De Volkskrant tv-selectie voor woensdag 2 maart

Elke dag tipt de redactie van de Volkskrant de beste programma's en films op televisie. Dit moet u vandaag kijken.

Voetbalsokken hangen te drogen bij voetbalclub VVSB. De club heeft de halve finale van het KNVB-bekertoernooi bereikt. Beeld anp

Bureau Vooroordeel

NPO 2, 19.20 uur

Waarom doen allochtonen de rotklussen? In Friesland poetsen Frank Evenblij en Erik Dijkstra mee met schoonmaaksters uit Roemenië en Colombia. Het duo onderzoekt ook waarom relatief veel Antillianen in aanraking komen met justitie.

KNVB Beker: FC Utrecht-VVSB

SBS 6, 20.20 uur

Rechtstreeks verslag van de halve finale van het bekertoernooi tussen FC Utrecht, de nummer vijf uit de eredivisie, en amateurclub VVSB uit Noordwijkerhout. Eindigt het sprookje van VVSB in stadion Galgenwaard?

Zembla

NPO 2, 21.15 uur

Een vervolg op de aflevering Ziekenhuiscalamiteiten uit november vorig jaar, over de angstcultuur op de KNO-afdeling van het UMC Utrecht. Zembla onthult calamiteiten die aanvankelijk niet zijn gemeld bij de Inspectie voor de Volksgezondheid.

Tekst gaat verder onder de afbeelding.

Universitair Medisch Centrum, UMC, AMZ, ziekenhuis in Utrecht. Beeld Joost van den Broek/de Volkskrant

Als je me echt zou kennen...

RTL 4, 21.30 uur

Het KRO-programma Over de streep maakt een doorstart op RTL. Presentator Arie Boomsma is vervangen door Angela Schijf. Ook draait het niet om tieners, maar om volwassenen. Hoe ga je pesten op de werkvloer tegen?

Argos-tv Medialogica

NPO 2, 22.55 uur

In De Rembrandt-rel een reconstructie van de verkoop van twee Rembrandtschilderijen en het getouwtrek tussen de Nederlandse en de Franse regering. Hoofdrolspelers Wim Pijbes, Jet Bussemaker en Alexander Pechtold blikken terug.

À perdre la raison (Joachim Lafosse, 2012)

Arte, 20.15-22.00 uur.

Het ondenkbare denkbaar maken, dat was de bedoeling van regisseur Joachim Lafosse met À perdre la raison, toen hij het verhaal verfilmde van een moeder die in 2007 haar vijf kinderen vermoordde. Met zijn vijfde film toont de Brusselse regisseur hoe de jonge moeder van een Waals gezin langzaam doordraait en uiteindelijk een gruwelijke daad begaat. Gebaseerd op de tragedie rond de Waalse Geneviève Lhermitte, die in 2007 haar vijf kinderen vermoordde, cirkelt de film voortdurend rond die waaromvraag, zonder de pretentie te hebben een definitief antwoord te geven. In À perdre la raison heet ze Murielle en woont ze in een curieuze constructie samen met haar verloofde Mounir en diens pleegvader André; een driehoeksverhouding die steeds benauwender wordt. Van de afmattende zorg voor vier kinderen tot Murielles miserabele verhouding tot haar moeder: het lijkt allemaal mee te spelen.

Net als in zijn eerdere werk, waaronder het sterke familiedrama Nue propriété uit 2006, hanteert Lafosse een stijl waarin montage tot een minimum wordt beperkt. De drukkende gezinssituatie besloot hij hier te versterken door vrijwel alle scènes vanachter allerlei objecten te filmen. 'Dit is een verhaal over mensen die geen intimiteit meer kunnen delen', vertelde hij aan de Volkskrant. 'Ze voelen zich niet meer thuis in hun eigen huis. Iedereen houdt elkaar voortdurend in de gaten en dat maakt ze gek. Mijn cameraman en ik wilden dit voelbaar maken door in elk shot iets op de voorgrond te tonen. Er is altijd iemand die naar iemand anders gluurt, maar het is ook een manier om de kijker terug te zetten in zijn positie als kijker. Die is een voyeur, zonder partij te kiezen.'

Wrong (Quentin Dupieux, 2012)

Arte, 22.55-00.20 uur

De wereld staat op zijn kop voor Dolph (Jack Plotnick), sinds zijn hond en enige maatje Paul niet is komen opdagen bij het ontbijt. Het is evenwel niet gezegd dat alles zo normaal was voordat het noodlot toesloeg (misschien sprong Dolphs wekker altijd al van 07.59 uur naar 07.60 uur) en het lijkt hem ook niet te verbazen dat het op zijn werk, een reisbureau gespecialiseerd in tropische vakanties, permanent regent. Je vraagt je af waarom hij daar überhaupt nog komt, terwijl hij al drie maanden eerder werd ontslagen. Zo staat eigenlijk alles op zijn kant in de werkelijkheid van Wrong, de derde speelfilm van Quentin Dupieux (Réalité). Het muzikale brein achter Mr. Oizo (de bijnaam van Dupieux), die als filmmaker 'doorbrak' met een horrorfilm over een bloeddorstige autoband (Rubber, 2010), brengt het allemaal met een gortdroog gevoel voor absurdisme in beeld; ook de statische cameravoering en het fletse kleurenpalet suggereren dat zo nu eenmaal het universum van Wrong in elkaar steekt.

The Count of Monte Cristo (Kevin Reynolds, 2002)

Net 5, 23.10-1.45 uur

Het was even een nieuwe Hollywoodtraditie: de auteurs van klassieke romans noemen in de filmtitel. Bram Stoker's Dracula, Mary Shelley's Frankenstein, en Alexandre Dumas' The Count of Monte Cristo. Regisseurs leken daarmee te suggereren dat hun film de echte, trouwe weergave is van het beroemde en vele malen verfilmde verhaal. Het lot van de held van Dumas, de arme Edmond Dantès, is bekend. Verraden door een man die zijn verloofde wil stelen, zit Edmond (hier gespeeld door Jim Caviezel) veertien jaar onschuldig opgesloten. Door een medegevangene wordt hij opgeleid tot zwaardvechter en geleerde. Hij zint op wraak; in deze versie is dat mooi vormgegeven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden