De winnaars van 2000

WAAR ÉÉN persconferentie al niet goed voor kan zijn. Karel Aalbers, door mij vorige week zo resoluut bij de verliezers van 2000 gerangschikt (Weggestuurd bij Vitesse!...

Dat Aalbers er zelf voor verantwoordelijk was dat de schuld van Vitesse opliep tot zestig miljoen gulden, is bijna iedereen al weer vergeten. Ook omdat hij de naam van de genereuze geldschieter nog niet bekend heeft gemaakt, heeft Karel zijn kroon wat mij betreft nog niet terug.

Maar laat ik niet kinderachtig doen. Ik geef hem een plaats op de lijst genomineerden.

Andere winnaars dan Karel Aalbers die de topelf niet haalden: F-side Ajax (slaagde er in de drie Adidas-strepen van het Ajax-shirt te krijgen); Ali Elkhatabbi (te klein voor Heerenveen, maar te groot voor Sparta en straks wellicht voor Nederland); Marco van Basten (een keer meetrainen met Noordwijk en tot in Italië trekt hij weer aandacht; dat golfen schijnt ook wel aardig te gaan); Arnold Bruggink (eindelijk erkenning); Martin Jol (al was het alleen maar omdat hij na thuiswedstrijden van RKC altijd zo gezellig een sigaretje zit te roken en met spits Rick Hoogendorp ouwehoert over die ene voorzet); Jan Roelfs (journalist die Hiddink gaat vergezellen in Zuid-Korea); Huub Stevens (Herbstmeister met Schalke 04); Frans Derks (mag niet natuurlijk, een scheidsrechter in de rust tot de orde roepen, maar het leverde wel een mooie affaire op); alle zaakwaarnemers (vanwege het geld); Clarence Seedorf (vanwege een magnifieke overpeinzing in het laatste nummer van Sportweek. In dichtvorm!).

11. Co Adriaanse. Vooruit dan maar. Wat betreft het aantal punten toont Ajax geen enkele vooruitgang, maar de tekenen van herstel zijn onmiskenbaar. Nu weer gewoon interviews geven, zoals echte toptrainers.

10. Aad de Mos. Huiscolumnist van het maandblad Johan, regelmatig te gast in het televisieprogramma Sport aan Tafel, geraadpleegd als deskundige door Voetbal International en terug in de voorste linie als technisch adviseur van KV Mechelen.

Niks Aad Afkoopsom. Aad Weet Raad!

9. Guus Hiddink. De eerste (en laatste?) Nederlander die zich heeft geplaatst voor het wereldkampioenschap in Zuid Korea/Japan. Salaris zal ook niet slecht zijn trouwens.

8. Jaap Uilenberg. Was te oud, volgens de reglementen, en keerde via de rechtszaal terug op de velden. Is nu weer jong en de beste scheidsrechter van Nederland.

7. David Connolly. Van Woudestein naar De Kuip. Het werd tijd ook. Een paar vragen moeten nog wel even worden beantwoord, heren Feyenoord-verslaggevers. Zoals: wat heeft een van de best betaalde spelers van Feyenoord, Iers international bovendien en pas 23 jaar, allemaal misdaan dat hij zo lang werd verbannen naar Excelsior?

6. Johan Neeskens. We hadden allemaal onze bedenkingen toen Neeskens, de ideale assistent-trainer (dachten wij), op eigen benen ging staan en dat ook nog eens in Nijmegen deed, bij een club die, voorzichtig uitgedrukt, een onopvallend bestaan leed. En kijk NEC nu eens!

5. Rafael van der Vaart. Zeventien jaar. Zeventien! Terwijl zijn leeftijdsgenoten vakken vullen, internet verkennen, rondjes op brommers rijden, blows roken, zeuren om meer zakgeld en weet ik het wat niet meer, passt hij op het middenveld van Ajax met de zorgvuldigheid en allure van een veteraan, alsof hij nog steeds op het plaatsje in Beverwijk tussen de woonwagens staat te voetballen.

Bewonderenswaardig. Indrukwekkend. En weldadig voor de nog maar kort geleden zo veelvuldig beschimpte opleiders bij Ajax.

4. Bas Wijnen. Overwon de agressiefste vorm van kanker en traint nu weer mee bij Vitesse, plotseling volwassen geworden. Ze pakken daarboven maar een ander, zei hij, na 39 bestralingen en 12 chemokuren.

3. Mario van der Ende. Oók ziek, óók kanker en óók teruggekeerd in de stadions.

2. Paul Bosvelt. De beste voetballer uit de Nederlandse competitie. Een van de leukste ook. Niet zo'n zeurkous die bij het eerste het beste schopje tegen de vlakte gaat en moord en brand schreeuwt, intussen hopend dat zijn tegenstander een gele kaart krijgt.

1. Harry Been. In de zomer van 1998 zaten wij tijdens het WK na weer een dag hard werken te dineren op de boulevard van de Zuid-Franse plaats Menton. Zegt de eerste voetbalverslaggever van Trouw plotseling dat het hem niet zou verbazen als Euro 2000 door de UEFA van Nederland zou worden afgenomen. Hij wilde er ook nog wel om wedden en kreeg bijval van de equipe van het Algemeen Dagblad.

Want, zei hij, wij kunnen niet organiseren, niet samenwerken, en wonen in een veel te klein land. Om over die tienduizenden hooligans uit alle delen van Europa maar te zwijgen. Het liep nog hoog op, mede door de overigens voortreffelijke wijn.

Maar dat was dus in 1998.

Euro 2000 werd dankzij toernooidirecteur Harry Been en zijn staf een eclatant succes. En vooral: een weergaloze triomf op de benepen en zwartgallige denkers in Nederland die gewoon doen al gek genoeg vinden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden