De Volkskrant tv-selectie voor woensdag 7 februari

Elke dag tipt de redactie van de Volkskrant de beste programma's en films op televisie. Dit moet u vandaag zien.

Still uit The Cloverfield Paradox. Beeld
Still uit The Cloverfield Paradox.Beeld

Stand van Nederland
NPO 2, 20.25 UUR

Stand van Nederland gaat op zoek naar verhalen achter economische cijfers. In de eerste aflevering van een nieuw seizoen aandacht voor jonge Nederlandse miljonairs. De een wordt (snel) rijk van bitcoins, de ander met een goed idee.

De Nationale Reistest
NPO 3, 20.30 UUR

Geraldine Kemper en Chris Zegers presenteren De Nationale Reistest: 25 vragen over geografie, cultuur, visa en valuta. In de studio wordt meegespeeld door onder anderen cabaretier Thomas van Luyn en volleyballer Laura Dijkema.

Zembla
NPO 2, 21.20 UUR

De Zweedse klokkenluider Anders Kompass vertelt over het rapport dat hij naar buiten bracht over misdragingen van VN-soldaten in de Centraal Afrikaanse Republiek. Wat heeft zich daar afgespeeld en wie werkte Kompass tegen?

Durven falen
CANVAS, 22.00 UUR

Nieuwe reeks over ondernemers die hard onderuit gingen en weer opstonden. Zoals Sylvia Feytons, die iets moois in handen leek te hebben met Book in a Box, een boekenbon maar dan anders. Toen een leverancier kopje onder ging, ging het mis.

Studio Sport Eredivisie
NPO 1, 22.10 UUR

Maar liefst zes samenvattingen uit de midweekse speelronde van de Eredivisie. Koploper PSV krijgt Excelsior op bezoek, Ajax speelt uit tegen Roda JC en er zijn beelden van FC Twente - AZ en FC Utrecht - Sparta.

Dollar Heroes
NPO 2, 22.55 UUR

Het verhaal van dwangarbeiders die door Noord-Korea naar het buitenland worden gestuurd om geld te verdienen voor het regime. Russische, Chinese en zelfs Nederlandse bedrijven profiteren - via via - van deze moderne vorm van slavernij.

The Cloverfield Paradox (Julius Onah, 2018)
Te zien via Netflix

Opeens was-ie er, de nieuwe film in het Cloverfield-universum van bedenker J.J. Abrams. Middels een trailer werd The Cloverfield Paradox aangekondigd tijdens Super Bowl LII, en meteen na afloop van die American football-finale viel hij te bekijken via Netflix. Een uitgekiende stunt, om flink te cashen met een film die al sinds 2012 telkens weer werd uitgesteld.

The Cloverfield Paradox speelt zich af na (of misschien toch eigenlijk vóór) Cloverfield (2008), over een gigantisch buitenaards monster dat New York in gruzelementen legt. Hij hangt ook op de een of andere manier samen met 10 Cloverfield Lane (2016), waarin overlevenden van de apocalyps zich zo gezellig mogelijk schuilhouden in een onderaardse bunker. Komt diezelfde bunker in The Cloverfield Paradox voorbij? Zullen we een glimp van dat ruimte-reuzenreptiel opvangen? In ieder geval is het een bepaald onevenwichtige, maar best smakelijke genre-oefening, waarin volgens vertrouwd B-filmrecept een stel astronauten geïsoleerd raakt in een onheilspellend ruimtestation. Het is 2028, en de mensheid dreigt ten onder te gaan aan een wereldwijde energiecrisis; het internationale astronautenteam, met daarin de door een groot verdriet verteerde communicatiespecialist Hamilton (Gugu Mbatha-Raw), moet met een mega-deeltjesversneller de benodigde energie creëren en naar de aarde sturen. Bij de zoveelste poging krijgen de doemdenkers gelijk: de deeltjesversneller veroorzaakt een scheur in tijd en ruimte, waarna het ruimtestation alle contact met de aarde verliest (als die überhaupt nog bestaat) en aan boord opeens alles mogelijk blijkt.

Wees vooral niet verbaasd wanneer de afgehakte arm van een van de personages elders weer opduikt, om geheel zelfstandig boodschappen op papier te zetten. Of wanneer schrijver-regisseur Julius Onah en zijn co-scenaristen de pulphorror van een sentimenteel laagje proberen te voorzien. Hoe minder je op logica of een strakke plot zit te wachten, hoe amusanter de quasi-wetenschappelijke onzin van The Cloverfield Paradox wordt. En fans van de franchise kunnen natuurlijk lekker gaan puzzelen met alle vooruit- en terugverwijzingen.

Persona (Ingmar Bergman, 1965)
Arte, 23.05-00.25 uur.

Waarom zou u vanavond naar Ingmar Bergmans Persona kijken, terwijl die film zo veel dialoog bevat en Arte het Zweeds door een Duitse nasynchronisatie vervangt? Op de website van de omroep vat Christoph Gröner, programmeur van Filmfest München, het adequaat samen: hoe afgestompt onze blik door het hedendaagse mediageweld ook mag zijn, Bergman legt de kijk-zenuw na dik vijftig jaar nog steeds open. Dat doet hij weliswaar met een verhaal waarin veel gepraat wordt althans, door één van de twee hoofdpersonages maar toch vooral met een nu eens koortsachtige, dan weer kil beheerste beeldenstroom in afwisselend omfloerst en staalhard zwart-wit. Nadat de beroemde toneelactrice Elisabet Vogler (Liv Ullmann) midden in een voorstelling plotsklaps helemaal stil is gevallen, ontfermt verpleegster Alma (Bibi Andersson) zich in een strandhuis over haar. Terwijl ze met haar oeverloze geklets tot Vogler probeert door te dringen, lijken de persoonlijkheden van de twee vrouwen steeds meer in elkaar over te lopen. Hoe Bergman en cameraman Sven Nykvist dit raadselachtige proces visueel uitdrukken, onder meer door de gezichten van de actrices aan elkaar te spiegelen, in elkaar over te laten vloeien of te boetseren tot een haast kubistisch (dubbel)portret, is slechts één facet van de hallucinante kracht van Persona. Zie ook de onstuimige, collage-achtige beginscène, of het moment waarop de film zelf in tweeën splijt en doorbrandt. Voorafgegaan door een documentaire over het ontstaan en belang van de film.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden