De vier wetten van Curtisland

Grote kans dat Richard Curtis stopt met filmen. De regisseur en scenarist van Four Weddings and a Funeral, Notting Hill, Bridget Jones's Diary en het tijdreisdrama About Time zegt dat hij in de herhaling valt. Hier lees je hoe.

Bekijk alles door een roze bril

Rozer dan roze is-ie, de kijk van Richard Curtis op de wereld. Dat was ook de kritiek op de Love Actually-remake Alles is liefde, waarvoor scenariste Kim van Kooten de blije visie van Curtis trouw bleef. 'Als ik terugkijk op mijn eigen leven herinner ik me ook vooral de leuke dingen', zei hij eens in een interview met deze krant.


Binnen de doorgaans zo grauwe Engelse film, vermaard om zijn 'kitchen sink'-realisme, voorzag hij de op film vastgelegde Britse identiteit medio jaren negentig in ieder geval van een ongezien lichte tred. Zelfs voor de onhandigste sul (m/v) ligt een knappe geliefde op de loer, en als de zon niet schijnt, sneeuwt het wel de witste sneeuw die je ooit zult zien.


In eerste instantie sloeg Curtis door in zijn grenzeloze optimisme. De bevriende schrijfster Helen Fielding, wier Bridget Jones's Diary hij later zou bewerken tot filmscenario, drukte hem op het hart dat zijn script voor Four Weddings and a Honeymoon toch echt beter zou worden wanneer hij aan die vier trouwerijen een begrafenis toe zou toevoegen.


Jat van de besten

Curtis heeft het vervlechten van talloze verhaallijnen rond dezelfde centrale gebeurtenis (Kerst, Oud en Nieuw) of hetzelfde thema (liefde, trouwerijen) niet uitgevonden. Integendeel. Als een van zijn grootste inspirates noemt hij wijlen Robert Altman (1925-2006), die met MASH, Nashville en Short Cuts sterke films maakte waarin eigenlijk tien-tallen personages tegelijk de hoofdrol vertolken.


Hou je vrienden dichtbij

Curtisland is een klein, gezellig biotoopje dat door zijn omvang even herkenbaar als benepen is. Het liefst schrijft hij, woonachtig in de wel-varende Londense wijk Notting Hill, over de bovenmodale klasse waarin hij zich thuis voelt (juist die nadruk op klasse maakt zijn verhalen zo Brits). Bovendien werkte hij sinds zijn doorbraak zo ontzettend graag met goede vrienden, dat het lastig is om bepaalde acteurs nog los te zien van zijn werk. Hugh Grant werd zijn onvervangbare über-Britse charmeur en Bill Nighy de eeuwige maffe oude man, terwijl Rowan Atkinson af en toe opdook in een bijrolletje, als herinnering aan hun gevierde samenwerking met Black- adder en Mr. Bean. Af en toe wat ludieke zelfpromotie valt dan nauwelijks nog op. In About Time leest iemand Andy Mulligans Trash, dat momenteel wordt verfilmd op basis van Curtis' scenario.


Omarm de dingen waarvoor je als klein kind al een passie voelde

Als kind wilde Curtis muzikant worden, schreef hij in een stukje voor The Guardian, ter promotie van zijn radiopiratenfilm The Boat That Rocked. Hij ontwikkelde een grote liefde voor popmuziek. In zijn films is het niet alleen een komen en gaan van personages, maar vooral ook van liedjes.


Het begon met Love is All Around van Wet Wet Wet in Four Weddings and a Funeral en het eindigt voorlopig met de soundtrack van About Time, waarop Ben Folds, Groove Armada, The Cure, Amy Winehouse, Nick Cave en The Killers zijn te horen.


Ironisch: toen hij met The Boat That Rocked een ode bracht aan zijn muzikale jeugdliefde en in iets min- dere mate voldeed aan de clichés van Curtisland, flopte de film onherroe-pelijk in de Britse bioscopen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden