De wijkverpleegster

Marlin Essers voldoet niet aan het klassieke beeld van de wijkverpleegster: een struise vrouw in een leren jas op de bromfiets....

Tekst: Maria Hendriks

Een wijkverpleegkundige doet bij mensen thuis wat een verpleegkundige doet in het ziekenhuis. Essers en haar collega's bedienen in de Amsterdamse wijk Gein vijftig cliënten, van wie dertig elke dag of een paar keer per week. De overigen hebben tijdelijk hulp nodig.

'Voor een klisma vanwege obstipatie of voor medicijnen na een epilepsie-aanval. Maar meestal gaat het om bejaarde suikerzieken met een open been. Dan worden we gebeld door de gezinszorg dat de voeten van een mevrouw erg dik worden of dat er een wondje is.'

De vaste klanten worden vooral 's ochtends geholpen. Om acht uur komen de verpleegkundigen eerst naar kantoor om telefoontjes te beantwoorden en te overleggen. Om half negen stapt Essers op de fiets, op naar de vier of vijf vaste klanten van die ochtend.

'Meestal eerst naar de suikerpatiënten zodat die na de insuline aan hun dag kunnen beginnen. Daarna de mensen die uit bed geholpen moeten worden: een gehandicapte bij wie de stoma moet worden verschoond of een dwarslaesiepatiënt die ik zijn blaas spoel, zodat de gezinsverzorgster hem kan wassen en aankleden.'

Vervolgens de minder urgente gevallen bij wie ze wonden verzorgt, benen zwachtelt of medicijnen 'uitzet': voor een week pillen verdelen in speciale dozen. Tussen één en half twee is Essers weer op kantoor voor telefoon en overleg. Dan is ook het spreekuur voor patiënten die weer mobiel zijn.

De middag is voor het aanvragen van voorzieningen als rollators of een hooglaag-bed en voor overleg met huisartsen en specialisten. 'Als je ziet dat iemands conditie achteruit gaat, vraag je of de huisarts even langs wil gaan. Of als iemands benen dikker worden, bel je de benen-poli of je haar of hem mag sturen.

'Dat gebeurt ook als een wond niet dichtgaat. Dan vraag je of er een kweek gemaakt kan worden, zodat daarna een gerichte anti-bioticakuur kan worden voorgeschreven.'

Huisbezoeken 's middags zijn er alleen voor mensen die een aantal keren per dag hulp nodig hebben, bijvoorbeeld als de ogen meerdere keren per dag gedruppeld moeten worden.

De middag is ook voor Essers werk als oncologisch verpleegkundige. 'Meestal bezoek ik terminale patiënten die niet meer behandeld worden. Zij zijn vaak ernstig vermoeid en dan praat je over een betere indeling van de dag, zodat het leven nog acceptabel is. Of je brengt ze in contact met lotgenoten. In ieder geval probeer je ervoor te zorgen dat ze niet de hele tijd piekeren. Soms zijn er wonden te verzorgen of je overlegt met de huisarts over pijnbestrijding.'

Essers wilde van jongs af aan de verpleging in, net als haar ouders. Toch studeerde ze na de middelbare school drie jaar biologie, daartoe aangezet door een leraar. In die tijd woonde ze in de VS. Toen haar ouders teruggingen naar Suriname, vertrok zij naar Nederland. 'Via een uitzendbureau kwam ik terecht in de thuiszorg. Daarnaast ben ik gaan studeren aan de Hogeschool Holland. Het was zwaar want ik werkte 's avonds en in de weekends, gemiddeld 35 uur.' Nu werkt Essers fulltime, in de dagdienst.

Wat haar vooral bevalt aan de wijkverpleging is de vrijheid en het feit dat ze met mensen werkt. 'Ik zie mensen van alle leeftijden, met heel verschillende aandoeningen, arme mensen en mensen in goeden doen. ' Om vijf uur fietst Essers naar huis. Zonder leren jas. Als het regent slaat ze haar thuiszorg-cape wel om.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden