De zoektocht is bij de Baardmannetjes belangrijker dan het resultaat

Wie wil ontsnappen aan de olympische hysterie, kan terecht bij de Baardmannetjes. En bij de Spelen zelf.

null Beeld .
Beeld .

Voordat we overgaan tot de orde van de dag, wil ik u allereerst even een kijktip gegeven voor vanavond. Om 19.30 uur staat bij de Olympische Spelen het snelwandelen op het programma. Er wordt weleens laatdunkend gedaan over snelwandelen. Onterecht, want het is de ultieme kijksport.

Niet vanwege het atletisch vermogen van de deelnemers, niet omdat het spannend is en ook niet vanwege de schoonheid. Maar juist omdat het daar allemaal aan ontbreekt. Het ziet er niet uit. Daarom is snelwandelen de sport met de grootste entertainmentwaarde op de Spelen. Het staat niet voor niets in het schema op vrijdagavond; hapje, drankje en ontspannen genieten van een grote groep mensen die gisteravond allemaal niet de feijoada hadden moeten bestellen. Kijken dus.

Over wandelen en wonderlijke mensen gesproken, gisteravond trokken in een nieuwe aflevering van Baardmannetjes Hans Dorrestijn en Nico de Haan door de Maasduinen in Limburg. Wie het genoegen nog niet gehad heeft: schrijver Dorrestijn en vogelkenner De Haan rijden in het programma elke week met hun oude Volkswagenbusje richting Nederlandse natuurgebieden, om daar op zoek te gaan naar een van Dorrestijns lievelingsvogels. Vorige week leidde dat tot het prachtige tafereel van de heren die in hun busje verregende lasagne zaten te eten en een gesprek voerden op meta-niveau. 'Weet je wat ik heel erg vind op televisie?' zei Hans tegen Nico, 'Eetscènes. Ik zap meteen weg.' Nico durfde gelijk geen hap meer te nemen. 'Ik geneer me kapot', bromde Hans.

Gisteren gingen Nico en Hans op zoek naar de patrijs, met zijn 'delicaat gemarmerde asgrijze borst'. Of ze die vinden, doet er eigenlijk niet zo veel toe. De zoektocht is, geheel in de olympische gedachte, belangrijker dan het resultaat.

Alleen al de dynamiek tussen de quasicynische Dorrestijn en De Haan, die net zoveel ironie als snor heeft, is vermakelijk genoeg. Twee oude mannetjes die vol goede moed door prachtige natuur struinen, af en toe stoppen om met open mond omhoog te staren en ondertussen allerlei onbedoeld komische gesprekken voeren.

Tussen de bedrijven door vertelt Dorrestijn van achter zijn oude typemachine, midden in de natuur, korte verhaaltjes over vogels. Het volgende moment legt Nico uit wat het verschil tussen een boompieper en een graspieper is. Er zijn eindeloos trage shots van bossen, weiden en plassen. Het draagt allemaal bij aan de niets-aan-de-hand-slow-tv-ervaring van Baardmannetjes. Even een half uurtje ontsnappen aan de olympische hysterie of de zoveelste banaliteit van Donald Trump; vakantie van televisie, op televisie.

Er zit ook niet echt een einde aan het programma, behalve dan Hans die op een gegeven moment gewoon maar in de voice-over zegt: 'Ik heb weer geweldig genoten van de vogels die we hebben gezien. Bedankt Nico'. Slotwoorden als het programma zelf; simpel, pretentieloos en een tikkeltje vertederend. Jij ook bedankt, Hans.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden