De Zilveren Nipkowschijf 2005: lessen voor losers

Goed, laten we zeggen: u bent een niet onverdienstelijke programmamaker, en nu wilt u potdomme ook wel eens Erkenning. U wilt gelauwerd worden, bij voorkeur met een Zilveren Nipkowschijf, die vandaag alwéér niet naar u gaat, maar naar Holland Sport (Matthijs van Nieuwkerk en Wilfried de Jong), Tegenlicht en Villa...

Wat moet u doen? Om te beginnen onmiddellijk verhuizen naar het onberispelijke Nederland 3, waar ook dit jaar de prijswinnaars weer wonen. Winnaars werken bij de VPRO (nou ja, vooruit: of bij de VARA, IKON en NOS) en heten bij voorkeur Wim: Wim de Bie (hij wordt vandaag maar liefst voor de vierde maal in zijn carrière bekroond door de tv-critici die de jury vormen), Wim Meuldijk (1962), Wim Neijman (1976), Wim Kayzer (1989), Wim Koole (1989), of Wim T. Schippers (1994). Werkt u bij de TROS, dan kunt u het schudden, die viel slechts in 1988 in de prijzen, en dan nog met uiterst verantwoorde literaire hoorspelen.

Bent u toevallig een vrouw? Helaas: daar zijn tv-critici niet van gediend. Jammer voor Sonja Barend, Hanneke Groenteman of de Bridgets van Hilversum: de enige seksegenoten die ooit op persoonlijke titel wonnen, zijn Mies Bouwman (1962), Ria Bremer (1984) en Ireen van Ditshuyzen (1995).

Nog een basisfout: uw prachtprogramma is onvoldoende zwaar op de hand en bevat dientengevolge geen mistige landschappen met Wagneriaanse strijkers eronder. Er zijn uitzonderingen, maar tv-recensenten zijn dol op dood en verderf. Geef uw programma dan ook titels als De milde dood (Henk Mochel, 1972), Levensberichten (Cherry Duyns, 1987), De Laatste Voorziening (Doebele & Schmidt, 1988) of Nauwgezet en Wanhopig (Wi m Kayzer, die de prijs in 1989 manhaftig weigerde af te halen).

Tegenwoordig mag amusement weer meer, mits verantwoord: Koot & Bie, Paul de Leeuw en Jack Spijkerman zijn correcte winnaars, de Carlo Boszhards en Robert ten Brinks blijven eeuwige verliezers.

U voldoet aan alle criteria, maar heeft nog steeds geen prijs? Dan rest de lange adem. Hou vol, luidt het adagium voor de ware winnaar. Soms is de Nipkowschijf, zoals vele prijzen in andere sectoren, een soort oeuvre-prijs, die u vroeg of laat toekomt.

Radiopresentator Henk van Hoorn kreeg hem vorig jaar, toen hij afscheid nam van de radio. Het vandaag bekroonde Villa Achterwerk heeft er twintig jaar op moeten wachten, en ook Kopspijkers (2003) en Barend & Van Dorp (2002) waren al een paar jaartjes op streek toen zij de prijs mochten ontvangen.

Wanhoop nooit, wacht desnoods tot na uw dood. Dat deed ook Ischa Meijer, postuum geëerd in 1995. Waag het niet publiekelijk schande te spreken van een te late erkenning: de jury van de Nipkowschijf heeft altijd gelijk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden