De zoon * *

Voor een voorstelling over actuele onderwerpen als populisme en nationalisme is De Zoon te veilig.

De Zoon door Opium voor het Volk, regie Carola Arons. Theater Bellevue, Amsterdam. 30/09. Tournee t/m 10/12. opiumvoorhetvolk.nl

Wat als de zoon, van wie je 17 jaar niet wist dat je hem had, opeens voor de deur staat, en het blijkt een rechtsextremist te zijn? Wat doe je dan? Dat is de vraag waarmee de progressieve filmmaker Hugo en zijn vrouw Eelke worden geconfronteerd.


Toneelschrijver Willem de Vlam schreef een uitdagende tekst met deze vraag als uitgangspunt en noemde het De Zoon. De voorstelling die zijn theatergroep Opium voor het Volk er vervolgens van maakte, laat echter veel te wensen over.


Dubieuze regiekeuzes ontnemen het zicht op enkele goede vondsten van De Vlam. Zo was het aardig geweest om meer te zien van de strijd tussen het ambitieuze koppel Hugo en Eelke dat problemen het liefst weglacht, en de langverzwegen zoon David die buitenlanders haat. Ook de parallellen tussen het door populisme gedomineerde heden en de geschiedenis van regent Johan de Witt, over wie Hugo een film maakt, hadden meer aandacht verdiend in deregie van Carola Arons.


In plaats daarvan ligt de nadruk in de dialogen op de snelle grap. Acteurs Thomas de Bres (Hugo) en vooral Janneke Remmers (Eelke) kunnen daarmee goed uit de voeten. Maar Harriët Stroet, die Davids moeder Mieke speelt, kan het tempo niet bijhouden. Ze struikelt over de woorden. Overigens speelt Krisjan Schellingerhout de verbeten zoon mooi.


De overgangen tussen de scènes duren te lang. En de spelers staan in een onhandig decor vol rechtopstaande, houten planken die ze af en toe moeten omgooien, om aan te geven dat er iets van belang is gebeurd. Een paar keer verlaten de acteurs hun personage om zich rechtstreeks tot het publiek te richten met geschiedkundige feitjes. Een maniertje dat hier te weinig aanstekelijk werkt.


Terwijl er zoveel meer in zat. Het verhaal van Johan de Witt, die kopje onder gaat in een golf van populisme, wordt uitgebreid nagespeeld. Maar behalve de suggestie dat de geschiedenis zich zou herhalen, wordt er niets mee gedaan. Hetzelfde geldt voor de personages. Iedere figuur mag zijn of haar te verwachten standpunt even verduidelijken, maar de discussie blijft uit. Er zijn nauwelijks echte confrontaties; niemand wordt in het nauw gedreven. Voor een voorstelling over actuele onderwerpen als populisme en nationalisme is De Zoon te veilig.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden