De zorgvuldig gecultiveerde kneuterigheid van We Zijn Er Bijna

'We Zijn Er Bijna' denderde als een gigantische camper over mijn post-vakantiedipje heen.

Iedere zomer probeer ik, als ik terugkom van vakantie en weer head-first in het moeras van het dagelijks leven duik, het vakantiegevoel zo lang mogelijk vast te houden - wat hopeloos mislukt.

Maar dit jaar was de stationwagen nog niet uitgeladen of er begon een nieuw seizoen van Omroep Max' We Zijn Er Bijna, waardoor het vakantiegevoel wat verlengd werd. Althans, het gedeelte van het vakantiegevoel dat zich bezighoudt met vragen als 'waarom zijn er zoveel mensen met gigantische caravans?'; 'wie zijn die mensen?' en 'waarom halen ze elkaar altijd net in als ik er langs wil?'.

In deze nieuwe reeks van We Zijn Er Bijna maken veertig ouderen met een gigantische caravan of gigantische camper met elkaar een trip van vijf weken en tweeduizend kilometer door Ierland: een droomreis.

Maandag ontmoetten de reizigers elkaar op een camping in Brielle. Een oudere man met dunnend grijs haar en een lichtblauwe polo zei dat hij had uitgekeken naar deze vakantie. 'We beginnen met mooi weer, dus wat willen we nog meer?' Dat hoor je vaker in programma's van Omroep Max. Een natuurstenen huis met een eiken vloer, wat wil je nog meer? Een mooi gelukte macarontaart, wat wil je nog meer? Een kuil in de grond als wc, wat wil je nog meer?

Nou, misschien een andere reisbestemming dan Groot-Brittannië. Want nadat de groep welkom was geheten door reisleider Lei trok de karavaan naar Wales. Daar kwam het de volgende ochtend met bakken uit de lucht. 'Half zes begon het', zei Petra, die in de deuropening van haar caravan stond. 'En nu is het half 10. Het is niet dróóg geweest.' Maar met een beetje regen maak je Petra niet gek. 'We zijn diehards hè. We kamperen vanaf ons negentiende. Dus, wat wil je nog meer?'

Fragment uit We Zijn Er Bijna.

Hoewel ik de vakantiegangers in We Zijn Er Bijna geen seconde benijd, denderde het programma als een gigantische camper over mijn post-vakantiedipje heen. Met dank aan de zorgvuldig gecultiveerde kneuterigheid: het eindeloze parkeren van de caravans, het uitklappen van stoeltjes en tafeltjes, de beelden van de stoet caravans die als een colonne witte tanks pittoreske dorpjes binnenrijdt en de goedmoedigheid van de vakantiegangers; het niets-aan-de-hand-gehalte is zo overweldigend en dwingend dat het weldadig wordt.

Het spannendste wat er gisteren gebeurde was een uitstapje naar de Universiteit van Dublin, waar de reizigers The Long Room bezochten, een indrukwekkende bibliotheek van 65 meter lang met tweehonderdduizend boeken. In die bibliotheek stond een middeleeuwse harp. Een dame maakte er wat foto's van en zei toen tegen presentator Martine van Os dat ze zelf eigenlijk ook nog wel met de harp wilde poseren. 'Geef maar aan mij', zei Van Os. Ze maakte een foto en was er zelf content mee. 'Nou, zo is-ie leuk. Dat is toch schattig, in de bibliotheek van Dublin met je hoofd door een harpje.' Wat wil je nog meer?

V's televisierecensententeam bestaat uit Hanna Bervoets, Gidi Heesakkers, Frank Heinen, Haro Kraak en, deze week, Julien Althuisius.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden