de witte wolk

Na de geboorte van Rokus, negen jaar geleden, hebben vader en moeder voor eens en voor altijd met elkaar afgesproken dat we bij een eventueel volgend kind weliswaar graag gebruik wilden blijven maken van de diensten van de kraamhulp, maar dat we op dat moment hoe dan ook een stem...

tekst wim de jong

Edith, zo bleek, had al die negen maanden in telepathisch contact gestaan met onze baby, en was in die tijd helemaal op de hoogte gesteld van zijn benauwdheid in die dikke buik, alsook van het moeilijke, aardse leven dat hij als vooruitzicht had. Teneinde Rook zo veel mogelijk van al zijn ellende te vrijwaren, moest mama van Edith leren de zuigeling op een speciale manier in bad te doen, te masseren en toe te spreken, terwijl papa twee keer per dag naar de homeopaat werd gecommandeerd om er voor veel geld allerlei labberdefoepie-middeltjes te kopen.

Oké, hadden wij dus ditmaal tegen de kraamzorg ('de Witte Wolk', kraamzorgjargon) gezegd, het is goed dat er ook dit keer iemand voor tien dagen in huis komt, maar laat het in godsnaam een leuke jonge meid zijn, desnoods een stagiair, eentje die een beetje bij de stijl en de opvattingen binnen het gezin past. Béla werd geboren, en wij kregen Miranda over de vloer. Een 39-jarige leerlingkraamverzorgster, die tijdens het eerste uur vertelde dat ze al negentien jaar alleen maar samenwoonde met haar partner aangezien zij zichzelf als de ware bruid van de Here beschouwde, en die ook meteen maar verklapte dat zij paranormaal begaafd was.

Moeder, net terug uit het ziekenhuis en nog scheel van de pijn in haar 'onderwereld' (kraamzorgjargon), kreunde. Maar mama's pijn was natuurlijk niets vergeleken bij die van Miranda. Die had nog vorige week op een schoolpleintje gestaan en daar voor haar geestesoog een ander jong moedertje dood in elkaar zien zakken, hetgeen prompt de volgende dag ook werkelijkheid werd. Ook stond zij via de Here in contact met een jongen die onlangs bij een verkeersongeluk om het leven was gekomen. Uit de krant had ze het adres van diens achtergebleven ouders achterhaald, die ze dankzij haar gave had kunnen berichten hoe het ongeluk zich precies had voltrokken. De ouders hadden er veel troost van.

Ondertussen bleek Miranda minder bedreven in het huishouden. De wasdroger was binnen de kortste keren onbruikbaar, en de was zelf ging in alle kleuren en op tropische temperaturen de trommel in. Kwaad mocht je er niet om worden, want per slot van rekening was Miranda ook nog de hele dag druk met het communiceren met de betreurde Pim Fortuyn en met het verwerken van al het paranormale nieuws dat zij doorkreeg over komende wereldrampen. Ook de val van de Twin Towers had ze tevoren zien aankomen, maar ze mocht er tegen niemand iets over zeggen. Nare boel was dat! En wat stelde een kraambed dan eigenlijk helemaal voor!

Lol hebben we ook nog wel even gehad van Miranda. Twee uur heeft ze lopen zoeken naar het nieuwe pak vuilniszakken dat vader even ervoor had gekocht en meteen had verstopt. God, noch Pim Fortuyn, noch Miranda heeft de vuilniszakken achter de kip in de koelkast kunnen vinden.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden