De vader

DE VADER van het vermoorde Belgische meisje An Marchal - hoe zou het daar nou tenslotte mee aflopen?..

JAN BLOKKER

Naarmate hij in de loop van de weken vaker over het scherm ging dan Clinton en Dole, dan Kok en Muskens, dan Dani en Weah, dan Jeltsin en Lebed of dan Ster en Braakhekke, zag je hem niet alleen welbespraakter, gewiekster en camerabewuster worden, maar ook machtiger en dus tevredener - zag je zijn beroemdheid als het ware losgezongen raken van de rouw die er de oorzaak van was.

Komen aanrijden bij het koninklijke paleis, even het raampje van de Panda opendraaien voor twaalf wachtende televieploegen, even een lachje, even een bon mot, en weer verder: de Maradonna, de Michael Jackson, de lady Di èn de Gascoigne van het Belgische verdriet.

In landen met een rijkere filmtraditie dan in Vlaanderen en bij ons, zouden de scenario's al half geschreven zijn.

Het thema is ook klassiek: de kleine anonieme burger die de kans krijgt zijn persoonlijk affront de afmetingen te schenken van een nationaal schandaal, en die als een volkstribuun alle kanten op kan, dus net zo goed tot revolutie als tot matiging, tot oorlog en tot vrede kan aanzetten.

Hoe loopt het af?

In Netwerk hadden ze hem gisteravond ook kort in z'n huis gevolgd, terwijl hij zich verkleedde voor de audiëntie bij Albert.

'Hetzelfde pak als voor An', wees hij opgewekt, 'als bij de uitvaartdienst'. De uitleg gaf hem ook even iets menselijks: bij alle drukte bleek hij het dochtertje nog niet helemaal vergeten.

Maar het volgende moment was ze weer helemaal weg, bijna letterlijk ondergesneeuwd. Hij leidde de camera naar een stapel kranten, liet z'n dagelijkse columns in De Morgen zien, en verklaarde dat het hem in z'n geschreven boodschappen allang niet meer om pedofilie of kindermoord ging, maar om armoede, om honger, om onrecht, om aids, om alles wat alle kinderen overal ter aarde zou kunnen bedreigen: de vader van An opgelost in het politieke programma van de wereldleider.

Kunnen de deelregeringen van Vlaanderen en Wallonië, kan de federale premier van België, kunnen de verzamelde Vlaamse en Waalse dienaren van justitie en politie, en kan koning Albert het risico nemen dat hun macht via de media en de straat naar Paul Marchal afvloeit?

Nee natuurlijk.

Dus je kunt nu al wel ongeveer uittekenen hoe het zal aflopen.

Morgen, hebben de zittende machthebbers onder mekaar afgesproken, geven we hem nog die mars op Brussel. De manoeuvre om hem in Laken een koninklijk bord spaghetti te laten opeten zal haar uitwerking niet missen: hij zal, groeiend in de voor hem uitgeschreven rol van redder des vaderlands, de menigte tot 'waardigheid' manen. Als het nodig is inviteren Albert en Paola hem nog een keer voor een privé-onderhoud - een hele avond spaghetti, plus een gift van een miljard frank om de honger en de aids in Zaïre te helpen bestrijden.

Dat zullen ze doen, want dat weten we nu: het zijn even uitgekookte als corrupte heren, lees er anders de nieuwe Hugo Claus maar op na.

En alle opwinding, dat weten ze ook, gaat altijd voorbij: nog een week, misschien nog twee weken, pakweg nog een maand, en de BRT, de Gazet van Antwerpen, De Standaard en De Morgen gaan over tot de orde van een andere dag.

Aan het eind van de film staat Paul Marchal weer anoniem voor de klas, terwijl twee magistraten met een valse glimlach om de mond een doofpot dichtsolderen.

Want echt goed lopen zulke verhalen nooit af.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden