Column

De ultieme overwinning a la Portugaise

En verdomd, ik zat te janken. Net als op 21 juni 1988 toen wij Duitsland versloegen in Hamburg. Goed, toentertijd kwam de ontlading door de levensgevaarlijke drugs & de sloten alcohol die avond, en natuurlijk vanwege de afrekening met de Tweede Wereldoorlog die als een klamme deken mijn jeugd op de Veluwe had verstikt (samen met de Heere Jezus en zijn pa maar dat is even off topic).

Arthur van Amerongen. Beeld Arthur van Amerongen

De finale tegen de Sovjet-Unie is vervolgens langs me heen gegaan want dat was toch kat in het bakkie. Volgens mij was ik toen nog kommunisties en ik vond het Rode Gevaar best sympathiek. Van de rondvaart van het Nederlands elftal herinner ik me enkel nog dat ik op helemaal wappie op een woonboot stond te pogoën, vermoedelijk in een oranje bilveter.

Maar nu, op zondagavond 10 juli, schreide ik hete tranen vanwege Portugal, mijn patrie de coeur. Verder jankte eigenlijk niemand op het terras van mijn dorpskroeg De Kurkeik. Portugezen zijn nu eenmaal stoïcijns en dat bevalt me prima. Daar zat ik dan, met mijn Latijns-Amerikaanse ziel tussen de kouwe Algarviaanse kikkers. Portugal had nog nooit iets gewonnen en werd achtervolgd door het trauma van 2004, de EK-finale in het Luz-stadion in Lissabon die verloren ging tegen de luizenploeg Griekenland.

Ik zat tijdens de match te multitasken (neus peuteren, gat krabben, Twitteren, Facebooken, medronho laten aanslepen, zwaaien naar dorpsgek, sigaretten uitdelen, obligaat grapje maken over snor van de serveerster) en had geen enkel vertrouwen in de afloop van de kutwedstrijd. Ik meen dat ik nog even de heilige Fatima heb aangeroepen om bijstand en vervolgens hoorde hoe de knekels van mama rammelden in haar tombe. Dit moesten we winnen.

Als Payet Ronaldo niet de wedstrijd uit had geschopt, had Frankrijk zeker gewonnen. Nu kwamen er magische Lusitaanse krachten los. Wraak! En toen scoorden wij, het lelijke eendje en de underdog van dit toernooi. Ik moest iemand bellen, iemand die mijn gevoel kon delen. Komrij en August Willemsen zijn dood en Rentes de Carvalo neemt nooit op. Maar de grote Lusitanoloog Rene Zwaap leefde nog, mijn oude kunstbroeder en zuipmaatje! Ik belde hem rap op. De boeren en vissers verlieten reeds het terras, al dan niet opgejaagd door hun echtgenotes met zwaaiende deegrollers. Morgen moesten ze weer voor dag en dauw op.

Portugal voor het eerst Europees kampioen na hemeltergende finale

Pas in de tweede verlenging ontbrandde de finale van het EK. Éder bleek een gouden wissel voor Portugal, dat het vanaf de 25ste minuut zonder Ronaldo moest stellen. Lees het wedstrijdverslag hier.

Eder wordt besprongen na zijn treffer. Beeld reuters

Zwaap zat hoog in de bergen van Zwitserland: 'Don Arturo, dit is de ultieme overwinning a la Portugaise. Lijden tot de laatste minuut, alles op het nippertje, pure fado tussen de lijnen, inclusief het voortijdige sterven van Ronaldo. Eeuwige schande over Hugo Borst en zijn kornuiten van Studio Sport, die tijdens de wedstrijd van Portugal waarin Renato Sanches, de nieuwe Eusebio, zijn magische debuut maakte, pretendeerden in slaap gesukkeld te zijn. Nederland is voetbalblind geworden! Die collectieve haat versus Ronaldo is ook zo'n staaltje van calvinistisch onvermogen. Deze triomf is ook de victorie van de lusofonie, het mondiale verband van de Portugese taal. Pepe is eigenlijk Braziliaan, Eder komt uit Guine-Bissau, enz. Dat is andere koek dan Zwarte Piet!'

We barstten tegelijk in huilen los. Zwaap en ik weten wat saudade is. Inmiddels veegde de beknevelde vrouw van de eigenaar de pindaschillen onder mijn tafeltje weg. Ik moest ook maar eens naar mijn hut toe, waar de hondjes trouw op hun baasje zaten te wachten. En toen schalde A Gaivoa uit een stoffig luidsprekertje. De Zeemeeuw van Amália Rodriques kan beschouwd worden als het officieuze volkslied van Portugal. De tekst van de joodse Portugees Alain Oulman gaat door merg en been, iedere keer weer. Enfin, luister zelf maar even:

Ik zag nu dat zelfs Rui, de norse en nurkse eigenaar, stond te snotteren maar het kan ook zijn dat hij stiekem medronho stond te hijsen want zijn vrouw is nogal bossy.

Ik rekende af - 12 euro voor een bacchanaal inclusief de pinda's - en waggelde doodgelukkig naar huis.

Je suis Portugal.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden