De verkiezingen

STEMMEN in een dictatoriaal land is makkelijk. Je hebt geen keus, je moet op de dictator stemmen...

In de democratie is het heel wat minder eenvoudig. Vooral als de sociale voorzieningen goed geregeld zijn. In een arm land kies je voor een partij die voor de rechten van de armen opkomt. Zwart of wit.

In Nederland wordt dat moeilijk. Termen als arm en rijk moet je in een andere context plaatsen.

De partijen die niet voor de dictator waren, waren bijna allemaal tegen westerse invloed en vooral tegen Amerika.

Ik had een afstand van duizenden kilometers van de westerse cultuur. Nu zit ik er middenin. En dit bepaalt mijn manier van kijken.

Als ik vroeger iets over Marijnissen van de Socialistische Partij had geweten, had ik zonder aarzelen op hem gestemd.

En nu!!

Ik mag Marijnissen. Ik vertrouw hem. Ik kan geblinddoekt zijn arm vasthouden en vragen: 'Leid mij!' Maar ik weet dat hij me nergens naar toe leidt. Hooguit naar het verleden.

In Marijnissen zie ik mezelf die ik achtergelaten heb in het vaderland. Hij hoort bij de Berlijnse muur. Het is leuk om er een deel van te bewaren als herinnering. Hij is uniek. We hebben hem nodig in de kamer.

Ik geniet ervan wanneer hij campagne voert. Hij gelooft in zijn woorden als hij discussieert.

Wat hij zegt is stevig, maar vaak in een verkeerde context. Laatst had hij het over kaviaar voor de rijken en kruimeltjes voor de armen. Kruimeltjes? Waar? In Nederland?

Marijnissen is vast als een muur. Niets kan hem veranderen. Vele goede kameraden van mij zijn ook zo. Samen waren wij op de vlucht. Zij zijn niet veranderd. Zij stemmen op kameraad Marijnissen.

Wat moet ik nu met Marijnissen. Op hem stemmen?

Ik gun hem de vijftien zetels die hij bij de laatste peilingen bereikt heeft. Maar ik stem niet op hem.

Ik stem ook niet op de VVD. Dat kan ik niet maken tegenover de SP. Geen verraad jegens mijn verleden.

Als persoon mag ik Zalm van de VVD. Maar als politicus is hij niet betrouwbaar. Dat weet bijna iedereen. Mensen voelen dat. Gerrit Zalm jatte die Somalische vrouw van de Partij van de Arbeid. Hij draagt haar op zijn rug en roept: 'Nederland is vol.'

Iedereen weet dat hij die vrouw als een soort speeltje gebruikt, dat hij niet in zijn leus gelooft.

De waarheid van Zalm is half leeg. De andere helft mag ik wel.

In GroenLinks loopt een kwaadaardig virus rond dat zowel de mensen als de standpunten van de partij breekt. Haar standpunt over de Amerikaanse bombardementen in Afghanistan is daar een goed voorbeeld van. Vandaag een fel voorstander, morgen een harde tegenstander. Of Rosenmüller die 's avonds nog riep: 'Ik ben vol energie. Ik heb er zin in!' De volgende dag: 'Ik ben kapot! Op!'

GroenLinks is een kwetsbare groene beweging geworden. Femke wens ik één zetel extra.

De PvdA slaat terug. Wouter Bos heeft iets van Blair, maar hij is eerlijk. Mooi dat hij zich niet als premierkandidaat voorstelt. Hij kan de PvdA wakker schudden. Jan Peter Balkenende doet gemeen tegen hem, nu hij merkt dat Wouter hem bedreigt. Balkenende zei dat hij tot de uitslag van de verkiezingen zou wachten. Maar hij wachtte niet en omarmde Zalm. Nee, ik voel me niet thuis bij Balkenende. Ik schuif Job Cohen, de burgemeester van Amsterdam, als minister-president naar voren. Kom op Wouter Bos! Balkenende voelt de angst op zijn tong! Haal hem links in!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.