De traagheid van de tegenslag

De eerste zeven wedstrijden van het seizoen gingen voor Heracles allemaal verloren nog eentje erbij en de club zou het record van MVV evenaren. Voor de achtste wedstrijd, thuis tegen NAC, was Jan Smit op televisie, voorzitter sinds 1998. 'Het is belangrijk de dingen te blijven doen die we altijd doen,' zei hij. 'En niet ineens gekke dingen.'

Hij lachte er mooi bij tenminste, achteraf was het een mooie lach, toen je eenmaal wist dat het een lach geworden was. Aanvankelijk wist je helemaal niet in welke vorm zijn gezicht zich zou plooien. Er gebeurde van alles in dat gezicht. Angst, woede, walging het kon alle kanten op. Pas halverwege vielen de verschillende verrichtingen van de gezichtsspieren in een herkenbaar patroon. De voorzitter lachte.

Zijn gezicht althans. Het gezicht van de voorzitter lachte traag. Eerst trokken de wenkbrauwen breed, daarna zochten ze samen de hoogte van het voorhoofd op. Aan talloos veel spiertjes werd vervolgens de bovenlip opgetrokken, van de tanden af, die ineens naakt en eenzaam in een koude holte stonden. Toen pas deden de ogen mee, de kers op de taart de lach was eindelijk af.

Het was de traagheid van de provincie, dacht ik, de periferie, de provincieclub. De traagheid van leeftijd en ervaring het is al eens eerder beroerd met Heracles gegaan, hoewel misschien niet zo beroerd als nu, en het is ook al eens eerder goed gekomen.

Het was de traagheid van de tegenslag, van tegenslag op tegenslag, zeven dreunen achter elkaar. Verliezen kost nu eenmaal meer dan winnen al sta je de hele wedstrijd naar de bal te kijken, handen in de zij, achteraf heb je geen adem meer, kom je de trap haast niet meer op.

Het was de traagheid van de wanhoop. Daar zat hij dan, Jan Smit, voorzitter van een nulpuntenclub, geïnterviewd in een kantine met witte tafels en een raam achter zijn schouder dat uitkeek op enkele bomenkronen misschien lag daar de parkeerplaats of het trainingsveld. Wat kon hij op dat moment beter doen dan langzaam lachen?

Het was preventieve berusting ook, voorbereidend incasseren, zich schrap zetten want al zou het wonder zich voltrekken, al zou Heracles zaterdagavond winnen van NAC, de weg naar herstel bleef evengoed aan de lange kant. Alles was zo oud aan Heracles. Alles was zo langzaam gegroeid, hij had er zo vreselijk lang aan gewerkt. En alles kon zo snel kapot. Twee, drie seizoenen. Meer had de ondergang niet nodig.


De lach was eindelijk gelachen, de camera ging uit. In gedachten zagen we hem opstaan, afscheid nemen, in hetzelfde tempo als altijd naar de parkeerplaats lopen. Nooit geen gekke dingen gedaan, Jan Smit, hij zag geen reden er nu nog eens mee te beginnen. Hij stapte in, reed weg, de parkeerplaats af, een weekend in waarin Heracles met 6-1 van NAC zou winnen, de eerste punten zou binnenhalen van hopelijk een heleboel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.