De winkelslotgracht

*Stel, wij waren Albert Heijn uit Zaandam en wij zagen wel wat in octrooi 1002611 op een 'beveiliging tegen diefstal van winkelwagens'....

MARTIJN VAN CALMTHOUT

Hoe zouden we te werk moeten gaan als we geïnteresseerd waren? Immers, bij de PTT kennen ze geen A. van Moerkerken in Amsterdam.

Bij het Octrooibureau in Rijswijk hebben ze na enig zoeken in het register een adres, want die Van Moerkerken is met pakweg vijftien octrooien op zijn naam een even vaste als goede klant van ze. Zeg maar gerust een man die overloopt van de ideeën en ze voor de zekerheid ook deponeert.

Gelukkig zijn wij niet Albert Heijn uit Zaandam, maar de Volkskrant in Amsterdam en is het opgegeven adres hier twee straten verderop.

We bellen aan. De uitvinder, horen we, verblijft al jaren in Amerika en is alleen via zijn Amsterdamse postadres te bereiken. Dus stuurt zijn zwijgzame moeder een fax naar Amerika met ons adres en telefoonnummer en begint het grote wachten. Tijd genoeg om het octrooi op een heuse winkelslotgracht te bestuderen.

Supermarkten, schetst de uitvinder en octrooihouder in de eerste alinea kernachtig de problematiek, hebben een flinke verliespost aan winkelwagens die verdwijnen doordat mensen de wagens met boodschappen erin naar huis toe rijden en niet terugbrengen. Voorzieningen aan de wagentjes hebben volgens hem geen zin en zijn bovendien duurder dan het wagentje zelf.

Van Moerkerkens remedie is een palissade van Amsterdammertjes of andere pilaren die zo dicht bij elkaar staan dat er geen karretje tussendoor past, geplaatst om het hele winkelterrein. De in- en uitgang van de parkeerplaats voorziet hij van een waterbak, waar de aspirant-karretjesdieven op z'n minst natte voeten zullen halen. En om het systeem nog diefstalonvriendelijker te maken, kunnen in de winkelgracht nog paaltjes komen waar het karretje op vastloopt.

Automobilisten passeren de gracht door de wielen netjes over twee loopplanken te sturen die te ver uit elkaar liggen voor het wagentje.

Van Moerkerken bruist zelfs zo van de ideeën dat hij al tikkend aan zijn octrooi vol zelfgetekende illustraties nog nieuwe lijkt te krijgen. Bijna terloops suggereert hij een uitgang van het terrein met een car wash die alles wat passeert, een gratis wasbeurt geeft. 'Dus ook winkeldieven.'

De angst voor een nat pak, aldus Van Moerkerken, zal hen weerhouden. 'Ook het verkeer zal diefstal verhinderen.'

Maar, zouden we willen weten, hoeveel winkelwagentjes moet je als Albert Heijn laten ontvreemden voor je de benodigde investeringen eruit haalt? En hoe moet het met de medemens in een rolstoel? Of met afwijkende asbreedtes in de automobielbranche? Stuurt niet de helft van de chauffeurs zich sowieso onfortuinlijk te water? En zouden klanten eigenlijk wel een supermarkt willen die overkomt als een onneembare veste?

Vragen te over dus. Maar als Van Moerkerken een dag later vanuit Palm Beach, Californië, de krant belt, komen we zelfs daar niet aan toe.

Arthur van Moerkerken is met zijn 37 jaar namelijk al binnen. Hij heeft een wereldwijd patent op een verbeterd ontwerp voor een kitspuittube. Door de plunger wat smaller te maken blijft de kit niet langer lopen als de gebruiker de handle los laat. Alle grote industrieën hebben zijn idee opgepakt.

Met een paar cent royalty's op een tube, waarvan er alleen al in de VS jaarlijks vijfhonderd miljoen doorheen gaan, kan Van Moerkerken ruimschoots de rest van zijn leven in de zon blijven liggen. 'Al krijg ik nooit meer een goed idee, ik maal er niet om', zegt hij. Wat het met die slotgracht wordt, zal hij, kortom, wel zien.

Martijn van Calmthout

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden