De verkopers van het zelfmoordpoeder kunnen dit helemaal niet aan

Door Coöperatie Laatste Wil zijn strenge regels rond chemicaliën nodig.

Beeld de Volkskrant

Aan de eettafel waar het zelfmoordpoeder na één telefoontje van Ximena Knol werd verstuurd, het meisje van 19 uit Uden dat er in februari haar leven mee beëindigde, zit een kat op mijn tas, een peuter tegen mijn ene voet en tegen de andere bulterriër Gucci. Een rommelige woning van donkerbruine baksteen aan de rand van het Limburgse Beek. Hier beheren Rob en Jolanda Lemmens De Oplosmiddelspecialist, hun webshop voor chemicaliën.

Voor het eerst vertellen ze hoe chaotisch hun eigen leven liep. Ik wil dat opschrijven. Waarom? Omdat de lobby die de Coöperatie Laatste Wil voert voor een vrij verkrijgbaar zelfmoordmiddel, dreigt te ontsporen. 'Dat mensen zoals jullie nu verantwoordelijk zijn voor de verkoop', zeg ik, 'lijkt me niet goed.' Hier zijn Rob en Jolanda het intussen mee eens.

Achter een peuterhekje staat de keuken vol verpakkingsmaterialen en giftige stoffen. Naast de wasdroger een voorraadkast met flesjes chemicaliën. Grotere zendingen, stoffen waarmee aannemers en hoveniers zelf goedkoop schoonmaakmiddelen en mest mengen, die gaan via 'dropshipping': rechtstreeks van hun leverancier in Duitsland, ze willen niet zeggen welke. Die er dan een sticker van de Oplosmiddelspecialist op plakt. Winstgevende business, zegt Jolanda, de laatste tijd zetten ze wel 600 euro om per dag. Daar hebben ze echt geen zelfmoordpoeder van een paar euro bij nodig.

Hond Gucci.

Het huis ligt op een heuvel. In de verte zie je de fabriekspijpen en de grijze rookwolken van chemieconcern DSM. Geen vrolijke omgeving. '80 procent van de mensen uit mijn jeugd zijn niet meer aanspreekbaar', zegt Rob. 'Ze zijn allemaal de weg kwijt door de drugs.' Zelf doet hij niet meer aan drugs. Nou ja hij blowt wel, 'maar dat telt toch niet?'

Als de peuter slaapt, vertellen ze over hun twee oudere kinderen. Die zijn uit huis geplaatst. Jolanda had een veroordeelde drugscrimineel als ex, die haar ernstig mishandelde. Ex kreeg een straatverbod, waaraan hij zich niet hield, zeggen ze. Rob achter hem aan: niet handig. Jolanda van pure paniek een tijdje 'volledig doorgedraaid'. De rechter vond dit geen veilige omgeving voor hun kinderen. Maar met hun derde kindje gaat het beter, zeggen ze met enige trots, 'jeugdzorg is de laatste tijd tevreden'.

Chemicaliën naast de wasdroger.

Via een handeltje in aromatische oliën ontdekten ze hoe goedkoop je aan chemicaliën kon komen. Een jaar of vier geleden gingen ze die verkopen. Met binnen de kortste keren een politie-inval tot gevolg: vaatje verfverdunner bleek verkocht aan een grote drugscrimineel, het type klant met wie ze dus nooit meer iets te maken wilden hebben. Die zaak is geseponeerd.

Sindsdien googelen ze zich suf om te achterhalen welke bestellingen het goed doen rond drugslabs, zodat ze zo'n fout niet weer maken. Nog best lastig, in Limburg. Andere leveranciers hebben daar mensen voor, hele juridische afdelingen. Zij niet.

Neem hexaan, een brandstof die drugsproducenten als schoonmaakmiddel bleken te gebruiken. 'Ontdekten we ook toen de vraag ging pieken. En we hebben het meteen gemeld aan de ILT.' De Inspectie Leefomgeving en Transport, het agentschap dat namens de overheid over gevaarlijke stoffen gaat. 'Compleet achterhaald, de informatie daar', zegt Rob.

De eettafel waar het zelfmoordpoeder na één telefoontje van Ximena Knol werd verstuurd.

Naast deze dagelijkse stress maakte de Coöperatie Laatste Wil vorig jaar ook nog eens bekend dat ze een zelfmoordmiddel wisten voor oude mensen. Bij Rob en Jolanda was het tot dat moment doodnormaal spul, vaak besteld als schoonmaakbestanddeel en voor scheikundige proefjes. Maar nu zagen ze het pieken: twintig bestellingen per dag, in opvallend kleine porties. Ze ontdekten al snel op webfora wat er speelde. Vroegen bij bestellingen naar het doel van de aankoop. Weigerden mensen die er een eind aan wilden maken met een keurig mailtje. Ze laten me woedende reacties daarop lezen.

Maar Ximena belde zelf. En ze zei, zoals dat al jaren probleemloos gebeurde, dat het voor een schoolproject was. En Jolanda tuinde er in, omdat ze zo jong klonk, denkt ze: 'Wij leerden opletten bij óúde mensen.' Vorige week maandag belde Ximena's vader om te vertellen wat er met de bestelling is gebeurd (zijn verhaal staat zaterdag in de Volkskrant).

Nu zijn ze gestopt het middel te verkopen. Nou ja online, zeggen ze. Als iemand belt en het klinkt écht betrouwbaar, dan kan het toch in orde zijn? Mijn mond valt open. 'De óverheid moet het streng regelen', zegt Jolanda. Rob: 'Zorg dat dit middel niet meer aan particulieren kan worden verkocht!'

En bestuurslid Petra de Jong van de Coöperatie Laatste Wil? Die voelt zich geenszins verantwoordelijk: zíj hebben de naam niet genoemd. Ook al steeg hun ledenaantal van 3- tot ruim 18 duizend: zíj gaat de ouders niet vertellen of Ximena lid was: 'Ze was meerderjarig. Alleen na een gerechtelijk bevel.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden