De Trolley

Een winkelwagentje voor op kantoor. Pennenbakje, twee lades, waarvan één voor mappen. Bovenop staat de laptop. Colbert kan er zelfs aan worden opgehangen....

Wim Ahrend, 'gewoon werknemer', demonstreert de trolley in de kantoorruimten van Ahrend, kantoormeubelen. Lia van den Berg, zakenvrouw van het jaar 1999 en directrice van een wervingsbureau voor secretaressen en Wouter Kroon, fysiotherapeut en initiatiefnemer van Ergo Zit, beoordelen het 'meubel'.

Lia van den Berg: 'Zo'n trolley vind ik een in-en-in zielig gedoe. Een flutuitvinding. Ik zie een man er al een foto opzetten van zijn vrouw of zijn kind. Gebeurt toch niet? Dit is toch geen gezicht in zo'n steriele werkomgeving? Neem nou een vrachtwagenchauffeur. Die richt zijn cabine toch ook helemaal in met allerlei frutsels? Hij geeft er iets eigens aan. Dat zie je hier niet.

'Geef mij maar een werkruimte die wat persoonlijks heeft. Een kamer met bloemen en kaarsen. Je zult zien dat het over een jaar of zes ook allemaal weer anders is dan nu. Dan zit iedereen weer op aan een eigen bureau met een plantje en een eigen schemerlampje.'

Wouter Kroon: 'Koffie. Broodjes. Limonade. Dat gevoel krijg ik als ik de trolley zie. Ik heb ook het idee dat de kantoorwereld er weer snel van terugkomt. Ik zie het al voor me, iedereen rent met een bloedgang door de gangen, scheurt er om half negen 's morgens mee weg om maar ergens een behoorlijke werkplek te krijgen.'

Van den Berg: 'De trolley is onpersoonlijk en dat zijn die concentratiecellen, waarin wordt gewerkt, natuurlijk ook. Mijn god, al die flexwerkplekken stralen niets persoonlijks meer uit. Ik kan me indenken dat er economische overwegingen aan ten grondslag liggen, maar ik denk echt dat mensen veel beter werken als ze op een knusse plek zitten. Volgens mij zoeken veel werknemers naar een warmteplek op kantoor. De secretaresse met een pot drop. Waar je je verhaal kwijt kunt of even kunt bijkomen. Mijn bureau is door zo'n onpersoonlijke werkomgeving ooit eens een klant kwijtgeraakt. Een secretaresse die ik aanleverde, weigerde in zo'n steriele omgeving te werken. Dat deed ze gewoon niet. Weg klant.

'Als ik met zo'n trolley zou moeten werken, zou ik echt gillend weglopen. En waarom zo ongezellig, zo'n werkplek? Niet eens planten om water te geven. Waarom heeft al het kantoormateriaal geen kleur? Waarom is toch alles zo grijsachtig?'

Wim Ahrend: 'Het is juist fantastisch werken zo. Ik straal. U ziet het.'

Kroon: 'Het is net of jullie aan het verhuizen zijn, zo keurig, zo kil.'

Ahrend: 'Ja, alles moet keurig worden opgeruimd. Een laatje voor pennen en ander klein materiaal, een grotere lade voor mappen. Ik kan mijn koffertje er bovenop leggen, door de rubberen knopjes verschuift het niet, en krast het ook niet. Ik kan er ook mijn laptop opleggen. Zo rijd ik met de trolley naar mijn werkplek. Heb ik te veel mappen, dan berg ik die nog op in mijn kast. Mooi toch?

Van den Berg: 'Ik vind het allemaal intens saai. Ik krijg hier absoluut geen warm gevoel van. Het spijt me zeer, maar als ik kantoormeubelen moest aanschaffen, ging ik zonder meer naar een ander.'

Ahrend: 'Dit is de toekomst.'

Van den Berg: 'Wat nou toekomst? We leven toch nù? Lekker nu, moet een bloemetje erbij en een mooie kaars op je eigen bureau. Dat is toch veel aardiger en persoonlijker? Ah, wacht, ik zie toch nog een voordeel in die trolley. Je kunt in de onderste lade, waar de mappen ingaan, ook nog een kind opbergen. Dat lijkt me voor op kantoor nog wel makkelijk inderdaad.

Kroon: 'Is het niet zo dat chaos eigenlijk het decor van een kantoor is? Het hoort er eigenlijk een beetje bij, vind ik.'

Ahrend: 'Die discipline om op te ruimen, krijg je vanzelf. Die bouw je langzaamaan op. Deze trolley is mijn lopende archief. Bovendien heb ik ook nog mijn eigen archiefkast. Die discipline heb je thuis ook. Heb je te veel ruimte dan leg je alles maar overal neer om te bewaren. Na een jaar besluit je te gaan opruimen en heb je tien vuilniszakken vol. Doordat we met computers werken, heb je steeds minder kastruimte nodig. Je moet jezelf opvoeden. Na een paar weken weet je niet beter. Prachtig toch, zo'n trolley, kijk, je kunt er zelfs je colbert aanhangen en je visitekaartje op vastzetten. Aan werkelijk alles is gedacht.'

Van den Berg: 'Maar ik heb een wat langer jasje, dat zou over de grond slepen.'

Ahrend: 'Geen nood. Daarvoor hebben we een mooie kapstok. Ik draag uw jasje wel even naar de garderobe.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden