De tranen van Verhagen

Na een jaar markeren tranen het verschil met Geert Wilders

Het CDA is voortvarend bezig. Maxime Verhagen geeft antwoord op het populisme. De multiculturele samenleving is mislukt en het is oké om bang te zijn voor buitenlanders. Ik herinner me de tranen van Maxime Verhagen nog goed, tijdens het partijcongres in Arnhem. Hoe zou ik het kunnen vergeten trouwens, met als hoogtepunt de emotionele.. tsja, hoe zal ik het noemen... liefdesverklaring van Camiel Eurlings. Het homo-erotische onderdeel zal ik buitenbeschouwing laten uit respect voor de mannenliefde. Die tranen van toen geloofde ik voor geen cent, al geloof ik wel degelijk dat extreme vermoeidheid en de daarbij horende emotionele gevoeligheid een rol moeten hebben gespeeld in het ontstaan van die tranen.


Wat mij destijds zo stoorde aan die tranen is de morele boodschap die ermee werd afgegeven. Maxime Verhagen had het zwaar, zo zag je maar. Misschien worstelde hij wel met zijn geweten. Hij verkwanselde absoluut niet de beginselen van het CDA. Hij was niet aan het draaikonten om aan de macht te blijven. Hij nam zijn verantwoordelijkheid, mensen. Snik. En dat kost soms veel.


Die tranen waren het bewijs van zijn goedheid. Het was het morele verschil tussen Verhagen en zeg, Wilders. In de politiek is alles geoorloofd, en dus ook manipulatie met emotionele middelen, zodat trouwe partijleden in gewetensnood toch over de streep worden getrokken. En die zag ik daar veel in Arnhem, leden met gewetensnood. Nu, een jaar later, is het antwoord van Verhagen op Wilders' populisme een milde vorm van dat populisme, het enige verschil is dat Verhagen benadrukt dat je een groep mensen niet de schuld mag geven van alle problemen.


Er is ook een interview verschenen in Volkskrant magazine, om meer sympathie te wekken onder de kiezers vermoed ik, al weet ik niet of de persvoorlichter van het CDA dit voor ogen had. Daar gaat Verhagen in op die beslissende tijd een jaar geleden. Het verraad van Ferrier en Koppejan heeft hem doen huilen vertelt hij. Nadat zelfs CDA'er Çörüz zijn nek had uitgestoken, bleven zij dwars liggen. Çörüz deed wat elke raspoliticus zou doen: trouw blijven aan zijn partij en aan haar strategie om koste wat het kost aan de macht te blijven. Gek genoeg heeft hij zich bij zijn politieke keuze niet laten leiden door zijn afkomst. Dat mag je van een goede politicus verwachten, maar Verhagen schrijft hier een grote betekenis aan toe. Çörüz is geen gewone politicus, nee hij stak zijn nek uit en stond achter ons.


Bij je nek uitsteken, denk ik aan reëel gevaar, gezichtsverlies, ik weet niet, iets wat een beetje op een bijzondere en moedige daad wijst. Niets van dit alles bij Çörüz, die dus in mijn optiek koos voor zijn partij en haar strategie. Maar dit gebaar is dus reden genoeg voor Verhagen om Ferrier en Koppejan te beschuldigen van het naar zich toe trekken van het morele gelijk, die het in hun hoofd haalden te denken het beter te weten dan die dappere moslim Çörüz. Want ja, als de spreekwoordelijke neger zegt dat het goed zit, hoe durf jij dan nog te beweren dat we moreel niet goed zijn? En nogmaals, daar moest hij van huilen.


Na een jaar is dat nog steeds het enige antwoord van Verhagen op het verschil tussen hem en Wilders: zijn tranen. Dat hij 'emoties' heeft. De volkspartij is zijn antwoord op het populisme. Een volkspartij met christelijke waarden, een partij die vaker samenkomt in verenigingen en zo de maatschappij zelf vormgeeft. De buitenlanders moeten niet veroordeeld worden, maar we hoeven ze ook niet in te sluiten.


Ik had meer verwacht van het CDA. Een grotere distantie van het gedachtengoed van de PVV bijvoorbeeld, met begrip voor de ontevredenheid en de reële angst die mensen hebben in de huidige maatschappij. Ik vind het belangrijk omdat ik ben opgegroeid met die christelijke waarden. Niemand heeft meer invloed op me gehad dan die paar ouderen die me in mijn jeugd hebben opgevoed vanuit diezelfde waarden. Humanisme heb ik geleerd. Saamhorigheid, geen uitsluiting en geen hiërarchie van hogere of lagere cultuur. Mensen die ik nooit zal vergeten, mensen die voor mij voor het echte Holland staan. Ik ben teleurgesteld.


Een duidelijker koers lijkt me ook wenselijk omdat ik werkelijk wil weten hoe Verhagen ze bij elkaar brengt, die twee werelden. Maar nee, we moeten het doen met een light versie van de PVV standpunten, met de geruststelling dat we geen slechte mensen zijn als we dat denken. En o ja, tránen.


Nazmiye Oral is schrijfster. opinie.volkskrant.nl/auteurs

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden