De Val

Een groot en onbestemd verlangen naar de Val maakte zich de afgelopen dagen meester van media en burger, ook van mij....

Bert Wagendorp

Je bent publiek bij een executie die keer op keer wordt uitgesteld, terwijl de veroordeelde al met z’n hoofd op het hakblok ligt.

Kom op met die bijl, maak er een eind aan, kunnen we naar huis.

Wat in de opstelling van de media meespeelt, is dat je als politieke analist natuurlijk niet kunt blijven voorspellen dat het kabinet spoedig zal vallen. Op een gegeven moment word je door je eigen voorspellingen ingehaald en rest er, in verband met de eigen geloofwaardigheid, weinig anders dan de Val te eisen.

Schande dat het kabinet maar blijft doormodderen!

Ik zat donderdagavond tot de laatste minuut te kijken naar het fascinerende gevecht tussen Tweede Kamer en kabinet. Je zou wensen dat zulke debatten ook zouden plaatsvinden over de échte grote vragen – waarom moeten we in Uruzgan blijven, bijvoorbeeld – maar dit was ook mooi.

Het was miereneuken op het scherpst van de snede. Het was wrikken en wroeten, uitlokken en treiteren, verhullen en verbloemen, het waren schitterende schijnbewegingen, verraad en ongehoorde verbonden. Land en partij liepen door elkaar, ambities en verantwoordelijkheden ook.

Het was een wielerkoers. Het was vuile politiek op z’n mooist. Balkenende IV zal de geschiedenis ingaan als een vechtkabinet, maar saai is het nooit geweest en dit leek op een climax.

Daar zaten ze, de mannenbroeders. Balkenende, Bos en Rouvoet. Drie jaar geleden in Beetsterzwaag samengebracht door Wijffels en nu in het beklaagdenbankje in Den Haag – want dat was ‘vak K’ geworden.

Bos, die tot op de bodem moest om het onverklaarbare te verklaren, Balkenende, die je wanhopig zag wegdromen naar het Holland Heineken Huis en Rouvoet, het gekwelde kleine broertje.

Even later kwamen, alsof het al niet mooi genoeg was, Verhagen en Koenders er ook nog bij – Verhagen vooral om duidelijk te maken wie Balkenende straks gaat opvolgen als premier.

De Kamer sleurde de ministers genadeloos van stoel naar spreekgestoelte – als dit de gewoonte wordt in onze democratie, mag er van regeringswege wel een masseur worden ingehuurd om de spieren van de bewindslieden soepel te houden.

Achter het hekje: Halsema, Pechtold, Kant, Rutte en Thieme, allemaal in grote vorm. Wilders, die zich steeds meer ontwikkelt tot Oom Geert die altijd van die ondeugende grapjes maakt.

Rita Verdonk was ook heel goed. Ze zette een geloofwaardige politieke proleet neer, een buitengewoon ordinair parlementair mormel – ik begon bijna te geloven dat ze gewoon zichzelf speelde, zo goed was het.

Ze beukten in op de murw geslagen bokser. Ze gaven hem rechtse hoeken en linkse opstoten. Ze duwden hem tegen de touwen en bleven op zijn lever timmeren.

Het kabinet als groggy bokser. Maar vallen, ho maar.

Misschien waren het de zware consequenties van de Val. Misschien voelden Balkenende en Bos dat de Val van hun kabinet ook hun eigen politieke einde zal inluiden.

Balkenende voor altijd de premier van vier gevallen kabinetten, dat is ook geen fijn vooruitzicht.

Daarom duurde het zo lang, gisteravond.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden