De voorspelbare weg naar de ondergang

Monic Hendrickx verdient beter stuk bij haar rentree

Ze zit in bad. Schuim dwarrelt in het rond. Maar dit is niet even een lekker ontspannen spa-momentje, zo blijkt al snel. Op de rand ligt haar mobiele telefoon. En de linker hersenhelft, die helft die alles controleert, zal nu proberen haar zover te krijgen de telefoon op te pakken en een alarmnummer te bellen. Want het gaat helemaal niet goed met haar.

Een spannend begin van Oxytocine, de muziektheatervoorstelling die Rogier Schippers (bekend van onder meer het Volksoperahuis) schreef speciaal voor Monic Hendrickx.

De actrice, die bekend is geworden met film- en tv-rollen, van de mooie, fragiele Poolse bruid uit 1998 tot de stoere Carmen in de serie Penoza II nu bij de KRO, maakt hiermee haar rentree in het theater. En aan haar zal het de komende anderhalf uur ook niet liggen. Maar een ander stuk wenste je Hendrickx wel toe. Want na het begin houdt het allemaal niet over.

Bij haar personage Thera, die van het schuimbad, moet een gezwel in de hersenen worden verwijderd, waarna werkelijkheid en waan enigszins door elkaar gaan lopen. Vervolgens verschijnt dan haar werkster Maro ten tonele, gevlucht, illegaal. Een rol die Hendrickx ook op zich neemt.

Oxytocine. Het is een 'knuffelhormoon', iets dat we aanmaken bij liefdevol contact, geestelijk en/of lichamelijk. Thera heeft man en kind en is niet onbemiddeld. Maro's man was arts in eigen land, nu zit hij in de tomaten. Tussen deze mensen was er ooit sprake van oxytocine, maar nu al een tijdje niet. Bij niemand.

En met dat alles gegeven verliest Oxytocine zich in clichés en moeilijke bochten. Er is live-muziek, gecomponeerd door Wim Selles, die zich tussen Oost en West beweegt. Er is Monic Hendrickx die dat ook poogt, en wel middels accentjes en het op en af doen van een hoofddoek. En er is de tekst, die Hendrickx gaandeweg steeds onwaarschijnlijker dingen doet zeggen.

Uiteindelijk gaan Thera en Maro, voortdurend op de vlucht, hun eigen ondergang tegemoet. En ook dan kruist hun pad zich zich weer even. In de hemel. Oké, dan.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden