De week van Jouw sores, mijn sores

Crisis. Crisis. Crisis. Gaat de kunstenaar dan ook ander werk maken? Luuk Wilmering (55), deelnemer aan de groepstentoonstelling Jouw sores, mijn sores bij verzekeringsfirma Delta Lloyd, denkt van wel.

Gaat de kunst veranderen, denkt u, nu de malaise bij ons blijft?

'Ik las een uitspraak van de directeur van het Van Abbemuseum, Charles Esche, dat voor het eerst sinds lange tijd in de kunst zich nieuwe vormen lijken te gaan aandienen. Dat zie ik wel gebeuren.'


Welke kant gaat het op?

'Ik heb geen glazen bol. Enerzijds geloof ik in projecten waarin kunstenaars zoeken naar participatie met anderen. Maar de kunst is niet voorspelbaar. Het kan ook totaal de andere, autonome, kant op schieten.'


Waarom deze tentoonstelling Jouw sores, mijn sores?

'Het bedrijf Delta Lloyd heeft een stichting die probeert mensen in financiële nood zelfredzamer te maken. Als kunstenaars iets zijn, is het zelfredzaam. Dat leek ons, kunstenaarscollectief De Passages, een goede match met het werk van de stichting. De tentoonstelling is heel divers, van fotocollages van mij tot en met Cees Krijnen die inzage geeft in zijn bankafschriften.'


Uw eigen werk is nogal geëngageerd?

'Ik probeer zeker niet de leermeester uit te hangen. Maar ja, ik geloof er nu eenmaal niet in dat iedereen geluk en succes kan afdwingen. Veel mensen raken in de chaos de weg kwijt.'


Een voorbeeld?

'Ik heb in Den Haag een Daklozen-overlevingspakket gemaakt. Een 'lifestyle' advies voor daklozen. Geen moralisme, geen pretentie dat ik het kan oplossen. Wel met gelaagdheid. Kunst moet in verschillende lagen, als een tweetrapsraket binnenkomen. Ik hoop dat mensen die mijn werk zien zichzelf een aantal vragen stellen.'


Dat zeggen kunstenaars vaak, dat hun werk vragen moet oproepen. Maar dan?

'Het is niet de enige taak. Kunst kan ook puur esthetische oefening zijn. Dat is niet mijn werk, niet het werk dat je op de expositie Jouw sores, mijn sores ziet. Maar een abstract werk van Mondriaan kan heel geëngageerd zijn.'


Waar komt het engagement vandaan?

'Ik denk dat voor veel kunstenaars geldt dat die referentie veelal uit je jeugd komt. Ik heb een sterke herinnering aan mijn vader, een hardwerkende man bij wie het allemaal net niet lukte. Het toneelstuk Death of a Salesman doet me aan mijn vader denken.'


Wat dragen kunstenaars bij aan de crisis?

'Een van de zaken waar kunstenaars goed in zijn, is zichzelf opnieuw uitvinden. Dat is wat nu wordt gevraagd. Je komt er niet mee weg om klakkeloos je werk te maken zoals je het altijd hebt gedaan. Ikzelf vind dat ik mijn werk ook op andere plaatsen dan galeries en kunstmusea moet laten zien.'


Wat voor werk is op deze tentoonstelling van u te zien?

'De serie Barns. Verlaten huizen die ik met een collagetechniek heb opgevuld met vogels, kippen, volières. Dat het verlaten huizen zijn, zie je aan details, een ruitje kapot, een deur die uit zijn scharnieren hangt.'


Dus?

'Je kunt het associëren met huizen van mensen die het niet hebben gered. Ik had leegstaande boerenhuizen in Engeland voor ogen, die als stal worden gebruikt.'


Niet te somber!

'Zeker niet. Ik heb een film gemaakt over mijn verstandelijk gehandicapte broer die per se een film wil maken met als motto: 'Waarom zou alleen Steven Spielberg films kunnen maken en mensen met een handicap niet.' Dat is natuurlijk optimisme.'


Komt het goed?

'Ik denk dat het een spannende tijd is voor kunst.'


Jouw sores, mijn sores,


Mondriaantoren, Amsterdam, met werk van o.a. Jasper de Beijer, Frans Boomsma, Margreet Bouman, Koen Ebeling Koning, Gijs Frieling, Ronald Ruseler, C.A. Wertheim en Luuk Wilmering. Tot en met 28 februari.


de-passages.com


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden