De Volkskrant tv-selectie voor woensdag 26 juli

Elke dag tipt de redactie van de Volkskrant de beste programma's en films op televisie. Dit moet u vandaag zien.

Barbara Seagull (Hershey) als Angela.

Kunststof
NPO Radio 1, 19.00 uur


Petra Possel spreekt met Eric Smit, hoofdredacteur en mede-oprichter van Follow the money. Door publicaties van dit journalistieke platform trad VVD-voorzitter Henry Keizer in mei af. Hoe ziet Smit de toekomst van de onderzoeksjournalistiek?

Silent witness
NPO 1, 20.35 uur

Bij het begin van seizoen 18 moet patholoog-anatoom Nikki Alexander (Emilia Fox) vol aan de bak wanneer een sluipschutter in korte tijd talloze slachtoffers maakt. Nikkie betwijfelt of de schutter zijn slachtoffers willekeurig kiest.

Rio Ferdinand: Being Mum and Dad
Canvas, 21.05 uur
Voormalig Manchester United-voetballer Rio Ferdinand wordt gefilmd een jaar nadat zijn vrouw aan kanker is overleden. Hij worstelt met zijn nieuwe gezinssituatie, waarin hij zijn drie kinderen alleen moet opvoeden en zoekt steun bij lotgenoten.

Van Ninevé naar Nazareth
NPO 2, 21.15 uur

Tweede reeks waarin presentator Kefah Allush de volkeren in het Midden-Oosten portretteert. Nu probeert hij in Noord-Irak Mosul te bereiken, het vroegere Ninevé, de hoofdstad van een groot Assyrisch rijk. Veel Assyriërs zijn nu gevlucht.

Shark school

Discovery, 22.30 uur

Ze zwemmen niet letterlijk naast elkaar, bleek eerder deze week, maar toch is dit een bijzondere race voor de Amerikaanse zwemkampioen Michael Phelps. Op de Bahama's onderzoekt hij wie sneller is op de honderd meter: hij of een witte haai.

2Doc: China's Van Goghs
NPO 2, 22.45 uur

In het Chinese dorp Dafen heeft kunstenaar Xiaoyong Zhao een florerende handel in Vincent van Gogh-kopieën. In deze documentaire reist hij voor het eerst naar Europa: oog in oog met de originele werken krijgt hij nieuwe inzichten.

Angela (Love comes quietly) (Nikolai van der Heyde, 1973)
Ons, 21.00-22.53 uur (ook donderdag 13.01 uur)

Maar wat kan hij mooi piano spelen. De zoon van een Friese kaas-fabriekeigenaar is zojuist naar huis teruggekeerd met het slechte nieuws dat hij in Delft is gesjeesd. Moeder radeloos, vader woest. Het is 1926, de normen en waarden zijn nog zodanig dat zijn ouders het welkomstfeest van hun zoon doorgang laten vinden; gewoon doen alsof er niets aan de hand is. Dus of je wat kunt spelen voor de gasten, Harm-Wouter.

Doen alsof er niks aan de hand is, dat lukt Harm-Wouter minder goed; hij is een dromer (zijn lange haar zou zelfs in de jaren zestig nog als provocerend gelden), een non-conformist. Dus wanneer een Amerikaan zijn intrek neemt in het dorpshotel en Harm-Wouter oog in oog komt met diens vrijgevochten stiefdochter ('Hi, I'm Angela, the baby vamp'), is het pleit snel beslecht. Hij volgt haar wanneer zij een experiment begint: zonder geld of goed eropuit trekken en maar zien wat de dag brengt. Op blote voeten.

Regisseur Nikolai van der Heyde (1936) stond eind jaren zestig te boek als een van de grote Nederlandse filmtalenten. En met alles wat er op de film aan te merken is krakkemikkige dialogen, te veel betekenisvolle scènes, houterig acteren van bijrolspelers overheerst na het zien toch dit: Angela ademt liefde en gevoel voor film. Het camerawerk van de Zweed Jörgen Persson (die later onder meer nog met Lasse Hallström My Life as a Dog zou draaien) haalt alles uit het Friese platteland wat erin zit. Van der Heyde durft in menig Italiaans aandoende scène de teugels te laten vieren. En het dramatische slot wordt prachtig doorsneden met een on-Hollandse fantasiescène.

Redenen genoeg om te blijven kijken, boven op de aanwezigheid van hippie Barbara Hershey, die toentertijd door het leven ging als Barbara Seagull en blootsvoets én onaangekondigd zwanger op de set verscheen. En hadden we al gezegd dat Georges Delerue, huiscomponist van onder anderen François Truffaut, de werkelijk prachtige score schreef? Vandaar ook dat Harm-Jan zo mooi piano speelt.

Badlands (Terrence Malick, 1973)
Canvas, 22.30-00.00 uur

Overrompelende debuutfilm van de man die naarmate hij ouder wordt vaker (en volgens velen vager) films gaat maken. Badlands, uit 1973, is gebaseerd op een periode uit het leven van massamoordenaar Charles Starkweather, die uit het niets elf mensen vermoordde voor hij werd gearresteerd. Malick bracht een paar interessante veranderingen aan in de geschiedenis die het minder eenvoudig maken een moreel oordeel te bedden in wat de cineast laat zien.

De 15-jarige Holly (Sissy Spacek) is de verteller in de film. Ze vormt samen met haar beschermende vader een gebroken gezin in een dorp in South Dakota. Als een blok valt ze voor de tien jaar oudere Kit, een verschoppeling die school al snel heeft ingeruild voor baantjes in de marge. 'Hij leek als twee druppels water op James Dean', verklaart de naïeve Holly. 'Langzaam werden we verliefd. Ik droomde van een leven in zijn armen.' De scènes tussen de geliefden missen elke spanning, ze zijn eerder pastoraal.

Dat lijkt ook het leven dat het duo nastreeft nadat ze hun geboorteplaats hebben moeten verlaten: ze bouwen een nederzettinkje in een bos aan de oever van een rivier. Als je ze al iets van een doel kunt toedichten, is dat de staat van lethargie. De jacht die op ze wordt gemaakt, dringt maar langzaam hun gemoedstoestand en de film binnen. Lange tijd hebben Malick en zijn protagonisten vooral oog voor de immense en symbolische leegheid van het landschap dat het duo doorkruist op hun vlucht: van South Dakota naar het woestijnlandschap (de badlands) van Montana. Het maakt van Badlands, ondanks de vele moorden, veeleer een roadmovie dan een misdaaddrama.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden