De werkelijkheid is nat met een bittere nasmaak

In de stoutste dromen zag Lotto-Jumbo Jos van Emden al in het geel en sprinter Dylan Groenewegen schitteren in Luik. Alleen hebben dromen zo hun eigen dynamiek.

Jos van Emden wordt afgeteld: nog 3 seconden. Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant

Dit is het weekeinde waarin de droom werkelijkheid moet worden. Geel zaterdag in Düsseldorf, voor minder doet Lotto-Jumbo het niet. En wie weet, zondag in Luik, de kers op de taart met op de boulevard langs de Maas in Luik een etappezege van sprinter Dylan Groenewegen. Hier is maanden naartoe gewerkt. Het bezit van de leiderstrui in de Tour de France zou het mislukte klassiekerseizoen en de domper over de bijrol van Steven Kruijswijk in de Giro d'Italia in één klap naar de bladzijden met voetnoten verwijzen.

Het liefst ziet de ploeg het tricot om de schouders van Jos van Emden, de overgelukkige winnaar van de slottijdrit in de Giro, die dag in mei nog sneller dan Tom Dumoulin. Hij zou de eerste Nederlander in het geel kunnen worden sinds 1989, toen Erik Breukink in Luxemburg de proloog won.

Zo niet, dan is er nog Primoz Roglic, de Sloveen die vorig jaar in de proloog van de Giro in Apeldoorn de roze trui op tweehonderdste miste; Dumoulin was hem net voor. Groenewegen wordt op de vlakke aankomst langs de Maas in staat geacht de krachten te meten met de gevestigde sprintersorde, onder wie Marcel Kittel, Mark Cavendish, André Greipel, Arnaud Démare.

Angst

Terug naar zaterdag. De ploeg probeert al in de ochtend de werkelijkheid naar eigen hand te zetten. Op Twitter verschijnt een foto van Van Emden en Roglic op het bed in hun hotelkamer met een reusachtige virtual reality-bril op de neus. Zo krijgen ze nog maar een keer het parcours van 14 kilometer voorgeschoteld. Een droom moet je kunnen dromen. Bijster veel in te prenten valt er niet: er zijn vooral veel lange rechte stukken.

Bij de feitelijke verkenning later in de morgen blijkt hoe virtueel de realiteit is. Het is nat. Het asfalt is hier en daar nogal brokkelig. Witte verkeersstrepen glimmen in de regen. Tramrails zijn afgeplakt met tape. Op dat moment, zou ploegleider Merijn Zeeman later verklaren, moet er al wat angst in de lijven zijn geslopen.

Aan het eind van de middag verschijnt Van Emden onder de luifel tussen de bus en de truck om zich warm te trappen. Hij weet dan al dat Groenewegen onderuit is gegaan; meters schuift hij met het achterwerk over het wegdek om in de hekken te belanden.

Robert Gesink komt terug van de finish. Ze wisselen wat informatie uit. Nee, iets gevaarlijks heeft hij onderweg niet gezien. Maar ja, hij heeft ook weinig risico genomen. Dat zal Jos zich straks niet kunnen veroorloven. Om kwart voor zes klikt Van Emden zijn schoenen in de pedalen en vertrekt door de druppelmist naar de start.

Nu heeft Roglic op de rollen plaatsgenomen, een zilverkleurige koptelefoon op de oren, een mobieltje in de hand. Hij vraagt om een bidon en propt de drinkbus in de achterzak. Soms verheft hij zich uit het zadel om het beentempo op te voeren. Eerst weigert hij gelletjes aan te nemen van de verzorgers, om ze later toch naar binnen te werken. Intussen passeert de mededeling dat ook George Bennett, de Nieuw-Zeelander in de ploeg, is gevallen.

'Slappe poten'

Op een scherm bij de bus van Astana, iets verderop, verschijnen de eerste vage beelden van Van Emden, gevangen in een cameralens vol spetters. De tussentijden overtuigen niet. Hij had 'slappe poten', had hij nog na het Nederlands kampioenschap vorige week zondag gezegd. Binnen de ploeg wordt dat vaak opgevat als signaal dat het wel goed zit met de vorm.

Achter Van Emden rijdt de auto met de ploegleiders Zeeman en Jan Boven. Ze vinden dat hij te voorzichtig door de bochten gaat. Ze vertellen het hem niet. Het is sportpsychologie: op zulke momenten moet je iets wat minder gaat zeker niet accentueren. Hou 'm in de focus. De teller voor de Nederlandse hoop in de Duitse nattigheid staat stil op 16.19, dan nog goed voor een vierde plek, op 15 seconden van de latere winnaar Geraint Thomas. Het is de bevestiging dat Breukink de laatste Nederlandse geletruidrager blijft.

Dan Roglic maar. Na ruim 3kilometer is het al voorbij, in een van de eerste bochten glijdt de fiets onder hem vandaan. Nummer drie van de ploeg. Onder de luifel lijkt het wel of de gebeurtenissen voor kennisgeving worden aangenomen. Het is business as usual. De mecaniciens demonteren wielen uit de fietsen van de eerder gestarte renners en drogen de frames met poetsdoeken. George Bennett zoent na het uitrijden nog even met zijn vriendin.

Daar is Van Emden. 'Qua niveau was het oké. Ik heb me honderd procent kunnen geven. De echte scherpte was er niet. Er zat wel veel power op. Maar ik had liever droog gereden. Ik laat nu te veel liggen.' Het was glibberen, zegt hij. Hij voelde het achterwiel schuiven in de bocht waar Groenewegen viel en verderop overkwam het hem nog twee keer. Probeer dan maar weer eens met alle felheid die in je zit na een bocht weer op snelheid te komen.

Merijn Zeeman stapt uit de volgauto. 'Jos nam te weinig risico, hij had wat harder door de bochten gemoeten. Dat is het natuurlijk wel hè, je bent in de Tour.' Roglic keert later terug, hij werd verwacht bij de dopingcontrole. 'Ik moest wel risico nemen. Anders weet je zeker dat het niks wordt.'

Jos van Emden in actie tijdens de eerste etappe van de Tour de France, een tijdrit over 14 kilometer in Dusseldorf. Beeld anp

Sprint in Luik

Zondagmiddag, langs de Maas in Luik, zit Groenewegen in de laatste meters van de etappe bij Nacer Bouhanni in het wiel. De sprinttrein van de ploeg heeft dan al averij opgelopen: Tom Leezer, de derde man in de rij, is op 30 kilometer van de finish gevallen en zou met een wond aan de rechterknie op fikse achterstand over de streep komen.

De sprinter denkt dat er wat ruimte ontstaat, wil vol aanzetten, maar ziet uit zijn ooghoek André Greipel naast zich opdoemen. Even is er wat contact, het kost hem misschien de push vooruit. Het hoort bij de sprint, weet hij. Het wordt de vijfde plek. Natuurlijk had hij op meer gehoopt. Maar het is tegelijkertijd een bevestiging dat hij 'er tussen zit'.

Zo blijft de droom zaterdag en zondag een droom. Het is een bittere pil, geeft Merijn Zeeman zaterdag toe. 'Maar dit is dus sport.' Collega Nico Verhoeven, gisteren: 'We zaten er redelijk ver vanaf. Maar er komen zeker nog kansen.'

Tekst gaat verder onder de foto.

Lotto-Jumbo bij de teampresentatie. Beeld afp

Drie man onderuit: verkeerde banden gemonteerd?

De glijpartijen waren onderwerp van beraad binnen de ploeg, zaterdagavond. Drie van de negen Lotto-Jumborenners smakten tegen het asfalt. De conclusie van het beraad: er was niks mis met de bandenkeuze. Het was pure pech geweest. Misschien hadden de renners net wat meer de limiet opgezocht. Ploegleider Nico Verhoeven klinkt zondag geagiteerd. 'Waarom gaan jullie niet bij de anderen staan die gevallen zijn? Primoz gaat om te winnen. Als die op zijn gemak rijdt, wordt hij geklopt op zes seconden. Dan is het: wat een pannenkoek. Het is in dit geval echt alles of niks.'

Ze reden op speciale tijdritbanden. Volgens de mecaniciens is het verschil met de gewone banden gering: hetzelfde profiel, maar een fractie soepeler. Er zitten enkele tienden aan millimeters minder dik rubber op. Het leidt tot minder rolweerstand, maar de kans op een lekke band is wat groter. Lotto-Jumbo wijst op het resultaat van de keuze: in het ploegenklassement eindigde de ploeg ondanks de valpartijen vierde.

Sunweb had beide varianten gereed staan, en koos voor de gewone banden toen de regen doorzette. Volgens de ploeg is er bij hun banden wel een verschil in het profiel: het midden van de tijdritvariant is glad.

Zeker zo belangrijk in slecht weer is de bandenspanning. Daarin kozen beide ploegen nagenoeg dezelfde strategie: minder dan gebruikelijk. Sunweb koos voor een druk van 7,5 bar, Lotto-Jumbo bracht de spanning met 0,4 bar terug afhankelijk van de renner varieerde de druk van 6,5 tot 7,5.

Sunweb stond in het ploegenklassement na de tijdrit zaterdag derde.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden