De Volkskrant tv-selectie voor vrijdag 30 juni

Elke dag tipt de redactie van de Volkskrant de beste programma's en films op televisie. Dit moet u vandaag zien.

Tahar Rahim en Émilie Dequenne in À perdre la raison.

Tour du Jour
RTL 7, 20.00 uur

Na de goede Nederlandse prestaties in de Giro d'Italia is Wilfred Genee dit jaar terug met een dagelijkse talkshow over de Tour de France, die zaterdag begint. Genee praat na vanuit Breda en Maxim Hartman is als verslaggever in Frankrijk.

Bureau Sport
NPO 3, 20.25 uur

Bureau Sport staat dit seizoen in het teken van de vrouwensport. Erik Dijkstra en Frank Evenblij ontvangen zeilkampioen Marit Bouwmeester en organiseren een zwemwedstrijd tussen Ranomi Kromowidjojo en haar vriend Ferry Weertman.

De nieuwe Stradivarius
NPO 2, 20.25 uur

Tren van Enckevort (Rowwen Hèze) bouwt voor het eerst zijn eigen accordeon en laat zich daarvoor bijscholen in het Italiaanse accordeondorp Castelfidardo. Terug in Nederland gaat hij aan de slag met expert Noud Martinali.

Tekst gaat verder onder de video.

DCI Banks
Één, 20.40 uur

Alan Banks, de eigenzinnige rechercheur uit Yorkshire, onderzoekt de moord op een student. De jongen blijkt er een dubbelleven op na te hebben gehouden en als een ex van een van Banks collega's betrokken is, weet die het ook even niet meer.

Dit zijn wij
NPO 2, 21.10 uur

Hoe is Nederland op vier wielen? Michiel van Erp neemt een kijkje op oldtimerfestival Concours d'Élégance, hij is aanwezig bij een rallyrace en ontmoet de Iraanse auto-ontwerper Hamid, die in Nederland opnieuw zijn rijbewijs moet halen.

Too young to die: Judy Garland
ARTE, 21.45 uur

Een terugblik op het door liefdesperikelen, pillen en comebacks getekende leven van actrice en zangeres Judy Garland (1922-1969). Met onder andere verhalen van Garlands zoon Joey Luft en zanger Rufus Wainwright.

Tekst gaat verder onder de video.

À perdre la raison (Joachim Lafosse, 2012)
NPO 2, 23.25-01.07 uur.

Het ondenkbare denkbaar maken, dat was de bedoeling van regisseur Joachim Lafosse met À perdre la raison. Met zijn vijfde film toont de Brusselse regisseur hoe de jonge moeder van een Waals gezin langzaam doordraait en uiteindelijk een gruwelijke daad begaat. Gebaseerd op de tragedie rond de Waalse Geneviève Lhermitte, die in 2007 haar vijf kinderen vermoordde, cirkelt de film voortdurend rond de waaromvraag, zonder de pretentie te hebben een definitief antwoord te geven. In À perdre la raison heet ze Murielle en woont ze in een curieuze constructie samen met haar verloofde Mounir en diens pleegvader André; een driehoeksverhouding die steeds benauwender wordt. Van de afmattende zorg voor de kinderen tot Murielles miserabele verhouding tot haar moeder: het lijkt allemaal mee te spelen. Net als in zijn eerdere werk, waaronder het sterke familiedrama Nue propriété uit 2006, hanteert Lafosse een stijl waarin montage tot een minimum wordt beperkt. De drukkende gezinssituatie besloot hij te versterken door vrijwel alle scènes van achter allerlei objecten te filmen. 'Dit is een verhaal over mensen die geen intimiteit meer kunnen delen', vertelde hij aan deVolkskrant. 'Ze voelen zich niet meer thuis in hun eigen huis. Iedereen houdt elkaar voortdurend in de gaten en dat maakt ze gek.'

Tekst gaat verder onder de video.

Melancholia (Lars von Trier, 2011)
Canvas, 21.15-23.25 uur.

Lars von Trier trok met zijn beruchte nazibetoog tijdens het filmfestival van Cannes in 2011 de aandacht zó naar zich toe, dat men bijna vergat hoe mooi en schandaalvrij de film in kwestie, Melancholia, eigenlijk is. Kirsten Dunst speelt Justine, die in het eerste deel van de film op het punt staat te trouwen, maar vanwege hevige depressies de feestelijkheden als in een grijze waas ondergaat. Haar evenwichtige zus Claire (Charlotte Gainsbourg, tevens hoofdrolspeler in Von Triers seksverslavingsepos Nymphomaniac) probeert voor zo veel mogelijk rust in haar leven te zorgen. In het tweede deel van de film zijn de rollen omgedraaid. Terwijl een planeet op ramkoers met de aarde ligt, raakt Claire in paniek en blijkt Justine plots het toonbeeld van berusting. Wat volgt is een meesterlijke, beklemmende, hopeloos tragische, licht surreële film over depressie, hoop en doodsverlangen.

Tekst gaat verder onder de video.

My Queen Karo (Dorothée Van Den Berghe, 2009)
Eén, 23.25-01.00 uur.

De in Gent geboren filmmaker Dorothée Van Den Berghe groeide op in Amsterdam, meer in het bijzonder: in de krakersscene van de jaren zeventig, waarin haar ouders volop meedraaiden. In My Queen Karo verfilmt ze haar eigen herinneringen door de ogen van de 10-jarige Karo, die dat wereldje met stijgende verbazing aanschouwt. Zij en haar ouders nemen hun intrek in een groot kraakpand waar een totaal gebrek aan privacy is. Er zijn letterlijk en figuurlijk geen muren. Alles gebeurt in de openbaarheid, zelfs het intiemste. De filmmaker in een interview: 'Jonge mensen in die tijd leefden in een roes, vergelijkbaar met verliefdheid. Verliefdheid is misschien wel de enige revolutie in een mensenleven. In een roes doe je dingen die niet altijd goed zijn voor de mensen om je heen.' Dat is, zo laat My Queen Karo zien, nog mild uitgedrukt. Want vrije liefde Karo moet lijdzaam toezien hoe haar schuchtere moeder naar de achtergrond wordt gedrongen door het kittige krakerstype dat haar vader inpalmt en anarchistische democratie hebben veel charmants, zo vertelt de film, maar maken met hetzelfde gemak veel kapot.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden