De troost van vreemden

De troost van vreemden kan de laatste voorstelling zijn van het met opheffing bedreigde Bonheur.

In het gebouw van Theaterbedrijf Bonheur staat een prachtige trappenconstructie in de vorm van een lus. Begin- en eindpunt van de trap zijn hetzelfde, er komt geen einde aan. Het is een sterk beeld van ontwerper Jasper Niens, een martelwerktuig uit de betere nachtmerrie.


Deze constructie is het decor van De troost van vreemden, een nieuwe voorstelling van het met opheffing bedreigde Rotterdamse Bonheur. Dus misschien zelfs de allerlaatste voorstelling. Het vrijdag tijdens de première overal verkondigde actieplan 'Red Bonheur' moet dit zien te voorkomen.


Zo niet dan neemt de groep afscheid met een aardige psychologische thriller over de wreedheid van liefde. De troost van vreemden is een compacte bewerking van het gelijknamige boek van Ian McEwan. Peter Sonneveld, artistiek leider van Bonheur, regisseert.


In eerste instantie moet het decor Venetië voorstellen. Deze stad, met al die trappetjes en bruggetjes, waar iedereen vroeg of laat hopeloos verdwaalt, is de plek waar Mary en Colin (gespeeld door Laura Mentink en Joost Dekker) hun uitgebluste relatie nieuw leven in proberen te blazen.


Enfin, ze verdwalen en komen 's avond op straat een man tegen, ene Robert (Ruurt De Maesschalck), die hen meeneemt naar een café en een lange monoloog begint over zijn jeugd en autoritaire vader. Deze man blijkt thuis een invalide vrouw te hebben (Marike van Weelden). De grote trap naar het appartement houdt haar daar gevangen.


Robert is een merkwaardige figuur. Hij blijkt onderdrukte homoseksuele verlangens te hebben. Ook mishandelt hij zijn vrouw, die dat uit naam de van de liefde toelaat. Voor een van hun meedogenlozere seksuele spelletjes hebben ze het jonge stel nodig. Het hele verhaal heeft een abrupt en onbevredigend einde.


McEwan benadrukt met deze personages dat ieder mens duistere driften kent. Ook het jonge stel biecht enkele wrede verlangens op. Zo koestert Mary een fantasie waarin ze al Colins ledematen amputeert, hem opsluit en enkel nog gebruikt voor seks. Vooral de scènes tussen Mary en Colin geven de voorstelling de nodige pit. Mentink en Dekker vormen een sprankelend koppel. De ene keer zijn ze afstandelijk en gemeen tegen elkaar, de andere keer agressief amoureus. Het contrast met het verstikkende gruwelhuwelijk van Robert kon niet groter. Wel suf dat ze met open ogen in de val lopen.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden