De Volkskrant tv-selectie voor 31 maart

Elke dag tipt de redactie van de Volkskrant de beste programma's en films op televisie. Dit moet u vandaag kijken.

Katja Schuurman schenkt haar lichaam aan de wetenschap in een nieuwe reeks van Katja's bodyscan. Beeld anp

Bloed, zweet en spotlights

NPO 2, 20.30 uur

Nieuwe documentaireserie over musicals. Twee grote producties die afgelopen najaar in première gingen worden gefilmd: The Bodyguard, met debutante Romy Monteiro (22), en De Tweeling, waarbij Joop van den Ende himself nauw betrokken is.

Break free

NPO 3, 21.00 uur

Chris Zegers presenteert deze nieuwe BNN-serie, die een eerbetoon is aan vijf jongeren die tijdens een avontuurlijke reis omkwamen. Laurens (26) zeilde met vrienden de wereld rond, maar verongelukte bij de finish op Puerto Rico.

Chris Zegers presenteert Break free. Beeld anp

Volle zalen

NPO 2, 21.15 uur

Cornald Maas gaat op pad met acteur Hans Kesting, die de hoofdrol van SS-officier speelt in de toneelversie van Jonathan Littells roman De welwillenden. Ook een ontmoeting met Bart Chabot, schrijver van Chez Brood, over Herman Brood.

Katja's bodyscan

NPO 1, 21.30 uur

Nieuwe reeks van het programma waarin Katja Schuurman haar lichaam aan de wetenschap schenkt. Aflevering 1 draait om hygiëne. Bij wijze van experiment wast Katja zich een week niet. Zijn we eigenlijk nog wel vies genoeg?

Het uur van de wolf: Hockney

NPO 2, 22.55 uur

Documentairemaker Randall Wright kreeg in 2014 exclusieve toegang tot het archief van David Hockney, en creëerde een kleurrijk visueel dagboek over het leven van de 79-jarige Britse kunstenaar, die met zijn kunst strijdt tegen het pessimisme.

Nooit meer slapen

NPO Radio 1, 00.00 uur

Esther Naomi Perquin interviewt oud-politicus en voormalig PvdA-lid Jan Pronk. Vrijdag spreekt hij op het festival 'G10 van de Economie en Filosofie' in Amsterdam, over de ontwikkeling van de samenleving in de komende tien jaar.

Oud-politicus Jan Pronk. Beeld anp

Never Let Me Go (Mark Romanek, 2010)

RTL 8, 20.30-22.35 uur

Het begin veroorzaakt meteen al verwarring (zie inzet). Doorbraak, 1952, 100 jaar, 1967? Kloppen die jaartallen wel? Ja dus, want Never Let Me Go, de verfilming van de gelijknamige roman van de Japans-Britse schrijver Kazuo Ishiguro, is romantische sciencefiction waarin veel elementen een realisme suggereren dat er welbeschouwd niet is.

Na die begintitels en een even vervreemdende openingsmonoloog van hoofdpersoon Kathy (Carey Mulligan) duikt de film ook nog terug in de tijd, naar 1978. Op een Engelse kostschool zitten kinderen die - veel meer komen we vooralsnog niet te weten - voorbestemd zijn en daarom gezond moeten blijven.

Binnen die context ontwikkelt zich een mooie liefdesgeschiedenis tussen drie kinderen, die pubers en uiteindelijk jong volwassenen worden. Ze krijgen al snel te horen dat hun 'voorbestemdheid' in wezen een wreed lot is. Vreemd genoeg schikken ze zich daarin, waardoor een traditionele sf-held die de handschoen opneemt tegen het kwaad, ontbreekt. Daardoor kan de film zich, voortdurend ongemakkelijk schurend, ontwikkelen tot een existentieel liefdesdrama over de worstelingen van drie jonge mensen met hun niet tot wasdom gekomen liefdes en jaloezie. En het banale, maar zeker in hun geval ontluisterende inzicht dat er geen tijd meer is gedane zaken een keer te laten nemen. Dat geeft Never Let Me Go in al zijn stilering een ontroerende, universele herkenbaarheid en zeggingskracht.

Twelve Monkeys (Terry Gilliam, 1995)

SBS 9, 20.30-23.05 uur

In 2035 is het grootste deel van de wereldbevolking uitgeroeid door een virus, de overlevenden wonen noodgedwongen ondergronds. Een gevangene (Bruce Willis) wordt met een tijdreisprocedé teruggestuurd naar 1990 om de komende rampspoed bijtijds af te wenden. Wanneer hij over zijn missie praat, belandt hij al snel in een gesticht. Terry Gilliams meesterlijke sciencefictionfilm Twelve Monkeys vertelt een ingewikkeld verhaal; het thema tijdreizen leidt nu eenmaal tot complicaties. Maar het scenario van David Peoples, gebaseerd op de klassieke Franse fotovertelling La jetée (1962) van Chris Marker, zit slim in elkaar. Bovendien is de vormgeving fraai en uitbundig en bevat de film net als het origineel een mooie verwijzing naar Alfred Hitchcocks Vertigo.

St. Vincent (Theodore Melfi, 2014)

Film1 Comedy & Kids, 21.50-23.28 uur

Terwijl de aftiteling loopt, begint Bill Murray een showtje dat representatief is voor zijn optreden in St. Vincent. Gekleed in een korte broek, zijn witte blouse met maar één knoopje gesloten, grabbelt hij een verfrommelde peuk uit een dorre plant naast zijn bankje in de tuin. Om zijn schouder hangt een walkman; uit de geel-zwarte koptelefoon klinkt Bob Dylans Shelter from the Storm. Murray ploft neer op het bankje en zingt hardop mee, maar zet steeds precies een tel te laat in. Het is een minitoneelstukje, als kers op de taart voor iedereen die na de voorgaande anderhalf uur nog meer wil van de acteur, die ogenschijnlijk carte blanche kreeg om de lolligste verlopen versie van zichzelf te spelen. In de film neemt Murray als de oude beroepsmopperaar Vincent met tegenzin het wijsneuzerige zoontje van zijn nieuwe buurvrouw (Melissa McCarthy) onder zijn hoede. Die premisse doet eigenlijk vooral dienst als vrijplaats voor Murrays kurkdroog opgediende komische talent. Alleen al zijn fysieke aanwezigheid wekt vaak de suggestie dat de situatie waarin hij zich begeeft in een oogwenk kan ontsporen ¿ daarin schuilt een opmerkelijke kracht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden