De vrouw die Amsterdam de Spelen wilde geven

Ze was het eerste vrouwelijke bestuurslid van het NOC en van haar kwam het idee de Olympische Spelen naar Amsterdam te halen. Dat mislukte, tot haar grote frustratie.

Als tijdens een sportquiz de vraag wordt gesteld wie met het idee kwam om Amsterdam kandidaat te stellen voor de Olympische Spelen van 1992, zouden weinig sportkenners de naam van Anneke Le Coultre uit hun mouw schudden.

Het was haar idee. In 1981 was ze als eerste vrouw in de geschiedenis toegetreden tot het bestuur van het Nederlands Olympisch Comité (NOC), wat toen nog een gezelschap was van deftige heren die elkaar de bal toespeelden. Ze had een scriptie gelezen van Delftse studenten die ervoor pleitten de Spelen permanent in Athene te houden. Ze gaf die studenten de kans een plan te maken om de Spelen in 1992 juist in Amsterdam te houden. De medebestuursleden vonden het aanvankelijk maar niets, maar gingen overstag toen Max Geldens van McKinsey en burgemeester Ed van Thijn van Amsterdam zich achter Le Coultre schaarde. Dat het niets werd, weet zij aan één persoon: activist Saar Boerlage van het Komitee Olympische Spelen Nee die de leden van het IOC bestookte met condooms en zakjes wiet. Amsterdam viel als eerste af en de Spelen gingen naar Barcelona.

Le Coultre leed op het einde van haar leven aan een niet operabele hernia met als gevolg een ondraaglijk lijden. Ze koos er zelf voor op 12 november te overlijden in haar woonplaats Blaricum. Hier was ze van 1973 tot 1992 burgemeester. 'Voor de een was ze de Jeanne d'Arc van Blaricum, voor de ander de Gooise Margaret Thatcher'', schreef de regionale krant Gooi- en Eemlander.

Frustratie

Le Coultre werd als Anna Jacoba Foest geboren in Breda. Haar vader was spoorwegingenieur. Na de oorlog ging ze sociale geografie studeren in Utrecht, waar ze eerder koerierster was voor het verzet. Hier leerde ze haar latere man Frits Le Coultre kennen die daar was ondergedoken. 'Ze zou haar studie nooit afmaken, wat eigenlijk haar hele leven een grote frustratie was', vertelt haar zoon Martijn Le Coultre. 'Op elke vakantie zei ze haar scriptie te gaan voltooien. Maar dat lukte nooit. Vier kinderen eisten de aandacht op. Uiteindelijk is ze na haar pensionering alsnog afgestudeerd, maar toen in kunstgeschiedenis.'

Na de oorlog ging Le Coultre zonder diploma toch aardrijkskundeles geven bij de Werkplaats Kindergemeenschap Kees Boeke in Bilthoven. Ze verbleef enige tijd in Engeland en de VS, waar haar man als jurist werkte en zij aan gerenommeerde universiteiten nog cursussen deed. Uiteindelijk vestigde het gezin zich in 1964 in Wassenaar, waar ze docente werd op het Rijnlands Lyceum. Drie jaar later werd ze raadslid en meteen ook wethouder van onderwijs, sport en culturele zaken voor de VVD. Molly Geertsema was burgemeester en Sydney van den Bergh deed financiën. In 1973 volgde Le Coultres benoeming tot burgemeester van Blaricum. Ze was pas de zesde vrouw in de Nederlandse geschiedenis in deze positie. Tot haar pensionering eind november 1992 zou ze deze functie vervullen. Ze oogstte veel waardering met de wijze waarop ze voorkwam dat de overloopwijk Bijvanck van Blaricum naar Huizen ging, wat Blaricum zijn zelfstandigheid deed behouden. Ook werd onder haar leiding de agrarische stichting opgericht om het beschermd dorpsgezicht van Blaricum te versterken.

NOC

In 1981 werd ze door Kees Kerdel gevraagd bestuurder te worden van het NOC. Le Coultre was negen jaar vicevoorzitter. De frustratie over de gemiste Olympische Spelen bleef haar parten spelen. De eerste poging moest immers een vervolg krijgen en dat kwam er niet. In een reconstructie in NRC Handelsblad vertelde ze na het overlijden van haar echtgenoot (zelf als kamprechter voor de roeibond betrokken bij verschillende Spelen) in diens nachtkastje nog een pakje Boerlage-condooms te hebben gevonden die een boos Bulgaars IOC-lid had opgestuurd.

Na haar pensionering in 1992 bleef ze in Blaricum wonen, waar ze actief was in de gemeenschap en bij de Bond Heemschut en andere organisaties. Daarnaast schreef ze een boekje over de kunstschilder Jan Zondag.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden