De Vries wist precies wie hij in huis haalde

Hij is al tien jaar een speler in het islamdebat. Eddaoudi provoceert en tart. Maar deze commotie zag hij niet aankomen.

Ali Eddaoudi (35) is vaak gefrustreerd en woedend. ‘Dan scheld ik op de televisie. De media en de politici zijn zo eenzijdig bezig’, zegt hij in januari 2003 in de Volkskrant. De Marokkaanse Nederlander is een stevig debater die er niet voor terugdeinst zijn eigen gemeenschap keihard de waarheid te zeggen. Zelfs zijn vrouw, die een nikab draagt, pakt hij verbaal aan.

Het interview in 2003 vindt plaats in huize Eddaoudi en gaat over het boerkaverbod. Eddaoudi’s vrouw Rabi’a vindt dat haar kledingkeuze de vrijheid is van het individu. Eddaoudi fel: ‘Individuele vrijheid kan doorschieten. Dan krijg je een samenleving vol egoïsten en onverschilligen.’ Hij wil rekening houden met de heersende normen en waarden. ‘Met een gezichtssluier overschrijd je in Nederland de norm.’

Al ruim tien jaar is Eddaoudi, die op 7-jarige leeftijd naar Nederland kwam, een speler in het islamdebat. Daarin is hij afwisselend boos, nuchter analyserend, emotioneel, teleurgesteld. Maar altijd eigenzinnig, kritisch.

Zijn eerste boek Marokkaanse jongeren: daders of slachtoffers schrijft hij op 23-jarige leeftijd. Hij vertelt daarin over zijn jeugd als probleemjongere. Hij heeft verkeerde vriendjes, steelt, realiseert zich uiteindelijk dat hij het anders moet aanpakken. Hij verdiept zich in de islam, trouwt, wordt vader en leidt sindsdien een stabiel leven. In het boek hekelt hij de Marokkaanse ouders, die te streng en te passief zijn, hun kinderen niet motiveren. Maar ook de Nederlandse samenleving, waarin hij stuit op onderhuidse discriminatie.

Hij gaat werken als leraar maatschappijleer en geestelijk verzorger in de Bredase Koepelgevangenis, schrijft een tweede boek (over drie generaties Marokkanen) en talloze columns en opiniestukken. Daarin manifesteert hij zich geregeld als spreekbuis van de Marokkaanse jongeren. Hij staat dicht bij hen, snapt hun gevoelens en hun woede, legt hij keer op keer uit. Of het nu gaat om het Palestijnse conflict, de oorlog in Afghanistan, het ‘Marokkaanse tuig’ in Gouda, de uitspraken van PVV-leider Geert Wilders.

Eddaoudi komt op voor het recht een hoofddoek te dragen en voor moslims die weigeren de andere sekse de hand te schudden. Zelf geeft hij vrouwen wel een hand. Hij provoceert, tart, speelt soms op de man. Premier Balkenende is ‘minder dan een deurmat’ en Wilders ‘een zelfingenomen, ordinaire fascist’. Volgens bronnen dicht bij Eddaoudi komt hij in 2008 in problemen door een scherpe column over Wilders (’Partij voor verderf’). De Dienst Justitiële Instellingen (DJI) geeft hem, na ruim 9 jaar, zijn congé.

Hij krijgt snel weer werk als ziekenhuisimam in Utrecht en Den Haag. Per 1 januari neemt hij ontslag om zich voor te bereiden op zijn nieuwe baan: legerimam. Uitgebreid is hij doorgezaagd over zijn privéleven, zijn opvattingen, zijn pittige columns. Eddaoudi heeft de commotie niet zien aankomen, zeggen de bronnen. Staatssecretaris De Vries wist precies wie hij in huis haalde.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden