De Volkskrant tv-selectie van zondag 31 juli

Elke dag tipt de redactie van de Volkskrant de beste programma's en films op televisie. Dit moet u vandaag zien.

Thomas Erdbrink presenteert dit seizoen Zomergasten. Beeld anp

Johan Cruijff Schaal: PSV-Feyenoord
SBS 6, 17.30 uur

De traditionele aftrap van het voetbalseizoen gaat gepaard met een aantal spelveranderingen. Zo moeten spelers voortaan allemaal dezelfde kleur onderbroek dragen en mogen er niet zeven wisselspelers op de bank zitten, maar twaalf.

Inside Offside
NPO 2, 17.45 uur

Ebuka Prince Okeke kwam vijf jaar geleden vanuit Nigeria naar Kroatië. Hij is homoseksueel, iets waarvoor je in Nigeria de bak in kunt gaan. Desondanks werd zijn asielaanvraag afgewezen. Hij raakte depressief, maar voetballen houdt hem op de been.

VPRO Zomergasten
NPO 2, 20.15 uur

Thomas Erdbrink interviewt vanavond de eerste Zomergast: Dyab Abou Jahjah. Deze Belgisch-Libanese publicist is omstreden en leidde niet alleen buiten maar ook binnen de VPRO tot veel discussie. Zo zou hij het antisemitisme voeden.

De reünie
NPO 1, 20.20 uur

Vorige week kwamen de sporters van de Olympische Spelen in Sydney (de succesvolste Zomerspelen voor Nederland ooit) bijeen in een speciale aflevering van De reünie, nu is het de beurt aan de atleten van de Paralympische Spelen van dat jaar.

Dyab Abou Jahjah is de eerste zomergast van dit seizoen. Beeld anp

Andere tijden sport
NPO 1, 21.30 uur

In de jaren tachtig was windsurfen in Nederland ongekend populair. Op een zeker moment hadden 1 miljoen Nederlanders een surfplank in huis. Grootste surfheld was Stephan van den Berg, hij hing in menig tienerkamer aan de wand en behaalde vier wereldtitels.

Argentine, les 500 bébés volés de la dictature
Canvas, 22.55 uur

Documentaire over de honderden kinderen die tijdens de Argentijnse dictatuur werden ontvoerd, en de daaropvolgende acties om ze terug te krijgen. Met genetisch onderzoek werden 107 kinderen teruggevonden en de zoektocht gaat nog altijd door.

Stefan van den Berg won olympisch goud in 1984 in Los Angeles. Beeld anp

The Battle of Algiers (Gillo Pontecorvo, 1966)
NPO 2, 23.20-01.20 uur

Net als Jan Marijnissen enkele jaren geleden, heeft de controversiële Zomergast van vanavond, Dyab Abou Jahjah, The Battle of Algiers uitgekozen als afsluiter. Het gaat interessant worden welke visie Abou Jahjah zal bieden op dit verpletterende docu-oorlogsdrama over de opstand die eind jaren vijftig in Algiers uitbrak tegen de Franse kolonialisten. Het knappe van Gillo Pontecorvo's meesterwerk, dat op het filmfestival van Venetië werd bekroond met de Gouden Leeuw, is dat Pontecorvo met heldere stereotypen werkt - de wrede Franse politie tegenover de moslimbevolking als slachtoffer - en toch genoeg grijstinten aanbrengt om je als kijker heen en weer te slingeren tussen de partijen. Onder de vrijheidsstrijd van het Front de Libération Nationale (FLN) sluimert ook de terreur van het moslimfundamentalisme, als reactie op de bandeloosheid van de Fransen. En neem de klassieke scène waarin drie strijders van het FLN bommen plaatsen in Franse cafés en je met hen naar de argeloos dansende, drinkende en lachende menigten kijkt: mannen en vrouwen, jong en oud, die ieder moment opgeblazen kunnen worden. Aan enkele close-ups van de terroristen heeft Pontecorvo genoeg om duidelijk te maken dat zij achter hun zaak staan, maar ook hun geweten voelen knagen. Wellicht is dat de interpretatie van een enkele kijker en kun je die peinzende blikken van de vrouwen ook anders uitleggen.

Pontecorvo en cameraman Marcello Gatti waarborgen de neutrale, observerende houding door hun film te schieten als een journalistiek verslag, alsof de gebeurtenissen zo in de drukke straten en kashba van Algiers werden aangetroffen. Je kunt door die benadering makkelijk over het hoofd zien hoe slim opgebouwd het script is en hoe zorgvuldig het camerawerk. En het komt ook door de onverminderde actualiteit van de film. Je ziet de haat van de Arabische wereld tegen het Westen ontstaan, en de martelingen, de bomaanslagen, de checkpoints en de hunkering naar revolutie voelen anno 2016 akelig vertrouwd. Zo vertrouwd dat je soms naar de werkelijkheid van nu denkt te kijken, en niet naar die van 1957.

Milo (Berend en Roel Boorsma, 2012)
NPO 3, 15.30-17.00 uur

Milo smeert zich elke ochtend van top tot teen in met witte zalf, staand voor de spiegel. Een huidaandoening, zegt men. Ongemak waarmee valt te leven, maar het maakt het Ierse jongetje een makkelijk mikpunt op school: stinkdier is zijn bijnaam. Thuis is het niet veel beter; en waarom bezitten Milo's ouders geen babyfoto's van hem? Waarom doen ze zo krampachtig over zijn huidziekte en mag hij niet mee op schoolkamp? De uit de reclame overgestapte gebroeders Boorsma tonen zich in dit op Cinekid bekroonde speelfilmdebuut bedreven in het uitzetten van sporen en het creëren van een onheilspellende sfeer. Maar de dialoog van de Engels gesproken film had soms wat natuurgetrouwer gekund en het handelen van de personages komt niet altijd even logisch over.

Buried (Rodrigo Cortés, 2010)
BBC 2, 00.30-02.00 uur

Wakker worden in een doodskist: het overkomt Paul Conroy, een Amerikaanse vrachtwagenchauffeur in dienst van een bedrijf, werkend in Irak. Zijn konvooi werd overvallen en nu ligt hij onder de grond. Wat zich in de daaropvolgende 94 minuten ontspint, is, ook voor wie niet claustrofobisch is aangelegd, bloedstollend. Hoofdrolspeler Ryan Reynolds voldoet prima en de opmerkelijk dynamische cameravoering en effectieve natuurlijke belichting (zaklamp, aansteker) dragen sterk bij aan het overbrengen van de fysieke sensatie: ook de kijker zit klem in de kist. Een meesterstuk in het levend-begravengenre.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden