De zee zien in India

De Afghanen zien er allebei een beetje zenuwachtig uit. De man met baseballpet staart uit het vliegtuigraam, zijn reisgenoot in een groen poloshirt kijkt in het rond en zegt dan in het Engels tegen mij: ‘Wat is het koud in Kabul, vind je niet?’..

Ik kijk hem nog eens goed aan. In het vliegtuig van Kabul naar New Delhi zijn de passagiers doorgaans in een paar categorieën onder te verdelen:

1. Buitenlandse hulpverleners, diplomaten en journalisten;

2. Afghaanse zakenmannen. Te herkennen aan een goedkope aktetas. Bij deze twee mannen zie ik er geen.

3. Afghaanse zieken. Als gefortuneerde Afghanen echt ziek zijn, gaan ze naar India. Meestal vliegen er dus wel een of twee kuchende oude mannetjes in rolstoelen mee.

Mijn beide buurmannen, dertigers, zijn weliswaar niet op hun gemak, maar ze zien er ook niet ziek uit. Ik vraag wat ze gaan doen in India. Het antwoord komt zo onverwacht dat ik ervan schrik.

‘Wij gaan op vakantie.’

Ze zijn jeugdvrienden, vertelt de man in het groene poloshirt. Maar ze zijn nog nooit samen op vakantie geweest. Jarenlang waren ze gescheiden vanwege de burgeroorlog. I. (met poloshirt) woonde in Kabul en ging daar naar de Britse school, S. (met baseballpet) vocht aan de zijde van wereldberoemde krijgsheer Ahmad Shah Massoud in hun geboortestreek, de Pansjir-vallei.

Nu wonen ze allebei in Kabul. I. werkt voor de Amerikaanse ontwikkelingsdienst USAID. S. is manager bij het miljoenenbedrijf Hesco – de met stenen gevulde zandkleurige zakken die elk ISAF-kamp omheinen. ‘We hebben het geld voor een reisje’, zegt I.

Wat ze in India gaan doen? Ze willen naar de klassieke Hindi-muziekschool Patiala in Punjab, waar de bekende 20ste-eeuwse Afghaanse musicus Ustad Sarahang ooit les heeft gekregen. In een roemrucht verleden heeft de Afghaanse vader des vaderlands Ahmed Shah Durrani (c. 1723-1773) de provincie zelfs kortstondig in handen gehad.

Maar nu hebben de Afghanen het opgegeven. De Indiase cultuur heeft een klinkende overwinning behaald in hun land. Heel Kabul kijkt ’s avonds naar de Indiase soap Tulsi. Natuurlijk gaan I. en S. dus ook naar Bombay. Maar de zingende sarimeisjes uit de Bollywoodfilms zijn niet de enige redenen om naar het zuiden af te reizen.

‘Hij heeft nog nooit de zee gezien’, zegt I., wijzend op zijn vriend. S. knikt, hij verstaat een beetje Engels. Dan tuurt hij weer naar buiten. I. vervolgt: ‘En hij heeft ook nog nooit gevlogen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden