De wet van Godwin als holocaustontkenning

Voetnoot

Het Holocaust Monument in Berlijn. Beeld EPA

De wet van Godwin luidt, zoals bekend, dat in discussies online vroeg of laat een verwijzing naar het nazi-tijdperk sluipt.

Nu zijn inderdaad veel referenties aan die tijd nutteloos, bijvoorbeeld de neiging om de islam aan het nazisme gelijk te stellen, een gelijkstelling waar men in extreemrechtse kringen nogal dol op is. Het was ook niet absoluut noodzakelijk dat mijn gewaardeerde voorganger Hugo Brandt Corstius destijds Ruding met Eichmann vergeleek.

Steeds vaker echter wordt de wet van Godwin ingezet als verbod om over het verleden te spreken, een poging de schandelijke geschiedenis van Europa schoon te wissen.

Wij zijn geen Weimar-Republiek, wij hebben geen Eerste Wereldoorlog achter de rug met honderdduizenden gefrustreerde frontsoldaten, wij worden niet geteisterd door politieke moorden noch door superinflatie, de rechterlijke macht functioneert redelijk, er dreigt geen socialistische revolutie, en toch zijn er parallellen.

Godwin fungeert te vaak als een subtiele vorm van holocaustontkenning.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.