De Welkom-trilogie

Er is een vaag Twin-Peaks-sfeertje maar het geheel is wisselvallig.

***


De Welkom-trilogie van Geert Lageveen door Nieuw Niks, regie Gijs de Lange


Stadsschouwburg, Utrecht, 11/12. Tournee t/m 1/2. nieuwniks.nl


Het is niet pluis in de griezelige dorpjes van Friesland. In Minnertsga, Nij Beets en Harlingen gebeuren vreemde dingen. Een jonge vrouw vermoordt haar vier pasgeboren baby's. Drie zussen verbergen het lijk van hun broer op de zolder. Een 64-jarige vrouw raakt zwanger. Al deze zaken zijn de afgelopen tijd in het nieuws geweest. De theatermakers van het groepje Nieuw Niks verzamelden deze waargebeurde verhalen en maakten er mysterieus muziektheater van. De Welkom-trilogie heet hun voorstelling.


Wat bezielde de figuren in deze gruwelijke plattelandsvertellingen? Dat is de vraag die iedereen interesseert. Maar daar zijn ook Geert Lageveen (schrijver) en Gijs de Lange (regisseur) natuurlijk niet achtergekomen. Wat ze doen, is de verhalen uitbeelden in drie keer een compleet andere vertelstijl. Er is een vaag Twin Peaks-sfeertje, maar het is niet genoeg. Het geheel is erg wisselvallig. Daaraan kan zelfs de live uitgevoerde muziek van Mick Paauwe (bassist) en Arend Niks (percussionist en naamgever van Nieuw Niks) weinig veranderen. De trilogie vangt aan met de 64-jarige die eeuwig jong wilde blijven en een kind kreeg. De vrouw, opgewekt gespeeld door Marisa van Eyle, zit in haar schommelstoel en babbelt over Peter Pan. Dan krijgt ze bovennatuurlijk bezoek van haar toekomstige dochter, overdreven verongelijkt gespeeld door Roos Drenth. Er lijkt hier verder geen pointe te zijn.


Het tweede verhaal is veruit het sterkst. In minimalistisch licht ondervraagt een rechter (Van Eyle) het meisje uit Nij Beets (Drenth) dat vier kinderen kreeg zonder dat iemand het wist, of wilde weten, en de lijkjes in koffers bewaarde. Alle aandacht gaat hier naar de dialoog. Die is hard en dwingend en schijnt, het meest van de drie, een lichtje op de troebele geest van een mens, die in een krantenbericht is gereduceerd tot dader.


Het ruime uur dat De welkom-trilogie duurt, eindigt met oppervlakkige komedie. De gekke zussen uit Minnertsga zijn nauwelijks serieus te nemen. Het bezoek van de BCC-man, die internet komt aanleggen, is geestig. Maar ook hier mist de voorstelling betekenis.


Zo heb je drie verhalen die allemaal op het platteland spelen; handig theatraal vormgegeven met videobeelden, een huiselijk decortje en domweg samengesmeed met energieke muziek van een toppercussionist. Maar zo heb je nog geen coherente 'trilogie'. De verhalen zijn willekeurig achter elkaar gezet, ze versterken elkaar op geen enkele manier. Ja, alle personages komen uit dezelfde provincie. Maar wat hen nou echt bindt, dat is niet duidelijk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden