De zwijgende bondscoach

Rond middernacht zagen we zaterdag de andere Louis van Gaal, en niet voor de eerste keer dit wereldkampioenschap. Meer dan een glimp was het opnieuw niet, maar het was genoeg om het zeker te weten.

Aan het begin van de kwartfinale tegen Costa Rica instrueerde Arjen Robben zijn medespelers op het veld in Salvador. Als de keeperswissel (geniaal) en de strafschoppenreeks (bloedstollend) de hoogtepunten van de kwartfinale waren, was dit de goede derde.

Robben had zo'n mouwloos ijsjack aangetrokken, om af te koelen. Hij zwaaide met zijn armen en gebruikte veel uitroeptekens. 'Achterin geconcentreerd! Scherp! Duels winnen!'

Daarna kwam de mooiste opmerking; mooi vanwege de stelligheid van de bewering en het ongelimiteerde zelfvertrouwen van een voetballer die zich de afgelopen weken heeft ontpopt tot de beste van de wereld. 'En voorin maken wij het af.' Wat niet zou gebeuren, overigens.

Van Gaal stond naast Robben. Hij zei niets.

Van Gaal keek alleen maar naar Robben, heel vreemd. Aan de andere kant stond Van Persie, de aanvoerder. Die zweeg ook, maar dat was minder verbazingwekkend. Hij speelde tegen Costa Rica een, mild gezegd, ongelukkige wedstrijd, hij voelde zich waarschijnlijk bezwaard.

Op een cruciaal moment, de spaarzame tijd na de reguliere speeltijd en voor de verlenging, op een moment dat de spanning een hoogtepunt heeft bereikt en de twijfel toeslaat, zweeg Van Gaal. Hij zei helemaal niets. Hij stond daar alleen maar, onbewogen en kalm, met een hand in zijn zak. Zelfs een instemmend knikje was niet te zien.

Het was verbluffend. Hij is anders, het is onmiskenbaar. Niet lang geleden zou Van Gaal zelf het woord hebben genomen en met driftige armgebaren zijn spelers instructies hebben gegeven, vanuit de gedachte dat het zijn elftal is, en zijn wedstrijd, en zijn toernooi. Nu liet hij het over aan een speler.

Dit WK is alles anders. Van Gaal weerstaat zelfs de verleiding om zijn gelijk te halen. Jack van Gelder biedt hem daartoe na elke wedstrijd ruimschoots de gelegenheid, maar over de lippen van Van Gaal komt geen onvertogen woord.

Als Van Gelder een vraag wat onhandig formuleert glimlacht hij minzaam. Hij antwoordt met de kalmte van een honderdjarige Boeddhistische meester die alles weet en alles heeft voorzien en sarcasme ver beneden zijn niveau vindt.

Van Gaal heeft niet alleen Oranje volledig onder controle, maar ook zichzelf. Ik snap er eerlijk gezegd nog niet veel van, maar ook dit maakt het WK tot zo'n wonderbaarlijke belevenis.

Paul Onkenhout schrijft tijdens het WK elke dag een column. Reageren? p.onkenhout@volkskrant.nl

undefined

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden