De verloren jaren van een talent

De scheiding van je ouders hakt er flink in, weet nu ook Britt Eerland.

PAPENDAL - Vijf maanden geleden gingen de lange blonde lokken van Britt Eerland er in een keer af. Bij een nieuwe start hoort een nieuw kapsel, vond Nederlands grootste tafeltennistalent. Zonder twijfel liet ze 13 centimeter aan de zijkant met een veeg van standje 3 op de tondeuse veranderen in gemillimeterde stekels.


Topsportprestaties en het privéleven zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Zo veel heeft de 19-jarige Eerland wel geleerd. In september verhuisde ze naar de Werner Schlager Academie in Oostenrijk, een tafeltennisopleiding waar vooral topsporters trainen. Weg van de strijd die de scheiding tussen haar ouders had opgeleverd. Even geen intensieve samenwerking meer met de coach die haar al tien jaar begeleidde, maar ook de nieuwe levenspartner van haar moeder is. Eerland wilde zich volledig focussen op tafeltennis.


'Ik dacht: het is beter als ik even weg ga. Tijdens toernooien was het lastig. Als ik onder druk kwam te staan, kwam de situatie toch naar boven. Dan is Oostenrijk wel fijn', zegt Eerland. Bovendien trainde ze in Nederland voornamelijk met mannen. Hoewel ze daar veel uitdaging in ziet, weet Eerland dat het om de verschillen in techniek ook verstandig is om met vrouwen van niveau te trainen.


Het is ruim drie jaar geleden dat haar ouders uit elkaar gingen. Hoewel haar ouders niet meer met elkaar praten, heeft Eerland er wel voor gezorgd dat zij daar zo min mogelijk last van heeft. 'In het begin zaten ze tijdens een toernooi allebei aan een andere kant op de tribune. Dan keek ik naar mijn vader aan de ene kant, daarna naar mijn moeder aan de andere kant. En naar wie ga je dan als eerste toe? Ik heb toen gezegd: als jullie er zijn, zitten jullie met een stoel of vier ertussen, maar wel zo dat ik niet hoef te kiezen.'


Daarnaast kreeg haar moeder een relatie met haar privétrainer. 'Het is wel raar om je coach ineens thuis op de bank te zien. Ik weet dat hij een goed persoon is. Ik vind het fijn om met hem samen te werken, maar ik had toch dubbele gevoelens. Het heeft mijn moeder goed gedaan, ik zag dat ze gelukkig was. Alleen voor mij was het wat minder.'


Toch kwam Eerland in de eerste periode na de problemen van haar ouders tot haar beste prestatie ooit. In 2010 werd ze op 16-jarige leeftijd Europees jeugdkampioen. De enige Nederlandse die eerder een dergelijke prestatie leverde, is Bettine Vriesekoop. Een jaar later wist Eerland niet eens in de buurt te komen van die prestatie.


'Twee jaar lang lukte het me aardig om alles rond de privéproblemen buiten te sluiten en gewoon te spelen. Op een gegeven moment werd het te veel. Dan had ik wedstrijden waarin ik op winnen stond, maar kwam er opeens een beeld in mijn hoofd dat te maken had met de scheiding en verloor ik. Ik heb ook domme dingen gedaan. Ik ben afleiding gaan zoeken. Dat wat een puber normaal gesproken doet, maar dan in het extreme.'


Sinds ze in Oostenrijk woont, lukt het haar makkelijker om zich te concentreren, maar ze vindt zichzelf nog niet stabiel genoeg. Eerland noemt het 'emotionele uitspattingen', de momenten dat ze boos wordt tijdens een toernooi met negatieve gevolgen voor haar optreden. Haar mentale gesteldheid noemt ze haar zwakke punt. 'Terwijl ik in normale situaties helemaal niet snel boos word, verlies ik tijdens een toernooi het overzicht en de controle over mijn spel. Daarin kan ik nog veel vooruitgang boeken. Maar ik wil eerst rust om me heen voordat ik daaraan ga werken.'


In Oostenrijk is het na een half jaar in Oostenrijk nog steeds wennen. Ze traint langer en zwaarder dan voorheen en moest leren om voor zichzelf te zorgen. Zelfs nu is haar toenmalige privétrainer nog steeds haar klankbord. 'Ik heb ook de laatste maanden veel contact met hem gehad. Hij kent me door en door. Maar sinds ik in Oostenrijk ben, kan ik mijn mindset veranderen. Daar kan ik me richten op tafeltennis en dat is wel te zien aan mijn prestaties.'


Knokken voor A-status


Vandaag debuteert Eerland bij de World Team Cup in Guangzhou, China. Dit toernooi bepaalt of het Nederlands team de A-status behoudt bij NOC*NSF. Maar gezien de zware loting met duels tegen de VS en gastland, wordt dit een lastige opgave. Eerland heeft door haar debuut ook met een andere druk te maken dan ze gewend is. 'Ik vind het hartstikke spannend. Bij de jeugd was ik altijd de beste. Nu ben ik de derde of vierde man die er een puntje bij moet sprokkelen. Dat maakt het wel enger. Maar misschien moet ik het minder eng gaan maken.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden