De Volkskrant tipt: 19 acts die u zeker moet zien op Best Kept Secret

Wat zijn de veelbelovende optredens tijdens het Best Kept Secret Festival? Muziekredacteuren Pablo Cabenda, Gijsbert Kamer, Just Fontein, Menno Pot en Robert van Gijssel hebben uit het enorme aanbod een voorselectie gemaakt. De 19 acts die u zeker moet zien dit weekend. Luister hierboven de Spotify-playlist met de beste muziek van Best Kept Secret.

De tips van Pablo Cabenda

James Blake
Eén van de meest atypische exponenten die de Britse dance heeft voortgebracht. De combinatie van asymmetrisch geplaatste samples en ritmen, een etherisch soulvolle stem en een gedegen muziekopleiding maakt van Blake een componist - ja, een componist - die zijn Pianolieder in een domein plaatst van broeierige elektronische ruis en zachte radiatortikjes.

James BlakeBeeld Volkskrant

Breton
Brits kunstenaarscollectief dat vintage synthesizers laat samenzweren met elektrische gitaren. Eighties revisited met bijbehorende grauwsluier waarop het goed doemdansen is. Breton kleurt zijn liedjes met de onderhuidse dreiging die ook uitgaat van troosteloze Britse afbraakwijken. Al is wat van die grote-stadsvervreemding op het laatste album War Room Stories ingeruild voor een iets meer melodisch geluid.

BretonBeeld Press photo

Star Slinger
Zet de fijnste samples uit je catalogus van zonnebrandplaatjes en feelgoodsoulhitjes achter elkaar zonder zoiets overbodigs als een couplet, plaats er een moderne niet te opdringerige beat onder en 'Hey Presto!' je hebt Star Slinger. Opportunistisch? De Britse Star Slinger weet zo wel het zomergevoel in te dikken tot de essentie: die luie roes waar de wereld alleen tot je doordringt tussen samengeknepen oogharen.

Star SlingerBeeld Press photo

Nils Frahm
Een van de nieuwe stillen die telkens een nieuwe atmosfeer creëert rond zijn piano en andere toetsinstrumenten. Frahm opereert op het snijvlak van minimal music, klassiek en ambient. Aangenaam voortkabbelen is er niet bij, omdat Frahm zijn stukken langzaam opbouwt. En voordat je het weet, zweef je op immer stijgende spanningsbogen.

The Bots
Noem ze voor het gemak maar de The Black White Stripes. Broers Mikaiah (schuurt) en Anaiah (mept) zijn pas respectievelijke 19 en 16 jaar oud maar weten nu al waar Abraham de garagerockmosterd vandaan haalt. En ook al is de concurrentie in het genre van oefenhok-gitaargruis moordend, The Bots onderscheiden zich steeds met inventieve wendingen en onverwachte afslagen.

The BotsBeeld Press photo

De tips van Gijsbert Kamer

Daryll-Ann
Onvermijdelijk. De mooiste clubshows van het jaar waren van de deze band die na jaren eindelijk weer bij elkaar kwam voor een reeks verpletterende optredens. Zelden straalden de zangers/ gitaristen Anne Soldaat en Jelle Paulusma zo veel plezier uit en klonk hun samenspel zo bevlogen. Het is al weer wat maandjes geleden dat ik ze zag. Ik verheug me er weer enorm op.

Daryll-AnnBeeld Volkskrant

Slowdive
O, wat moest ik lachen toen ik zag dat Slowdive weer bij elkaar kwam, toch het lachertje van de Britse shoegaze-scene begin jaren negentig. Je had My Bloody Valentine, Ride en dan Slowdive. Ik heb ze twintig jaar niet gemist en ook niet gedraaid. Maar de reacties op hun optreden op het festival Primavera waren zo overweldigend en spraken van 'wonderschoon', dat mijn nieuwsgierigheid is geprikkeld.

SlowdiveBeeld Press photo

Metronomy
Stiekem toch een van de leukste elektropopbands van het moment, dit Metronomy. The Look, van hun vorige plaat English Riviera (2011) is een moderne popklassieker en ook het onlangs verschenen Love Letters bevat heerlijk luie, maar toch prikkelende popliedjes. Het album kent een zomers jaren-zeventigsfeertje, maar klinkt toch actueel.

MetronomyBeeld Press photo

Belle And Sebastian
Al bijna achttien jaar mijn lievelingsband, ook al zijn de optredens schaars en duurt het wachten op een nieuw album veel te lang. De band is de laatste tien jaar live enorm gegroeid. Het geluid is breed en swingend geworden en de muziek nog altijd volkomen opzichzelfstaand. Niks geen verlegen indiepop meer, maar uitbundige blue-eyed soul-muziek.

Belle & SebastianBeeld Press photo

Stage Four
Als er even geen band is waar ik zin in heb, of om anderen bij de Pixies ruimte te gunnen, ga ik naar het door dj St. Paul gehoste Stage Four. Tal van gasten, maar hopelijk ook vaak St. Paul zelf, draaien op dit sfeervolste plekje van het festival de mooiste muziek. Niet zozeer dance als wel pop, soul en hiphop. Stilstaan is geen optie, grote kans dat je de volgende band op je lijstje gaat missen.

Feest bij Stage FourBeeld Best Kept Secret

De tips van Just Fontein

Nils Frahm
We kwamen Frahm hierboven in het lijstje van Pablo ook al tegen. De Duitse componist maakt neoklassieke minimal. Wat zegt u? Denk aan Philip Glass en Steve Reich anno nu. Hypnotiserende, repeterende pianoklanken geserveerd met soundscapes en beats. Frahm en genregenoten zijn populair, ze staan inmiddels vaker op pop- en dancefestivals dan in een concertzaal. Als drie dagen festival al een vlucht uit de werkelijkheid is, is de snelle realiteit helemaal ver te zoeken bij een concert van Frahm.

Nils FrahmBeeld Volkskrant

Together Pangea
Het Amerikaanse cultlabel Burger Records (ook verantwoordelijk voor Mozes & The Firstborn en Traumahelikopter in Amerika) weet ze al vroeg te vangen: rechttoe-rechtaan garagebandjes die veel beter zijn dan hun duizenden concurrenten. Met hun sterke liedjes, ik-geef-er-geen-fuck-om-houding en overtuigende podium-act maakt Together Pangea ook naam in Europa. Deze maand stonden ze al op Le Guess Who, in de Vera en Bitterzoet. Hoogtepunt zou zomaar op BKS kunnen zijn.

Together PangeaBeeld Press photo

Connan Mockasin
Geef 'm geen kleurplaat, want Nieuw-Zeelander Connan Mockasin zal met dikke benzinestift alles inkleuren, behálve wat zich binnen de lijntjes bevindt. Een pastiche van kitscherige synth-effecten, funky beats en dromerige praatzang. Uitgesponnen instrumentale psychpopnummers vol absurdistische teksten. Noem het avant-garde. Dat bestaat nog in het veelzijdige muzieklandschap, gaat u maar kijken bij Mockasin.

Connan MockasinBeeld Press photo

The War on Drugs
The War on Drugs stond een paar weken geleden nog in een volgepropt Tivoli Utrecht. Een kleine, trouwe volgersschare ('Ik volgde ze al toen Kurt Vile nog meespeelde') is na de laatste plaat Lost In The Dream en een 3FM-megahit aangevuld met radio-publiek. Een terechte headliner.

The War on DrugsBeeld Press photo

Wild Beasts
Het is altijd even wennen aan de uithalen van Tom Fleming en de hoge falsetstem van Hayden Thorpe. Gemakkelijk zijn de liedjes niet, maar dat maakt de band niet minder geliefd. De band was eigenlijk al te groot voor een plek op Eurosonic, waar ze dit jaar stonden. Een plek in de tent op Best Kept Secret past ze een stuk beter.

Wild BeastsBeeld Press photo

De tips van Robert van Gijssel

The Haxan Cloak
De Britse musicus Bobby Krlic maakt geen makkelijke muziek, als hij zich hult in zijn alter ego The Haxan Cloak. Gitzwarte en sombere ambient, die soms klinkt als een bijna-dood-ervaring en de luisteraar een diepe duisternis in zuigt. Zijn laatste album Excavation (de titel zegt het al) is bijzonder onheilspellend, maar ook unheimisch spannend. Hoe dat live op een zomers festival aan een recreatieplas gaat klinken, wie zal het zeggen. Vreemd en indrukwekkend, dat zeker.

The Haxan CloackBeeld Press

George Ezra
Je hoort wel waar de jonge Brit George Ezra de inspiratie heeft opgedaan. Vermoedelijk ergens in een zuidelijk Amerikaanse staat, niet ver van de Mississippi. Ezra zingt blues en folk met gevoel voor drama, maar is tegelijk een exponent van de frissere Britse pop. Een fijne combinatie dus. En wat roept Best Kept Secret straks terug als Ezra ons zijn lekkere zomerliedje Did You Hear The Rain voorspeelt? Nee. Hopelijk.

George EzraBeeld Press photo

Factory Floor
Duistere en strenge industriële dansbeats uit klassieke drumcomputers, aangevuld met ijl en mysterieus vocaal gelispel. Factory Floor klinkt naar vervlogen tijden, maar is toch meer dan pure eighties-retro. Wie na Factory Floor nog energie in de dansbenen heeft, is niet goed bezig geweest.

N.B.: Factory Floor heeft inmiddels afgezegd voor Best Kept Secret

Connan Mockasin
Een ondefiniëerbare en bijna niet te plaatsen, lichtelijk mystieke soulmuzikant, deze Nieuw-Zeelandse Connan Mockasin. Zijn laatste plaat Caramel hangt aan elkaar van zalig vervormde soulstemmetjes en trippy dance, en doet zowel denken aan de hippe elektronica van Flying Lotus en Nosaj Thing, en de weirde countrypunksoul van Ween. Connan Mockasin kon na zijn optreden te Hilvarenbeek wel eens de knuffel van de Beekse Bergen worden. In tijgerprintjespyama.

Stage Four
Legendarische Best Kept Secret-gimmick: de dj-sessies in de Stage Four-arena van St. Paul én gasten. Wie komt er na zijn gig op een van de podia nog even draaien tussen de containers? Kijk niet op het programma, zoals de dj zelf zegt. Kom gewoon en laat je verrassen. Door bijvoorbeeld de vermoedelijk fijn zwarte hiphop, soul en funkmix van rapper Sticks.

Dj St. Paul aan het draaien op Best Kept SecretBeeld Best Kept Secret

De tips van Menno Pot

Daryll-Ann
Stoppen ze nou aan het eind van deze festivalzomer, zoals ze aanvankelijk zeiden, of blijven ze in de toekomst optreden omdat het zo lekker gaat? Wat het antwoord ook is: mis ze niet, ga ze zien, want ze zijn beter dan ooit.

September Girls
Sixties sounds uit Ierland. Heerlijk frisse popliedjes, beetje garage, lekkere galm, het komt allemaal vaker voor, maar aan September Girls zit ook een zwart randje, een beetje gothic haast. Ook fijn: het zijn mooie meiden. Of mag dat niet?

September GirlsBeeld Press photo

Factory Floor
Je hebt van die elektronische muziek die eigenlijk ook gewoon rock 'n roll is. Het geluid van het Londense Factory Floor is een treffend voorbeeld: het fundament is onderkoeld, industrieel en elektronisch, maar ze storten er een container rockende gekte overheen.

Factory FloorBeeld Volkskrant

Elephant Stone
Elephant Stone is na Parquet Courts de beste indiegitaarplaat van 2013, dus dat werkt in 2014 ook nog wel. De Canadese groep doet wat The Beatles en de Stones ook deden in hun psychedelische jaren: beetje flirten met India, maar dan wel in heel sterke songs.

Elephant StoneBeeld Press photo

Lykke Li
Ludduvuddu dreef de Zweedse Lykke Li de oceaan over, naar Los Angeles, waar ze een relatiedrama van zich af schreef op een plaat die niet verzandt in particulier geklaag. Lykke Li pakt het groots aan. Kon wel eens een imposant optreden worden in de zondagschemer.

Lykke LiBeeld Press photo
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden