De vreugdetranen bleven maar komen: Groenewegen sprint naar eerste Nederlandse sprintzege sinds 1998

De vreugdetranen bleven maar komen na zijn koninklijke sprint op de klinkers van de Champs Élysées. Vergeten waren de twijfels, de frustratie, de kritiek, het ongeduld en de wetenschap dat het telkens net niet genoeg was.

Dylan Groenewegen na zijn allereerste Tourzege Beeld Pro Shots

Dylan Groenewegen (24) boekte zondag zijn allereerste Tourzege, in de laatste etappe die altijd eindigt in Parijs en geldt als het officieuze wereldkampioenschap voor sprinters. Hij keek er als jongetje naar op tv. Zijn droom van toen werd gisteren werkelijkheid.

De Amsterdammer kwam steeds dichterbij de afgelopen weken, steeds dichterbij. Vijfde, twee keer zesde, derde, tweede. Hij reed hard, leerde de tijdregistratie. Harder dan de anderen, zelfs harder dan zijn grote kwelgeest in het groen, de blonde Marcel Kittel, die hem toch vier keer aftroefde. De timing klopte niet, het was dikwijls net te laat. De positie vanwaar hij aanzette, was toch te ver. Weer mis.

Op de Champs Élysées leek het er aanvankelijk ook op dat hij ernaast zou grijpen. Ploeggenoten zetten hem vroeg af. Hij vocht enkele tientallen meters schouder aan schouder met de Noor Alexander Kristoff - hij noemde het zelf 'boksen'. Hij belandde al op ruim 250 meter van de finish op kop. Maar niemand van zijn belagers, onder wie erkende afmakers als de Duitser André Greipel, de Noor Edvald Boasson Hagen en de Fransman Nacer Bouhanni, slaagde erin om hem te passeren. Het was de eerste Nederlandse zege in Parijs sinds 1988 toen Jean-Paul van Poppel er de sprint won en de eerste Tour-sprintzege in het algemeen sinds 1998.

Teleurstellend

Lotto-Jumbo had de aspiraties met Groenewegen al aan het begin van het seizoen aangekondigd. 'We gaan ons met de besten meten.' Ploegleider Merlijn Zeeman, bij Lotto-Jumbo verantwoordelijk voor de strategie rond Groenewegen, zei bij de Tourstart in Düsseldorf dat er wel wat meer tijd nodig zou zijn. Het opzetten van een keten renners die een sprinter in de drukte van een op hol geslagen peloton naar voren kan brengen, vergt volgens hem drie tot vijf jaar. Hij is nu twee jaar bezig met Groenewegen en zijn sprinttrein, bestaande uit de renners Robert Wagner, Tom Leezer, Timo Roosen, Jos van Emden en Paul Martens. Hij schatte de concurrerende ploegen rond Kittel (Quickstep) en de Franse sprinter Arnaud Démare (FDJ) nog net wat sterker in.

De eerste maanden van dit seizoen verliepen teleurstellend. Resultaten bleven uit. De ploeg was ontevreden en voerde de druk op. Zeeman: 'We hebben gezegd dat er onvoldoende progressie was in vergelijking met vorig jaar. Ja, we willen graag naar de Tour met een sprinttrein, maar dit is nog niet goed genoeg.' De uitvoering schoot tekort. De timing moest beter. Durf eens te wachten. Kom alleen op een moment waar alle renners het echt kunnen volhouden. Zet Dylan niet te vroeg af. Zelf bleef de sprinter, die tegenwoordig in Abcoude woont, zich afbeulen met trainingen op de hellingen van de Stichtse Brug over het Gooi- en Eemmeer, die hij een aantal keren op volle snelheid neemt.

'Ik heb 'm'

De lessen werden opgepikt. Er kwamen nu wel zeges, in de Tour van Yorkshire, in de Ronde van Noorwegen, de Ster ZLM Toer. Geen grote wedstrijden nog, maar volgens Zeeman keerde het vertrouwen terug. Lotto-Jumbo klopte er enkele keren de sprinttreinen van Quick-Step en Lotto-Soudal met Greipel.

Maar ook in de Tour, waar veel meer ploegen azen op sprintwinst, verliep het eerst niet naar wens. Renners raakten elkaar in de chaos kwijt en Groenewegen belandde maar niet op de door hem gewenste plek. Het leidde tot de verzuchting dat hij maar eens meer in alle vrijheid moest gaan sprinten. Dat betaalde zich in de elfde etappe naar Pau al bijna uit: hij werd na Kittel tweede.

Intussen veranderden de omstandigheden. Er vielen concurrenten weg: Mark Cavendish, Peter Sagan, Démare en last but not least Kittel. Maar zelf raakte Groenewegen ook twee pionnen in zijn sprinttrein kwijt. Van Emden stapte na de eerste week vermoeid af en Roosen verliet afgelopen vrijdag de Tour met maagklachten.

Zondag kon dan toch de winst- en verliesrekening worden opgemaakt, al duurde de sprint in Parijs voor het gevoel van Groenwegen een eeuwigheid. Hij balde zijn vuist na het passeren van de streep en schreeuwde door de microfoon naar zijn ploegleiders: 'Ik heb 'm'. Voor de camera van de NOS zei hij tussen de tranen door: 'Als je dan toch moet winnen, is dit wel een mooie dag.'

Dit zijn onze mooiste verhalen rondom de Tour. Klik op de etappe voor het bijbehorende verhaal.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden