De Volkskrant tv-selectie voor vrijdag 28 april

Elke dag tipt de redactie van de Volkskrant de beste programma's en films op televisie. Dit moet u vandaag zien.

Jasmine Trinca in Miele

Paradijs binnen handbereik
NPO 2, 19.25 UUR

Kijk mee naar de groene vingers van tuin- en landschapsarchitect Piet Oudolf (72). Te zien is hoe hij werkt aan park High Line in New York, het Maximilian Park in het Duitse Hamm en zijn eigen droomtuin in Hummelo.

Broederliefde
NPO 3, 19.55 UUR

Rapformatie Broederliefde verzilvert zaterdag een succesjaar (dertien weken op 1, meest gestreamd in 2016) met een concert in het stadion van hun voetbalclub Sparta. In deze documentaire vertellen de jongens over hun jeugd in Spangen.

Gort over de grens
NPO 2, 20.30 UUR

Wijnkenner en Francofiel Ilja Gort verlaat Frankrijk en proeft voor de verandering van het goede leven in Italië. Hij begint zijn reis in het noorden, waar hij op truffeljacht gaat en de kelder bezoekt van de duurste wijn van het land: de Barolo.

College Tour
NPO 2, 21.10 UUR

Te gast is hoogleraar scheikunde en Nobelprijswinnaar Ben Feringa. Na zijn afstuderen werkt hij kort voor Shell, maar de wetenschap lonkte. In 1999 ontdekte hij aan de Universiteit van Groningen de 'moleculaire motor'.

De westerlingen
NPO 3, 21.25 UUR

Verslaggever Stef Biemans trekt in de Boliviaanse stad Santa Cruz op met Marco, een jonge activist van de marxistische jongerenbeweging Columna del Sur. Om Amerika te stangen drinkt Marco geen Coca-Cola.

The Graham Norton Show
BBC 1, 23.35 UUR

Komiek Amy Schumer is te gast, net als actrice Goldie Hawn: samen zijn ze binnenkort te zien in de komedie Snatched. Ook acteurs Orlando Bloom en John Boyega schuiven aan. Muziek is er van songfestivalkandidaat Lucie Jones.

Miele (Valeria Golino, 2013)
NPO 2, 22.55-00.25 uur

Ze noemt zich Honing, maar eigenlijk is ze een werkbij. Zonder zichzelf rust en reflectie te gunnen, vliegt Irene (gespeeld door Jasmine Trinca) de halve wereld rond voor haar baan. Reizend door Italië biedt ze clandestiene stervens begeleiding aan terminaal zieken: de euthanasiecocktail bereidt ze met een goedje dat eigenlijk voor honden is bedoeld en dat ze scoort in Mexicaanse apotheken.

Met haar dubbelleven(s) heeft de heldin uit het Italiaanse drama Miele wel wat van een huurmoordenaar zeker als hoofdrolspeelster Trinca (La meglio gioventù) met donkere zonnebril door het beeld stapt. Het moet toch wat met haar doen, die eindeloze stoet doodzieke mensen die dankzij haar hun laatste adem uitblazen? Zwijgend spoelt ze het allemaal van zich af, in wetsuit ploegend door de ijskoude oceaan. En dan komt er toch een kink in de kabel: Grimaldi, een oudere, charmante man die haar hulp niet inroept vanwege een slopende lichamelijke ziekte, maar omdat hij geen levenslust meer heeft. Irene verdraagt dat niet, ook om persoonlijke redenen, en wil Grimaldi per se op andere gedachten te brengen. In Miele, dat in Cannes 2013 werd bekroond, blijft de band tussen Irene en Grimaldi stekelig, gelaagd en onvoorspelbaar; geen ouwe vent die nog even van een jong blaadje geniet, geen meisje dat een surrogaatvader zoekt. Terwijl Trinca sterk is in de solistische hoofdrol haar strakke, licht gepijnigde blikken maken indruk veert de film op zodra ze met Carlo Cecchi (Grimaldi) een duet heeft. Intussen blijven op de achtergrond grote vraagstukken spelen, over het recht op euthanasie, de gezondheidszorg in Italië en levensverantwoordelijkheid.

Timbuktu (Abderrahmane Sissako, 2014)
Canvas, 22.15-23.50 uur

'Hier zijn mijn handen, hak ze maar af.' De vrouw die op straat vis verkoopt, kan er niet meer tegen. Ze moet handschoenen dragen van de Malinese religieuze politie, maar hoe kun je werken met handschoenen aan? Haar verzet is even dapper als roekeloos. Timbuktu, de vierde speelfilm van Sissako, gaat over de gevolgen van een fundamentalistisch bewind voor de bevolking. Begin 2012 viel de woestijnstad in handen van moslimextremisten, die al in een groot deel van het noorden van Mali macht uitoefenden. De stad werd een jaar later bevrijd door het Franse leger, maar dat maakt Sissako's film niet minder actueel. Scherp, maar met een open blik beschouwt de regisseur de gevolgen van een bezetting. De jihadisten die gewapend patrouilleren, komen evengoed aan bod als de vrouw die zich verzet tegen de uithuwelijking van haar dochter of de man die ondanks verboden musiceert. Het levert een prachtige, met zeven Césars bekroonde mozaïekfilm op, overtuigend in zijn woede en overweldigend in zijn schoonheid.

The Player (Robert Altman, 1992)
Eén, 23.30-01.30 uur

IJzersterke comebackfilm van Altman, die na talloze vetes met studiobazen zijn pijlen met sardonisch genoegen op Hollywood richt. De openingsscène introduceert een filmproducent (Tim Robbins) die vol vuur telefoneert over filmscènes die in één lange take zijn opgenomen, en ook in Altmans scène wordt niet geknipt door een editor. Dit moment zet de toon. De film blijft gevat, speels, vindingrijk en bovenal nooit het product van een verongelijkte filmer. Altman lag weliswaar voortdurend overhoop met producenten en vakbonden, maar wilde wel altijd in dat wereldje blijven werken. Zo heeft deze satire iets ambivalents. Sterren, schrijvers en studio's krijgen het in The Player te verduren, maar Altman was populair genoeg om niettemin een sterrencast te strikken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden