De zomer

De vakantietijd is voorbij, de zomer ook bijna. Ik ben nog altijd niet met vakantie geweest en ik zal ook niet gaan....

Ik bleef, werkte en waakte.

Het mag niet zo zijn dat iedereen weggaat en dat de toekomst van het land in handen van Maxime Verhagen en Geert Wilders ligt.

Stel dat je terug van vakantie komt en ziet dat Mark Rutte onze nieuwe minister-president is geworden, Maxime Verhagen (alweer?) minister van Buitenlandse Zaken en dat Geert Wilders het hele kabinet in gijzeling heeft genomen.

De heer Dries van Agt, de heer Lubbers en ik hebben het niet verantwoord gevonden om het land tijdens de zomer onbeheerd achter te laten. De heer Lubbers heeft het, ook namens ons, krachtig uitgesproken: ‘Mijn standpunt heeft zich ontwikkeld van: ‘ja, mits’ tot: ‘nee, tenzij.’

Door de gebeurtenissen in Iran wordt het steeds moeilijker voor me om er iets positiefs over te schrijven, ik schaam me ervoor. De huidige machthebbers zijn enorm geradicaliseerd, ze gaan steeds harder en brutaler tegenover hun eigen landgenoten en de rest van de wereld staan.

Hoewel ze telkens met een nieuwe raket de wereld bang maken, zie ik dat zijzelf bang zijn en uit paniek gekke dingen doen.

Toen iedereen met vakantie was, wilden ze Sakineh Ashtiani in alle stilte stenigen. Gelukkig vluchtte haar advocaat het land uit en maakte dit bericht wereldkundig.

Tijdens de grote demonstraties van vorig jaar waarbij meer dan een miljoen mensen tegen het bewind protesteerden, zijn vijf Iraans-Nederlandse burgers opgepakt. Een van hen, Zahra Bahrami, is beschuldigd van het bij zich dragen van 500 gram cocaïne.

Zulke valse verdachtmakingen werken niet meer, in Iran weet iedereen dat ze liegen. Welke idioot gaat met een halve kilo cocaïne in haar tas in Iran tegen het regime demonstreren? Het is een teken dat de islamitische heersers de weg kwijt zijn. Dankzij protesten in de wereld zal het bange regime Sakine niet meer durven te stenigen en zullen ze het niet meer in hun hoofd halen om Zahra Bahrami te doden.

Hoewel ik tijdens de zomer niet met vakantie ben gegaan, heb ik de afgelopen weken in Pakistan en Chili doorgebracht.

De Pakistaanse mannen die eerst hysterisch vlaggen in brand staken en de ambassades binnenstormden zodra iemand in het Westen een cartoon over hun profeet tekende, waren nu in een natuurramp terechtgekomen. Ze hebben behoefte aan schoon water, brood en medicijnen voor hun vrouwen en kinderen, maar bijna iedereen in het Westen heeft moeite om het hun te geven. Het is een stille wraakactie en dat doet pijn.

In Chili zitten drieëndertig mijnwerkers al lange tijd 700 meter diep opgesloten in een opslagruimte. Ik bracht een deel van de tijd met hen door in het donker onder de grond. Ik was daar toen ze een bericht naar de wereld stuurden dat ze allemaal nog leefden en dat ze het vol zouden houden totdat ze gered zouden worden.

De vakantietijd is voorbij. Het was een mooie pijnlijke zomer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden