De vriendelijke Lidewij Nuitten komt overal binnen

Lidewij Nuitten tart met haar dagelijkse programma 'Iedereen beroemd' elke tv-wet, maar het is prachtig.

Lidewij en Ahmad. Beeld België Eén
Lidewij en Ahmad.Beeld België Eén

De straat van Lidewij Nuitten is lang en breed. Er staan geknotte boompjes en het regent er vaak. Hij loopt dwars door Schaarbeek, een wijk in Brussel. Een dag na de aanslagen deed de politie om de hoek een inval. In het huis werd een IS-vlag gevonden en materiaal om bommen van te bouwen.

Voor hetzelfde geld had Lidewij er eens aangebeld. Want dat doet ze, voor haar maandagse rubriek 'Mijn straat' in het dagelijkse programma Iedereen beroemd op het Belgische Een. Ze wil al haar buren - honderden zijn het er - persoonlijk leren kennen. Daartoe heeft ze een kaart geknutseld waarop alle huizen van de straat staan. Wanneer ze iemand leert kennen, schrijft ze de juiste naam in het juiste huis en plakt er een foto bij. Daarna gaat ze op visite. Die ontmoetingen filmt ze. De methode doet denken aan De week van Filemon van een paar jaar geleden, waarin Filemon Wesselink met een handcameraatje achter bekende mensen aan dribbelde.

De mensen die Lidewij ontmoet zijn niet bekend. Verre van. Het klinkt eenvoudig. Dat is het precies. Eenvoudig.

En daardoor schitterend.

Lidewij komt overal binnen, niemand lijkt haar buiten te willen sluiten. Ze is jong en vriendelijk. Oogt ongevaarlijk. Bescheiden, maar volhardend. Belgenliefhebbers zouden over haar zeggen: typisch Belgisch. Ze spreekt iedereen aan, als zij tenminste niet eerder aangesproken wordt, want ze is intussen een bekendheid - de rubriek loopt al sinds het najaar en de buren komen maar niet op. Neem bijvoorbeeld de Syrische buurman Ahmad die ooit meubelmaker was, maar in z'n Brusselse flat geen enkel meubel heeft staan. Ahmad spreekt geen Frans of Nederlands, en nauwelijks Engels. Het woord friends kent hij niet, Lidewij moet de vertaal-app op haar telefoon gebruiken om hem te vragen of hij in Brussel al vrienden heeft gemaakt.

Nee, geen vrienden. Moeilijk, moeilijk.

Als ze vertrekt, zegt Ahmad: 'You and me. Friend.'

Er gaat een overweldigende zachtheid uit van die nauwelijks vijf minuten durende stukjes. Hoop ook. Waarschijnlijk voldoen ze aan geen enkele tv-wet, maar wat zou dat? Wat heb je aan wetten die dit soort lieve kaartjes uit een verwarde stad verbieden? Dat zijn wetten van niks.

In de buurtsuper, gerund door de Afghaanse Shokat, volgden we de afgelopen maanden geregeld Shokats pogingen vrouw en kind naar België te halen. Toen dat eindelijk gelukt was, ging Lidewij mee naar het vliegveld. Geen aanzwellende violen, geen goed getimede slowmotion. Gewoon: een dolblije vader, een verlegen echtgenote en een doodsbange peuter.

En verder: Abdelhak, die met zijn drie zonen aan het park woont, Catarina die in alles op Lidewij lijkt, de verstandelijk beperkte Thomas die leeft voor muziek (Queen, Michael Jackson, Meat Loaf, K3) en de Feigenhauers, een bejaard echtpaar waarvan het hondje is overleden. Jimmy, heette hij. Nu hebben ze een hond op batterijen, die echt snurkt en zijn kop beweegt.

Je hoeft 'm niet uit te laten, zo'n hond. Wel zo handig.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden