Commentaar

De Tour krijgt met Chris Froome de winnaar die hij verdient

Beeld ap

De gele trui van Chris Froome hing zaterdag even aan een zijden draadje. Tot opluchting van velen.

Een zege zonder glans, oordeelden de NOS-verslaggevers toen de Tourwinnaar op Alpe d'Huez uitgeput en op achterstand van uitdager Quintana de finish bereikte van de voorlaatste rit. Feitelijk was dat het beste wat de Brit kon overkomen. Froome leek teruggekeerd onder de mensen. Hoe kwestbaarder, hoe populairder: zo gaat dat in een sport als wielrennen. Met dank aan het onverkwikkelijke verleden.

Het debat over zijn geloofwaardigheid was in één keer verstomd. Niet in het minst omdat de Alpenritten ook veelal Franse winnaars kregen.

Gehackt, bespuwd en met urine overgoten werd de geletruidrager - en dan scharen we het joelen en uitfluiten maar even onder 'regulier fangedrag' - zo diep is het hedendaagse wielrennen gezonken. En dat alleen maar omdat we niet zeker weten of Chris Froome zonder chemische hulpmiddelen de Tour heeft gewonnen.

Van links naar rechts: De op de tweede plaats geëindigde Alexander Nairo Quintana, winnaar Christopher Froome en de op de derde plek geëindigde Alejandro Valverde.Beeld ANP

Lance Armstrong

Na zijn explosie in de eerste bergrit kwam Froome, net als in 2013 overigens, niet meer van de vergelijking met Lance Armstrong af. Franse wetenschappers kwalificeerden prestaties als 'buitenaards' en noemden de berekeningen die ze erbij maakten het bewijs. Froome gaf geen krimp. Hij strooide op de tweede rustdag wat persoonlijke data de wereld in over vermogen, gewicht en hartslag, want hij wist ook dat een fysiologische discussie geen dopingzondaars ontmaskert.

Een Tourwinnaar op zijn woord geloven is ook niet meer van deze tijd. Bij zijn eerste zege beloofde Froome op het podium in Parijs dat zijn gele trui 'de tand des tijds zal doorstaan'. In 2015 ontleent hij zijn geloofwaardigheid vooral aan zijn tegenstanders.

Immer hoffelijk

Aan Alberto Contador, omdat het een opluchting is dat hij na de Ronde van Italië niet ook de Tour won en daarmee bewees dat in tijden van geïntensiveerde bloedcontroles twee grote rondes niet meer te combineren vallen. Aan Vincenzo Nibali, omdat diens titelprolongatie nog meer tweespalt zou hebben gezaaid over de dubieuze reputatie van zijn Astana-ploeg. Aan Alejandro Valverde, omdat niemand een ex-klant van dopingdokter Eufemiano Fuentes als Tourwinnaar wil. En toch ook aan Nairo Quintana, omdat het natuurtalent voor de Tour altijd maanden van de radar verdwijnt om zich in zijn dooie eentje op grote hoogte in Colombia klaar te stomen.

De Tour krijgt met Chris Froome de winnaar die hij verdient. Eentje die zegt dat wielrennen de reden is dat hij elke ochtend uit bed klimt; eentje die daar elke avond met honger instapt. Eentje die, omringd door Franse haat, immer hoffelijk bleef. Dat is ook veel waard.

Beeld ap
Beeld ap
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden