De Zomercolumn was als stront voor de brompotvlieg

Tv-recensie Julien Althuisius

De NOS stopt met de Zomercolumns 'omdat de koek op is'. Maar ze voorzagen in een behoefte.

E en jaar geleden schreef ik op deze plek dat het maar eens afgelopen moest zijn met de Zomercolumns van de NOS. U weet wel, die ludieke filmpjes van verslaggevers en correspondenten die tijdens de NOS Journaals in de ochtend en middag werden uitgezonden. Je had bijvoorbeeld een filmpje waarin Italiëcorrespondent Rop Zoutberg op zoek ging naar zebrapaden in Rome, of een waarin verslaggever Martijn Bink een cursus vlechtjesmaken volgde, of politiek verslaggever Ron Fresen die op de fiets naar de Apenrots (het ministerie van Buitenlandse Zaken) ging. Ik schreef dat het allemaal maar ongemakkelijk was en de Journaalkijker best zonder 'deze hogere vorm van camp' kon.

Vorige week ontdekte Vice Nederland dat het NOS Journaal is gestopt met de Zomercolumns. Redacteur Nils de Lange vond het vreemd dat ze nog niet begonnen waren en deed navraag. De NOS bevestigde zijn vermoeden. De koek was op, was de reactie van de NOS. Dat was precies het antwoord dat ik ook kreeg toen ik contact met de NOS opnam. 'De koek is een beetje op, zeg maar', mailde de woordvoerder.

Willen de bakkers geen koek meer bakken? Zijn de ingrediënten niet meer verkrijgbaar? Is er een staking? Er kwam een uitgebreidere reactie: 'Er is in de loop der tijd meerdere malen op de redactie over gediscussieerd en uiteindelijk hebben hoofdredactie en betrokken chefs de knoop doorgehakt om ermee te stoppen. Net zoals je in een krant soms een rubriek opheft, vonden we dat de cirkel rond was.'

Nu weet ik heus wel dat de NOS niet met de Zomercolumns gestopt is omdat een of andere zure televisierecensent er wat lulligs over heeft gezegd. Maar toch: dit was ook weer niet de bedoeling. Een bloemlezing zal ik u hier besparen, maar de website van de NOS heeft een Zomercolumn-archief als een uitgebreid uitgeruste martelkamer - ze hadden namelijk wel degelijk een functie, hoewel misschien een andere dan de NOS graag wilde. De onhandige en triviale filmpjes waren voor de kijker een onbewuste bevestiging dat de zomer definitief was begonnen: 'Zeg nieuwsjunkie, u kunt gerust even de televisie uitzetten en met vakantie gaan, want kijk wat wij aan het doen zijn'; de Zomercolumn als sfinx van de komkommertijd. En voor de thuisblijvers die, vakantie of niet, toch trouw bleven kijken was de Zomercolumn een welkome gemeenschappelijke vijand, een geliefde dagelijkse ergernis.

'De wereld staat in brand en Thomas Erdbrink twijfelt over welke kleren hij moet aantrekken!' 'Waarom rijdt Michel Maas op een karaokefiets door Jakarta en zingt hij My Way terwijl er een nucleaire oorlog dreigt?!'

Maar boven alles was de Zomercolumn een traditie. En we weten allemaal hoe belangrijk tradities in Nederland zijn en wat er gebeurt als je die tradities van de mensen afpakt. Dat vinden de mensen niet leuk. Dan volgen er boycots. Dus als de NOS zijn kijkcijfertjes lief is, sturen ze hun correspondenten en verslaggevers weer fluks het ludieke pad op. Afgesproken?

Nee hoor, het is prima zo. Good riddance.