Dominicaanse, half Russische Lourdes kennen bij het racecircuit van Cannes. Ze delen hun liefde voor dure auto's, vijf hebben ze er nu, waarvan er geen minder kostte dan 150.000 dollar. Hun buitenhuisje van 2,5 miljoen dollar bij Moskou lieten ze inrichten door de duurste ontwerpers. Zijn appartement in het centrum heeft Jegor voor 3 miljoen dollar verkocht. 'Ik drink amper, rook niet en gebruik bijna geen drugs, maar aan geld ben ik verslaafd.'

Lelijke zakenmannen

Jegor pochte in een Amerikaanse tijdschrift dat het nachtleven in Moskou elitairder is dan in Londen, Parijs en New York. 'Maandelijks openen hier twee nieuwe clubs, waar jongeren naartoe komen in hun Mercedes Maybach van 500.000 dollar.'

Hij leek het ideale toegangskaartje tot het Moskouse clubleven, waar het voor een buitenstaander vrijwel onmogelijk is om langs de strenge face-control te komen. Dus speurden we Jegors e-mailadres op en daagden hem uit ons op sleeptouw te nemen. 'Voorstel klinkt interessant =). Ben nu in de Dominicaanse Republiek. Bel me', mailde hij.

En zo rijden we enkele maanden later op de achterbank van een dure BMW door het nachtelijk Moskou. Lourdes zit achter het stuur, de chauffeur kreeg vrijaf.

De avond begint om elf uur in Vogue-Kafzwart-wit ingericht door ontwerpers van het beroemde tijdschrift. Sinds een halfjaar is dit een favoriete hangout van mooie fotomodellen en lelijke zakenmannen in dure pakken. Lourdes en Jegor bestellen sushi, tegenwoordig in Moskou in veel restaurants op het menu. Na minuut gaat het gesprek al over drugs. Jegor prijst magic mushrooms uit de Amsterdamse smart shops. 'Geweldig spul, de enige drugs waarvan ik nog high wil worden.'

Vergankelijkheid

In Vogue schuift trendspotter Konstantin Rikov aan, hoofdredacteur van Bourgeois, een dik glossy tijdschrift voor rijke jonge Moskovieten. 'De groep die in Moskou de exclusieve clubs bezoekt is niet zo groot, met vijfduizend mensen heb je het wel gehad', vertelt hij. 'Iedere maand gaat er wel een nieuwe tent open en een andere failliet. Moskou heeft geen nachtclub die ouder is dan vijf jaar. In West-Europa kennen jullie de Michelin-gids, waarbij de beste restaurants sterren krijgen. Voor drie sterren moet je jarenlang op topniveau presteren. In Moskou is het juist een vereiste om nieuw te zijn.'

Een verschil met clubscenes in andere wereldsteden is volgens Rikov dat daar muziek en deejays belangrijk zijn, terwijl in Moskou alles draait om uiterlijk vertoon.

Om de vergankelijkheid van het clubleven te illustreren, rijden we langs Jet Set. Vorig jaar kwam het topje van de Russische society hier wekelijks, tot de eigenaar besloot dat het tijd werd voor iets anders. Het wodkamerk Russki-Standard nam de zaak over en vertimmerde het interieur voor een klein kapitaal, maar het exclusieve publiek bleef weg. We passeren ook het onlangs gesloten Caesars Palace. Het maartnummer van het uitgaansblad Go omschreef deze nachtclub nog als een 'must see' vanwege de decadente Romeinse inrichting.

Volgende stop is Bed Cafeen restaurant dat begin februari is geopend. De smalle straat is vrijwel ontoegankelijk vanwege de dubbelgeparkeerde Landrovers, bmw's en Mercedessen. Jegor belt de eigenaar om ons te verzekeren van een tafeltje, maar die blijkt er vanavond niet te zijn.

Als de parkeerwachter ons dan ook nog naar een plaatsje ruim 30 meter van de ingang dirigeert, geeft Lourdes gas. 'Veel te ver lopen, dan krijg ik het koud', zegt ze. Lourdes en Jegor gaan uit zonder jas, het is ordinair om bij de garderobe met een nummertje in de rij te staan.

Kooien

De belangrijkste bestemming van vanavond bevindt zich eveneens in een donker achterafstraatje vol dure auto's. Nadat Jegor voor 1000 roebel (30 euro) de aandacht van een parkeerwacht in zijn fluorescerende vest heeft getrokken, mogen we vlak voor de deur parkeren, tussen een dikke grijze Hummer en een ranke zwarte Porsche. 50 Meter verderop is parkeren gratis.

Zima (Winter) is gevestigd in een voormalig pionierspaleis. Jegor loopt de lange rij wachtenden voorbij en omhelst een van de portiers, die eruit ziet als een worstelaar. In zijn kielzog glippen wij naar binnen.

Daar dreunt de techno. De dansvloer is bomvol, vooral met mooie meisjes in merkkleding. Niemand lacht, ieder een kijkt en wordt bekeken. Alleen de vier schaars geklede dansers en danseressen in kooien hoog boven de massa dansen uitbundig.

Jegor sleept ons mee via de balustrade waar de tafels in de nissen 1500 dollar per avond kosten naar de vip-lounge op de tweede etage. Lourdes begroet de blonde minnares van de verbannen oligarch Boris Berezovski met een knikje. Volgens het geruchtencircuit heeft Berezovski haar voor 50.000 dollar gekocht bij een 'modellenmanager'. Inmiddels is deze sexy Jelena Nilidova op haar stiletto naaldhakken de eigenaresse van twee dure restaurants in het centrum van Moskou, een cadeautje van haar minnaar, die sinds zijn ruzie met president Poetin moest uitwijken naar Londen.

In de vip-ruimte ontmoeten we de kale directeur van Zima, Alexej Gorobi. Hij legt uit dat we Zima niet als nachtclub moeten zien, maar als een project. 'Net als in de Sovjet-tijden: we pakken het groots aan, maar na een tijdje stort het ineen. Zima is geopend op 6 december en zal snel weer sluiten. In de zomer openen we op een andere locatie een nieuw project. Zo blijft de trendgevoelige Moskouse elite ons volgen.'

Gorobi, die tijdens ons gesprek zeker drie mannen en zes vrouwen zoent, heeft geen last van bescheidenheid. 'Ik ben een genie, altijd op de juiste plek op het juiste moment. Ik heb veel energie, mijn plannen werken aanstekelijk. Misschien komt het doordat ik op dezelfde dag geboren ben als Hitler.'

Op een bank hangen zes meisjes rond twee van Zima's promotors, de pr-managers die met Gorobi het geheim achter Zima's succesformule zijn. De meisjes eten sushi en drinken Corona of mineraalwater. Hun pupillen wijd van de xtc. 'De vrouwen krijgen xtc aangeboden, daar worden ze geil van. De mannen snuiven coca', weet Lourdes.

Ibiza

Gorobi neemt ons mee naar een kleedkamer, waar Olga Zjoezdova (24) net haar gouden laarsjes aantrekt. Ze draagt een zwart leren bikini met paarlen doodshoofdjes. Elke vrijdag danst ze vier keer een kwartier in een van de kooien, waarmee ze 500 dollar verdient. 'Ik vind het hier geweldig. Zima is de vrolijkste club van Moskou. Hier komen alle sterren en interessante mensen.'

In de kleedkamer treffen we een van Zima's promotors: de homoseksuele, coca snuivende ServiSin Lazarevitsj. Hij is, naast leraar voor dove kinderen, gespecialiseerd in mooie meisjes. Hij laat mannen discotheken in de regio afstruinen, op zoek naar potenti fotomodellen. Zij krijgen een ticket naar Moskou, geld voor een garderobe en een korte gedragscursus. Vervolgens moeten ze in Zima tussen het publiek komen dansen. 'En vooral lief lachen', zegt Sin. 'Russische meisjes zijn de mooiste meisjes ter wereld. Zij zijn het geheim van deze club. Als je die binnen hebt, volgen de rijke mannen vanzelf.'

Volgens Lazarevitsj is Zima in grootte en decoraties te vergelijken met de nachtclubs op Ibiza. 'Maar hier in Moskou zie je per vierkante meter meer rijkdom en schoonheid. Op Ibiza draait het allemaal om de muziek, hier vooral om het uiterlijk. Moskou is extreem modebewust en snobistisch.'

Witte ratten

De volgende dag besluiten we een bezoek te brengen aan clubs waar Jegor en Lourdes Lavrov voor geen geld gezien zouden willen worden. Zij richten zich op de goed verdienende middenklasse in plaats van op de elite. 'Daar gaan jullie dan maar alleen heen', zei Jegor, 'mensen die daar komen zijn ongemanierd.'

Het nieuwe Zona is met ruimte voor vierduizend bezoekers de grootste nachtclub van Moskou. En tegelijkertijd de opvallendste, want Zona ziet er van buiten uit als een Goelag-strafkamp, compleet met wachttorens en zoeklichten. De portiers dragen militaire uniformen en lopen rond met gemuilkorfde herdershonden. In een gang van prik keldraad staat een standbeeld van Lenin.

Binnen schuifelen witte ratten onder de glazen vloer en dragen de obers blauw-wit gestreepte gevangenisuniformen. Op de twee dansvloeren is het druk. Danseressen in zeventiende-eeuwse jurken hossen tussen de kolkende massa door.

Dansen in een strafkamp, is dat leuk? Elvira Plejakova, een 27-jarige contract-analiste bij Shell, vindt van wel. 'Dit is een perfecte tent. In Moskou is alles decadent en kitsch. Dit is iets anders', zegt ze, terwijl ze aan de bar van een cocktail nipt. 'Natuurlijk zijn er veel mensen in strafkampen omgekomen, maar ik denk niet dat iemand dat hier iets uitmaakt. Dit voelt niet als nostalgie naar de Sovjet-Unie. Het is gewoon een goed interieurontwerp. Grappig, spannend en interessant. Bovendien kom je er hier nog in. Het is in het weekeinde vrijwel onmogelijk om in Moskou nog bij een leuke club naar binnen te komen.'

Zona's artdirector Jevgeni Nitsjikoeroek is tevreden over zijn concept. 'We liggen een eind buiten het centrum, dus dan moet je met een opvallend thema komen om de aandacht te trekken. Het is niet de bedoeling de Goelag-slachtoffers te bespotten, we vinden dit gewoon een grappig thema dat je tot in detail kunt uitwerken.' De naam Zona staat niet alleen voor een strafkamp, legt hij uit, maar ook voor de vier zones waarin de club zal zijn opgedeeld als de bovenste twee verdiepingen af zijn. 'Hoe hoger je sociale status, hoe hoger je mag komen. De vierde verdieping is alleen voor de absolute vips.'

Striptease

De Sovjet-Unie is een geliefd thema, blijkt ook in de chique club Zeppelin, waar drie portiers in camouflagepakken onder de gele neonletters 'O thank God I'm VIP' dronk aards en minderjarigen de toegang weigeren. Vanavond wordt hier een jaren-tachtigavond gehouden. Een revival van de Sovjet-meidenband Mirasj treedt op.

Vier zonnebankbruine twintigers zingen deels oude liedjes; in hun minuscule witte rokjes en glitter-bh's zijn de meisjes een stuk schaarser gekleed dan hun voorgangsters. De dertigers in de zaal zingen enthousiast mee. 'Hier dansten we in het pionierskamp altijd op', joelt de 32-jarige secretaresse Masja Menkova. Vrienden van de band fotograferen het optreden met hun gloednieuwe Sony Erik son 900-telefoontjes. 'Ik ben hier voor die blonde, ze heeft grote tieten', zegt de 21-jarige economiestudent Timoer.

Een portret van het Moskouse nachtleven is niet compleet zonder stripteaseclub. Om twee uur 's ochtends kronkelt de zwartharige, 23-jarige economiestudente Olja haar lange benen om een paal in de volledig verlaten bar van Grozy (Droom). Bij onze binnenkomst krijgen vijftien beeldschone meisjes met kleine borsten de opdracht een show op te voeren, waarna directeur Andrernomin ons in zijn kantoortje ontvangt.

Zeven jaar geleden was Grozy een van de drie Moskouse striptenten. 'Iedere avond stonden hier lange rijen voor de deur', vertelt Jernomin, 'maar daarna kwamen er concurrenten bij. Onze klanten zijn politici en zakenmensen, omdat onze prijzen hoog zijn en de meisjes mooi.' De meesten zijn behalve danseres ook prostituee, beaamt Jernomin na een lichte aarzeling. 'Er is hier geen striptent waar dat niet zo is.' Als een klant voor 300 dollar een fles champagne koopt, komt er een meisje bij hem zitten. 'Vervolgens kan hij haar uitnodigen voor het diner, wat er daarna gebeurt, wil ik niet weten.'

Op maandagavond nemen Jegor en Lourdes Lavrov ons mee naar Galeria, alweer een nieuw restaurant, te herkennen aan de dure auto's op de stoep. Aan het tafeltje naast ons zit glamourkoningin Ksenia Sobtsjak. Deze dochter van de voormalige gouverneur van St. Petersburg, Anatoli Sobtsjak, is een prote van president Poetin. Jegor werpt haar een vernietigende blik toe. 'Zij behandelt haar personeelsleden alsof ze van een inferieur ras zijn. Terwijl zijzelf niets meer is dan een ordinaire cocahoer', fluistert hij.

Jegor komt uit een rijke communistische familie. Oma was directeur van Rot Front, een grote chocoladefabriek, opa was voorzitter van de gemeentesovjet van Moskou (te vergelijken met een burgemeester) en overgrootvader beheerde het wagenpark van Stalin. Jegors vader is 'zakenman', maar meer mogen we daarover niet weten.

Toen Jegor 16 jaar was kreeg hij van zijn vader het internetbedrijf planet.ru cadeau. Jegor regelde dat daar advertenties van Landrover, BMW en Gucci op kwamen te staan. 'Ik kreeg er geen geld voor, maar de bedrijven vonden het goed dat ik hun naam gebruikte. Na een paar weken verkocht ik het bedrijf aan een rijke Rus, die onder de indruk was van de adverteerders. Hij betaalde cash. Van dat geld heb ik mijn eerste appartement en een BMW-sportwagen kunnen kopen. Ik had geen rijbewijs en reed de auto direct total loss.'

Oligarchen

Andrej Vasilenko, de directeur van Kafaleria, schuift aan. 'We zijn sinds februari geopend, zeven dagen in de week, 24 uur per dag. Hier in Rusland is personeel nog betaalbaar. Ons publiek is jong en succesvol: zakenmannen, artiesten, politici, modellen.'

Aan tafel bij drie fotomodellen valt de 35-jarige promotor Dino Fjodorov extra op, met zijn hoornen bril, coltrui en kapotte spijkerbroek. In 1986 werkte hij in een van de eerste discotheken van de Sovjet-Unie. Nu organiseert hij exclusieve, extravagante feesten voor de top van de jetset, de oligarchen. Begin dit jaar nog wist hij model Naomi Campbell te strikken voor een feestje. 'Een promotor moet het hebben van zijn contacten. Ik heb vijfduizend goede vrienden.'

Hij droomt ervan nog eens een nucleair festival te organiseren. 'Ik zie het helemaal voor me. Een gigantische party in een afgelegen woestijn, terwijl op de achtergrond nepexplosieven afgaan die de kracht hebben van een atoombom. Geweldig!'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden